All Chapters of ล่าปีศาจหมู: Chapter 31 - Chapter 40

ที่ชายแดนแห่งสมรภูมิรบเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม่ทัพกังเปาหวนกลับมาที่ลานปะทะอีกหน ในครั้งนี้เขาวางแผนไว้เป็นอย่างดีไม่ประมาทเหมือนคราวก่อนอีก เร่งเข้าโจมตีแคว้นซีซวนที่อยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งมีกำลังน้อยและอ่อนแอที่สุด เพราะที่แคว้นนี้มีเพียงแม่ทัพเป็นผู้นำองค์ชายรองในคราบแม่ทัพใหญ่จึงวางแผนล้อมพวกศัตรูโดยไม่ให้พวกมันตั้งตัว สู้รบกับพวกทหารอยู่หลายเดือน ชุดเกราะของเขาเต็มไปด้วยเลือดและคราบดินโคลน มือจับกระบี่แหลมคมฟาดฟันฝ่ายตรงข้ามจนในที่สุดก็ฝ่ากำแพงสูงเข้าไปได้ม้าศึกขนสีดำขลับยามต้องแสงขนนั้นเงางามและสง่างาม แบกแม่ทัพสวมชุดเกราะเต็มยศมุ่งหน้าเข้าไปยังเมืองซีซวนเพื่อยึดครอง ฝีเท้าทั้งสี่เร่งแรงม้าหลบฝูงทหารและวิถีธนูเพลิงได้อย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นม้าคู่ใจของกังเปาแม่ทัพใหญ่แห่งวังหลวง“อย่าให้พวกมันเข้ามาได้”เสียงตะโกนของทหารดังลั่น อยากล่าถอยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะที่หลังประตูเมืองคือทั้งแคว้นของพวกเขา“เจ้ายังไม่ตาย!” แม่ทัพฝ่ายตรงข้ามพูด ดวงตาเบิกกว้างประหม่าในทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้าอีกครากังเปาไม่รอช้ารีบเข้าปะทะ

“เจ้ามองลูกข้าราวกับจะกินเลือดเนื้อ” จูซินสังเกตเห็น           “ข้าแค่หึงหวงเจ้า ข้ายังไม่มีสิทธิ์ใกล้เจ้าถึงเพียงนี้”           “เจ้าประสาทนักจิ้งจอกเฒ่า เอ๊ะ! อย่ามาแตะตัวข้า” จูซินร้องเสียงหวงที่อีกฝ่ายถือวิสาสะประคองเอวนาง           “ข้าเป็นสามีเจ้า เดินไม่ระวังจะเป็นเรื่องใหญ่”           “ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นสามี สามีของข้า...”           “เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดถึงผู้ใด” ดวงตาแข็งกร้าวจ้องนางเขม็ง           “ใจข้าย่อมรู้ดี ว่าเหยี่ยนจิงคือสามีเพียงผู้เดียวของข้า” จูซินไม่เกรงกลัว นางรีบก้าวเท้าขึ้นไปบนรถม้า       &n

“ไม่ต้องตอบแทนข้า ขอให้ท่านดูแลลูกให้ดี ท่านเองก็เช่นกัน”“เจ้าค่ะ”จูซินเดินออกมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มจาง ๆ ใจนางฟูเมื่อได้ช่วยเหลือคน นั่นคือปณิธานที่พ่อกับแม่ของนางเคยกล่าวไว้เมื่อครั้งเยาว์วัย“เจ้ากำลังคิดสิ่งใด”จูซินลืมไปเลยว่ายังมีอีกคนที่ตามติดนางไม่ห่างกาย และนางขยับไปไกลกว่านี้ไม่ได้ เพราะทุกมุมมีทหารเต็มไปหมด ในเมื่อหนีไม่ได้นางก็อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์กว่านี้ จึงผุดความคิดบางอย่างขึ้น“ข้าจะเปิดโรงหมอ”คิ้วหนาขมวดทันควัน ไม่เห็นด้วยกับความคิดของนาง“ไม่ เจ้าจะเข้ามายุ่งในแดนมนุษย์อีกทำไม” หูลี่จิงกระซิบ“เจ้าไม่เห็นรึ ผู้คนเจ็บป่วยขนาดนั้น ข้าไม่อยากให้คนเมืองต้องล้มตาย”“นั่นไม่ใช่เผ่าของเราจูซิน ไยต้องเมตตาด้วย”“ข้าบอกเจ้าไปแล้วทั้งหมด หากข้าอยากเปลี่ยนใจคนข้าต้องทำการใหญ่”“ข้าบอกเจ้าไปแล้วเช่นกัน มนุษย์ไม่มีคุณธรรมในใจ เจ้าเปลี่ยนคนชั่วให้กลายเป็นดีไม่ได้” หูลี่จิงกัดฟันข่มกราม

“ยาของข้ามีไม่มาก ข้าจะให้ตัวอย่างยาและเขียนตัวยาให้ท่านไปให้หมอของท่านนำไปต้มตามวิธีของข้า ส่วนอีกฉบับข้าจะเขียนชื่อสมุนไพรไว้ให้พวกท่านช่วยตามหาอีกแรง ในป่าที่อยู่ใกล้แห่งนี้ยังพอมีสมุนไพรอยู่มาก หวังว่าจะพอช่วยพวกท่านได้”จูซินยื่นกระดาษสองใบให้รองแม่ทัพผ่านช่องเล็ก ๆ ใต้ม่านไม้ไผ่“ขอบคุณท่านมาก”“ด้วยความยินดี”กลุ่มทหารพวกนั้นเดินออกไปด้วยใบหน้าที่มีความหวัง จูซินจึงได้ลุกไปทำงานของนางต่อ“เจ้าไม่ควรมีน้ำใจให้พวกทหาร พวกมันเคยไล่ล่าเจ้าไม่ใช่รึ” ปีศาจจิ้งจอกคิดแค้นแทนนาง“อย่างไรก็นับว่าเป็นคนเจ็บป่วยเหมือนกัน ยามทุกข์ก็ต้องช่วย”“ข้าทุกข์เจ้าไม่เห็นช่วยข้าบ้างเลยฮูหยิน”“เจ้าคือข้อยกเว้น เจ้าก็เฒ่าแล้วนะ ยังเรียกร้องเป็นเด็กอยู่ได้”“ข้าคงพิเศษกับเจ้ามาก เจ้าให้สิทธิ์ข้าแต่เพียงผู้เดียวเลย” ปีศาจจิ้งจอกยกยิ้ม“นับวันสติเจ้ายิ่งเลอะเลือน ข้าจัดยาแก้บ้าให้เจ้าดีรึไม่” จูซินเหนื่อยหน่ายใจ ดูแลผู้ป่วยยังไ

“ข้าไม่รู้ตัว” เสียงขาดห้วงเอ่ยออกมา“ข้าจะไปสืบให้ท่าน”“ไม่ต้อง ข้าอยากไปเจอนางด้วยตัวเอง”“หากเช่นนั้นท่านแม่ทัพจงรักษาตัวด้วย”“อืม ยานี้ดีนัก ข้าไม่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอีกแล้ว อีกไม่นานข้าก็จะหายดี”“นางเป็นหมอเทวดาจริงด้วย เช่นนั้นข้าขอตัวไปดูเหล่าพลทหารก่อน” จางเหว่ยยิ้มดีใจ ก่อนก้าวเท้าฉับไวออกไปจากห้องแห่งนี้           “หมอเทวดารึ นางจะใช่ซินซินที่ใจข้าสั่นไหวรึไม่” เฟยอวี่พึมพำกับตัวเอง ก่อนล้มตัวลงนอนพักอีกครั้ง            หลังจากวันนั้นอาการป่วยจากไข้ทรพิษได้ดีวันดีคืน ตุ่มพองได้ยุบลงไปไม่ทิ้งร่องรอยไว้สักนิด พละกำลังของท่านแม่ทัพได้กลับมาเป็นปกติแล้ว ต้องยกย่องยาดีของหมอเทวดาที่เฟยอวี่อยากไปขอบคุณด้วยตัวเอง ในวันนี้เขาจึงแต่งตัวอย่างคุณชายธรรมดา ไม่ได้สวมชุดเกราะที่น่าเกรงขาม      &nbs