All Chapters of ล่าปีศาจหมู: Chapter 51 - Chapter 60

ยามรัตติกาลเขตชายแดนที่เต็มไปด้วยป่าไผ่บนภูเขาสูง เหล่าทหารนับพันได้เคลื่อนตัวมาถึงที่แห่งนี้ ธงประจำแคว้นตงฉีสีแดงทับทิมโบกสะบัดไปตามแรง เสียงฝีเท้าทั้งคนและม้า เสียงชุดเกราะเสียดสียามเคลื่อนตัว และเสียงกระซิบของเหล่าทหารกำลังมุ่งหน้าไปยังทางข้างหน้าที่มืดมิด แม้จะมีคบเพลิงที่ถืออยู่ให้แสงสว่างส่องอยู่ก็ตามท่านผู้นำกองทัพยกฝ่ามือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกการขยับหยุดนิ่งเกือบจะพร้อมกัน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงลมหายใจแรงของเหล่าทหารที่ออกเดินทางมายาวนานด้วยความเหนื่อยล้าอี้ฉิน ผู้นำกองทัพมาหยุดที่ตรงนี้ เขาเป็นถึงผู้ครองแคว้นตงฉี ที่ต้องสวมบทบาทเป็นท่านแม่ทัพ กำลังตามไปสมทบกับหยางโฮวที่เขตชายแดนก่อนเข้าเขตแคว้นเป่ยเฉียน ทว่าบัดนี้เขากลับพากองทัพนับพันหลงทางในป่าไผ่นี้จนได้ เขาจำได้ว่าเคยผ่านทางนี้มาแล้วสองหน จากที่ได้ฟันกอไผ่ไว้เป็นร่องรอยด้วยความที่อี้ฉินเป็นเท้าหน้าจะตื่นตระหนกไปไม่ได้ ในเมื่อยามนี้ดึกดื่นเกินกว่าจะพาทุกคนไปเสี่ยงในความมืดมิด สู้พักเอาแรงไว้ไม่ดีกว่าหรือ เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงสั่งทุกคน“หยุดพักได

ทารกน้อยในเตียงเล็กของตัวเองกำลังนอนจับขาสั้นป้อมมาแทะเล่น คันปากคันเหงือกร้องอื้ออึงในลำคอ ปล่อยให้น้ำลายใสไหลย้อยเต็มคอพับย่น ดวงตากลมโตจ้องไปยังพู่ห้อยสีสันสดใสที่หมุนวนล่อสายตา เพลินกับการเล่นอยู่คนเดียวอย่างไร้เดียงสาคิ้วบางขมวดเล็กน้อย หยุดชะงักทุกสิ่งครู่หนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของใครบางคนโผล่มา ไม่ใช่มารดาที่ส่งยิ้มให้ แต่กลายเป็นหูลี่จิงปีศาจจิ้งจอกที่ชอบแยกเขี้ยวใส่กันทุกครั้ง ปากน้อยทำท่าจะเบะปากร้องไห้ นิ้วชี้ยาวของปีศาจจิ้งจอกจึงรีบมาทับปากนั้นไว้“อย่าร้อง แม่เจ้าจะตื่น”หูลี่จิงดุด้วยสายตา เขาแอบเข้ามาในห้องนี้ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดฮูหยินที่ตนยัดเยียด ในเวลานี้เมื่อมองเลยไปที่เตียงใหญ่ซึ่งอยู่ติดกันเพียงเอื้อม เขาจึงไม่ได้อยากให้จูซินลุกขึ้นมาโวยวายใส่ให้ระคายหูทารกปีศาจหมูนอนอ้อนอยู่ในนั้น ทำหน้าเหมือนถูกขัดใจ ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งดูคล้ายบิดาเข้าไปใหญ่ หูลี่จิงอยากจับบีบคอให้ตายไปเสียตอนนี้ ทว่าคนที่คิดทำร้ายก่อนกลายเป็นหมิงซินต่างหาก มือป้อมอย่างแง่งขิงที่ชุ่มน้ำลายตัวเอง คว้าหมับจับนิ้วยาวของหูลี่จิงยัดเข้าปากตัวเอง ก่อนขบกัดด้วยเห

กลางสมรภูมิเขตชายแดนแคว้นเป่ยเฉียนที่กำลังเดิมพันด้วยชีวิต แบ่งฝ่ายด้วยแนวกำลังของพลทหารนับร้อยเรียงหน้ากระดาน แม่ทัพกังเปาสวมหน้ากากเสือดำเหมือนอย่างเคย ภาพเก่าพลันซ้อนทับเป็นสิ่งย้ำเตือนไม่ให้ประมาทต่อศัตรูเป็นหนสอง ในครานี้ต้องล้างมลทินให้ตัวเอง เพื่อจะได้มีหวังในการกลับไปราชสำนักอย่างภาคภูมิอุณหภูมิในตอนนี้แผดเผา ชุดเกราะที่สวมหนักบ่าอบอ้าวกว่าทุกครั้ง สายตาคมจ้องไปยังฝ่ายศัตรูที่เสนอหน้าเข้ามาระรานไม่ยอมถอย กังเปาจึงประกาศกร้าวลั่นสนามรบ หากไม่ได้ตัวหยางโฮวมาไว้เป็นตัวประกันก็จะไม่ยอมถอยโดยเด็ดขาด“สู้มัน!”เสียงเฮดังลั่น ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนจับทางไม่ถูก ทั้งลูกธนูเพลิงจากฝั่งตนและฝั่งตรงข้ามผลักกันพุ่งใส่ราวกับเป็นอุกกาบาตตก แม่ทัพใหญ่ควบม้าฝ่าเข้าไปด้วยใจแน่วแน่ใช่ว่าจะเข้าไปถึงตัวหยางโฮวกบฏแห่งแคว้นหนานโฮวที่อยู่ใจกลางได้ง่าย คนอยู่หลังม้าที่มีหอกยาวเป็นอาวุธจึงต้องสู้ด่านกำแพงทหารฝ่ายศัตรูไปให้ได้ความเก่งกาจในการรบถูกงัดออกมาเป็นกระบวนท่า ทั้งตั้งรับและบุกเข้าใส่ จ้วงแทงพลทหารฝ่ายศัตรูด้วยใจเด็ดเดี่ยว เลือดสาดกระเด็นเปื

จูซินนั่งอุ้มลูกน้อยที่นอนหลับตาพริ้มในอ้อมแขน ดวงตามองหมิงซินด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นหน้าตาจิ้มลิ้มนี้พลันอดคิดไม่ได้เลยว่า เหยี่ยนจิงที่กลายเป็นแม่ทัพแห่งเมืองหลวงไปแล้วจะเป็นเช่นไรบ้าง ใจที่ยังผูกพันคล้ายมีด้ายแดงผูกไว้แน่นไม่เคยถูกตัดออกไปจากใจ นางยังคงห่วงหา กังวล และวิงวอนต่อฟ้าให้เมตตาต่อเขา อย่าได้เป็นอะไรไปและจงรอดชีวิตกลับมาประตูถูกผลักออก กายสูงใหญ่และใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนเลือดของปีศาจจิ้งจอกยืนสง่าอยู่ตรงนั้น จูซินไม่ได้เห็นหน้าหูลี่จิงมาหลายวัน ค่อย ๆ วางหมิงซินลง ก่อนยกนิ้วขึ้นบนตำแหน่งปากอิ่มให้อีกฝ่ายระวังเสียงรบกวนหูลี่จิงจำอดทนยืนรออยู่ตรงนั้น ความร้อนใจส่งออกมาทางลมหายใจแรง เขาเอาแต่มองจูซินที่คิดถึง และมือยังกำบางสิ่งไว้แน่น ปีศาจหมูเดินไปหาใบหน้ายังเหลือบมองบุตรชายด้วยความระแวดระวัง ก่อนพูดราวกระซิบกับคนตรงหน้า จับชายเสื้อมอมแมมอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย แล้วนำพาขยับกายไปอีกมุมหนึ่งของห้องที่มีฉากกั้น“ไยเนื้อตัวเป็นเช่นนี้ เจ้าบาดเจ็บรึ” ด้วยความเป็นหมอ นางจึงถามไถ่ อย่างคนมีน้ำใจที่อาศัยร่วมชายคาเดียวกัน“ข้า ไม่เป็น

สงครามได้สิ้นสุดแล้วจูซินจึงหายใจหายคอได้โล่งขึ้น ชาวบ้านในแคว้นเป่ยเฉียนยังคงใช้ชีวิตสงบสุขเหมือนอย่างเคย และอาจครึกครื้นมากขึ้น จากผู้คนที่เดินมาจับจ่ายอยู่เต็มท้องถนน หลังจากโรคระบาดหายไปโรงหมอเทวดาไม่ได้ว่างเว้น ผู้คนยังเจ็บป่วยด้วยโรคอยู่ทุกวัน ไม่ว่าจะมากหรือน้อยหมอนิรนามในนามของหูหมิงหมิงยังคงกลับมาที่นี่“ท่านหมอ ๆ” ทหารแห่งเมืองหลวงวิ่งหน้าตั้งเข้ามา“มีอันใดรึ”ฮวาหยงตั้งรับอยู่ด้านหน้าจำเป็นต้องกางแขนดักทางไว้ นางมีหน้าที่คอยสอดส่องดูแลหมอเทวดาไม่ให้ละสายตา ถึงตอนนี้ทุกอย่างจะสงบลงแต่ก็ไม่อาจเบาใจได้“ข้าอยากให้ท่านหมอช่วยไปรักษาท่านแม่ทัพให้ข้าที”เสียงนายทหารที่มีแต่ความร้อนใจ ดังมาถึงห้องด้านใน จูซินที่สวมชุดขาวอย่างหมอใจสั่นระริก มือไม้อ่อนในทันที ส่วนชายที่ยืนอุ้มหมิงซินอยู่ด้วยมองใบหน้าของนางด้วยความขุ่นเคือง หูลี่จิงกำลังสังเกตอีกฝ่ายด้วยใจที่หวาดหวั่น“ท่านหมอช่วยชีวิตท่านแม่ทัพของข้าน้อยด้วย เขากำลังจะตายแล้วขอรับท่านหมอ”ทหารนายนั้นคุกเข่า พร้อมก้มศีรษะจรดพื้นอยู่หลา