All Chapters of ล่าปีศาจหมู: Chapter 21 - Chapter 30

“เรียนท่านจอมปีศาจ แม่นางผู้นี้กำลังตั้งครรภ์ขอรับ”           หมอยารีบรายงานให้หูลี่จิงรู้ เขาเป็นหมอยาผู้เก่งกาจในดินแดนนี้ หลังจากที่อุ้มจูซินเข้ามาในเคหะ ปีศาจจิ้งจอกไม่รอช้ารีบตามหมอมาดูอาการอย่างทันท่วงที           “ท่านแน่ใจนะ”           หูลี่จิงไม่อยากเชื่อ หัวใจแกร่งของจิ้งจอกอย่างเขาต้องสั่นไหว ทั้งโกรธแค้นและเจ็บใจที่ตนไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดก้อนแป้งในท้องจูซิน           “ด้วยเกียรติของหมอที่เชี่ยวชาญตำรายารามานับพันปี ข้าการันตี”           จอมปีศาจสูดหายใจแรง ก่อนปัดมือไล่ให้คนนอกออกไป เขาผินมองหญิงงามที่ยังสลบอยู่บนเตียง มือหยาบกุมมือนุ่มของนางไว้อย่างถนอม กอปรร่ายมนต์ให้จูซินหลับใหลยาวนานกว่าเดิม        

           จางเหว่ยรองแม่ทัพแห่งเมืองหลวงยังคงเร่งตามหาองค์ชายรอง เขายังมีหวังเพียงน้อยนิดจากการตามหาเบาะแสมาร่วมเดือน ข่าวเงียบหายจนสืบหาตัวไม่พบ แม้แต่ร่างยังไม่เจอ สหายอย่างเขาเริ่มท้อใจ บอกกำลังทหารให้ถอนทัพจากแคว้นเป่ยเฉียนเสีย           คนอยู่หลังม้าอกผายไหล่ผึ่งอย่างสง่างามด้วยชุดลำลองของทหารยามไม่ออกรบ พลันคิดถึงแผ่นหลังสหายที่เขามักมองเห็นอยู่ด้านหน้าทุกครา           “ยามนี้เมืองหลวงปั่นป่วนนัก ประมุขทั้งสามแคว้นก็หาเรื่องตีเมืองหลวงไม่หยุดหย่อน องค์ชายรองไปหลบอยู่ที่ใดมาช่วยข้าจัดการปัญหายุ่งยากพวกนี้ที”จางเหว่ยบ่นพึมพำกับตัวเอง มุ่งหน้าเดินทางออกไปจากดินแดนหนาวเหน็บนี้“หยุด!” พลทหารที่อยู่เบื้องหน้าดึงเชือกม้าให้หยุดเดิน พร้อมหันมาหารองแม่ทัพด้วยสีหน้าแตกตื่น“มีกระไร” คิ้วของจางเหว่ยขมวดเล็กน้อย“มีศพคนนอนขวางทางอยู่ครับท่านรองแม่ทัพ&rdq

“เจ้าจิ้งจอกชั่ว เจ้าทำอะไรสามีของข้า”จูซินพุ่งมาจับขอบเสื้อจอมปีศาจอย่างถือดี นางโกรธแค้นปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือของหูลี่จิง“ข้าทำอะไร เจ้าก็เห็นว่าข้านอนอยู่กับเจ้า” ใบหน้าเจ้าเล่ห์แสร้งเป็นไม่รู้เห็น “หึ ไม่ใช่ว่าไอ้มนุษย์คนนั้นมันหนีเจ้าไปเองรึ”“ไม่มีทาง เหยี่ยนจิงไม่มีทางหักหลังข้า”“จะเชื่อได้อย่างไร มนุษย์ย่อมรังเกียจปีศาจอยู่แล้ว โดยเฉพาะปีศาจหมูอย่างเจ้า”“ท่านพี่ของข้ารักข้า”“เจ้าหัดมีสติให้มากกว่านี้ เขารักเจ้าจริงรึ ใบหน้าอัปลักษณ์ของเจ้าเขาทนรักได้จริงแน่รึ คนผู้นั้นไม่คิดฆ่าเจ้าแน่รึ” มือใหญ่บีบแขนนางไว้แน่น ย้ำเตือนด้วยถ้อยคำถากถาง“อย่างไรข้าก็จะตามหาท่านพี่ให้พบ อย่ามายุ่งกับข้า” จูซินสะบัดตัวออก ก่อนวิ่งตามหาคนรักหูลี่จิงวิ่งตาม เอื้อมมือไปจับแขนนางรั้งไว้ “เจ้าคิดจะทำกระไร”“ข้าจะไปตามหาท่านพี่ของข้า” ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตาเปียกปอน ปรายมองปีศาจน่าชังก่อนดึงมือดั่งเหล็กหนักนั่น

คนพลัดถิ่นมานานได้เดินทางกลับวังหลวงหลังจากรักษาตัวจนหายดี เฟยอวี่กลับมาในฐานะองค์ชายรองไม่ใช่ท่านแม่ทัพ เขานั่งอยู่บนหลังม้าด้วยความสง่าเปิดเผยใบหน้าคมคายให้ผู้คนได้พบเห็น กวาดสายตามองชาวบ้านที่ยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ต่างแต่เพียงที่ยามนี้มีทหารยามอยู่ทั่วทุกมุม ทั้งยังมีประกาศตามล่าหาปีศาจหมูตนสุดท้ายที่เป็นความหวังแห่งวังหลวงข่าวที่ประกาศอยู่นี้หมายความว่าพวกฝ่ายกบฏยังตามหาสิ่งสำคัญนี้ไม่พบด้วยเช่นกัน เฟยอวี่ยังมีความหวังที่จะทำได้สำเร็จ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรักษาฮองเฮาให้หายจากอาการป่วย และต้องขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้องค์ต่อไปให้ได้สิ่งที่คิดไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เมื่อยามมาถึงวังหลวงทุกอย่างได้ดูเปลี่ยนแปลงไปถนัดตา คนขององค์ชายใหญ่ครองวังหลวงแทบทั้งหมด เหลือไว้แต่เพียงตำหนักของฮองเฮา และองค์ชายรองอย่างเขา“เกิดกระไรขึ้น” เฟยอวี่หันไปถามสหายข้างกาย“เร็ว ๆ นี้จะมีการแต่งตั้งให้องค์ชายใหญ่ขึ้นรักษาการแทนฮ่องเต้ขอรับ”เฟยอวี่ฟังพร้อมลงจากหลังม้า ไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้านัก“ฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก ตั้งแต่ครึ่งปีห

พิธีถวายความอาลัยแด่ฮองเฮาได้ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ เมืองหลวงถูกลอยโคมไฟให้สว่างไสวเหนือท้องฟ้ายามราตรี ราวกับเป็นดวงดาวนับหมื่นดาวที่ส่งฮองเฮากลับสู่สรวงสวรรค์ ทุกคนต่างแต่งกายด้วยชุดขาวเพื่อไว้อาลัย และคนที่เศร้าใจกว่าใครนั่นคือองค์ชายรองกายสูงสง่าในชุดขาวทอดสายตามองโคมไฟที่ตนเพิ่งปล่อยมืออย่างอาวรณ์ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้มาหลายวัน บัดนี้เปลือกตาบวมได้แห้งเหือดเหลือทิ้งไว้เพียงตราบาปที่ตนประทับเอาไว้ในจิตใจ ข้างกายมีสหายยืนเยื้องอยู่ครึ่งเท้า ด้วยตำแหน่งที่ด้อยกว่าจึงไม่สามารถยืนเทียบเคียงได้“หนึ่งปีที่ข้าหายตัวไป ข้ามัวทำกระไรอยู่”มองเหม่อไปบนฟ้า แม้จะมีแสงไฟระยิบระยับกลับมืดบอดเสียจนหลงทาง เขาพลาดทุกสิ่งอย่างไม่น่าให้อภัยตนนั้นมัวแต่เอ้อระเหยไปอยู่ที่ใดกันแน่“อย่าโทษตัวเองเลยองค์ชายรอง”“ฮองเฮาทรงพักผ่อนอยู่บนสวรรค์แล้ว เหลือแต่ข้าแล้วสินะ”“ท่านยังมีข้าองค์ชายรอง”ใบหน้าคมคายหันไปมองสหาย ขยับตาลงเล็กน้อยบอกเป็นนัยว่ารับรู้ถึงความปรารถนาดีนั้น จากคนที่เคยยิ้มได้กว้างในทุกคราบ