All Chapters of ล่าปีศาจหมู: Chapter 41 - Chapter 50

ดวงตาเฉี่ยวอย่างปีศาจจ้องเขม็งไปยังลูกหมูตัวสีชมพูที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในผ้านุ่ม กลิ่นสาบครึ่งมนุษย์ที่หูลี่จิงชิงชังนักหนาอยู่บนกายทารกตนนี้อย่างเห็นได้ชัด ด้วยความริษยาและเคียดแค้นที่อยู่ในใจ ปีศาจจิ้งจอกจึงคิดใช้มายากลบกลิ่นสาบเหม็นออกไปให้สิ้น           “เจ้าจะทำกระไรลูกข้า!” จูซินลืมตาขึ้นหลังจากหลับไปด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยล้า เห็นไออำมหิตของหูลี่จิงที่กำลังมาทำร้ายลูกนางนาง มือของมารดาจึงรีบคว้าปกป้องลูกตัวน้อยที่นอนไร้เดียงสา ดวงตาจ้องอย่างไม่ยอมหากอีกฝ่ายแตะต้องบุตรที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ปีศาจหมูผู้นี้จะถลกหนังจิ้งจอกออกมาเอง           “ข้าไม่ได้ทำอะไร หมูขี้เหร่ตัวนี้มันกำลังจะร้อง เจ้าเป็นอย่างไรบ้างฮูหยินของข้า”           “ไม่ต้องมาห่วงใยข้า เจ้าก็เห็นแล้วสินะว่าลูกของข้าไม่ใช่ลูกของเจ้า ข้าไม่ยอมให้เจ้าฆ่าลูกของข้าแน่” จูซินกอดลูกชายไว้แน่น  &n

           พลทหารสอดแนมวิ่งเข้าไปในกระโจมที่มีธงสีเขียวสัญลักษณ์ใบแปะก๊วย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการมีชีวิตที่ยาวนาน ความอดทน และโชคลาภ ของแคว้นหนานโฮว ผู้นำกบฏในศึกอันยาวนานนั่นเอง เขาได้คุกเข่าคำนับต่อหน้าผู้นำแคว้นที่มีเรือนผมและหนวดเคราสีหงอกน่าเกรงขาม           “ท่านผู้นำ ข้าน้อยสืบข่าวจากทหารฝ่ายเมืองหลวงมาได้ขอรับ”“ว่ามา” หยางโฮวเงยหน้าขึ้นจากแผนที่บนหนังแกะ ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด“แม่ทัพกังเปา กำลังศึกซ้อมกำลังพลไปไล่ล่าปีศาจหมูแล้วขอรับ เราสืบมาได้ว่าเป้าหมายของพวกเขาอยู่ที่แคว้นเป่ยเฉียน”“ตรงตามข้อมูลที่ข้าหามาได้เลยนี่” หยางโฮวแสยะยิ้มร้าย หลุบตามองแผนที่สดใหม่ในมือเขาสืบข่าวคราวเช่นนี้มานานหลายปี และเจ็บใจนักที่กังเปายังไม่ตาย คนร่วมคิดของเขาก็มาตายไปแล้วหนึ่ง แต่ไม่เป็นไรเขาได้แผนที่มายามาแล้วจะบุกเข้าไปตามจับปีศาจหมูก็คงไม่ยาก“ส่งข่าวไปที่แคว้นตงฉีให้มาเสริมกำลังที่แคว

“ได้ข่าวว่าเร็ว ๆ นี้จะมีสงคราม”           จูซินได้ยินหญิงผู้หนึ่งพูดขึ้นในวงสนทนา นางเป็นหญิงรับใช้ที่มาซื้อยาบำรุงอยู่เป็นประจำ ปีศาจหมูหูผึ่ง หยุดชะงักจากการจัดยาเล็กน้อย ตั้งใจแอบฟังพร้อมทำงานไปอย่างเงียบ ๆ“ว่ากระไรนะ! เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ไหนว่าท่านเจ้าเมืองประกาศกร้าวว่าที่แคว้นของเราไม่มีทางเกิดสงครามได้”“ทหารเดินกันให้ควั่กขนาดนี้ พวกกบฏมันอยากมาตีเมืองเราน่ะสิ”“เหตุใดต้องอยากตีเมืองเราที่มีแต่ภูเขาหิมะกัน”“ว่ากันว่าเหตุเกิดจากสงครามคือปีศาจหมูอาศัยเร้นกายอยู่ที่นี่อย่างไรล่ะ”“เจ้าเชื่อตำนานพวกนั้นด้วยรึ”“ข้าเชื่อนะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะกระหายอยากได้หัวใจปีศาจหมูกันรึ หากใครพบเจอเบาะแสต้องรีบแจ้งทางการ เจ้าไม่เห็นเงินรางวัลที่ตั้งไว้ในประกาศหรือกระไร”“หากมีสงครามไล่ล่าจริง แล้วอย่างนี้พวกเราจะอยู่กันอย่างไรล่ะ”“ข้าก็ไม่รู้คงต้องหาที่หลบภัย เตรียมไว้ตั้งแ

           กายสูงสง่าที่มีรัศมีของผู้เป็นใหญ่ในอนาคตกำลังเดินขึ้นไปตามขั้นบันไดกว้างของเคหะแห่งนี้ ประตูทั้งสองบานถูกปิดและมีทหารเฝ้า มือใหญ่จึงหยิบป้ายหยกขึ้นมาแสดงให้คนพวกนั้นรู้ว่าควรทำตัวเช่นไร ทหารทั้งสองรีบก้มโค้งเปิดประตูบานใหญ่ออก เฟยอวี่ที่มาติดต่อจึงได้ย่างกรายเข้าไปดวงตาคมมองไปเบื้องหน้าที่บัดนี้ไร้คนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก เขาหยุดยืนอยู่ตรงนั้นรอคอยท่านเจ้าเมืองอย่างใจเย็นด้านหลังที่มีฉากกั้นอยู่นั้น หูลี่จิงได้พาปีศาจหมูพร้อมทารกน้อยทะลุผ่านม่านมายา จากอยู่ในเคหะแดนปีศาจได้มาอยู่ที่แห่งนี้เพียงพริบตาเดียว“ฮูหยินเจ้านั่งรอข้าอยู่ตรงนี้” ปีศาจจิ้งจอกสวมบทบาทท่านเจ้าเมืองกำชับฮูหยินที่ตนแต่งตั้ง“เจ้าค่ะ”จูซินรับคำ ก่อนมองผ่านฉากกั้นที่มองเห็นเงาของชายผู้หนึ่งสะท้อนอยู่ตรงนั้น นางรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวแม้เห็นเพียงเงา ขึ้นเชื่อว่าเป็นท่านแม่ทัพแห่งวังหลวงที่หลายคนกล่าวขานว่าโหดเหี้ยมเกินใคร ปีศาจหมูอย่างนางที่หนีความตายจะไม่กลัวได้อย่างไร ถ้าให้เทียบกับปีศาจ

หยดน้ำตาร่วงดั่งสายฝนกระหน่ำ ใจปีศาจหมูทุกข์ระทมเสียงสะอื้นดังแข่งกับเสียงร้องของทารกในเคหะของหูลี่จิง จูซินถูกพากลับมาที่แห่งนี้หลังจากที่ปีศาจจิ้งจอกได้สวมบทบาทท่านเจ้าเมืองเสร็จสิ้น นางที่ไม่มีแรงแม้แต่จะยืนได้มั่นคงถูกประคองให้นั่งลงบนเก้าอี้มือนุ่มกุมหัวใจตัวเองที่เต้นดังและบีบรัดเสียจนหายใจหอบ ดวงตาแดงก่ำและบวมมองไปยังลูกที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงเหยี่ยนจิงนัก จูซินยังไม่อาจทำใจได้ที่ต้องพบกับความจริงแสนเจ็บปวด สามีที่นางรักสุดดวงใจที่แท้คือแม่ทัพใหญ่ที่หมายหัวนาง“ข้าบอกเจ้าแล้ว ว่าพวกมนุษย์ไว้ใจไม่ได้”น้ำเสียงทุ้มไม่ได้ตำหนิ เพียงแค่ย้ำเตือนอีกฝ่ายให้จดจำ  มือใหญ่หมายเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ กลับถูกปัดอย่างไม่ไยดีที่ซ้ำซากดีเหลือเกิน“ข้าอยากอยู่คนเดียว” เสียงสั่นคล้ายหมดแรงโต้เถียงเอ่ยออกมา“ฮูหยิน เจ้าสั่งข้าไม่ได้”หูลี่จิงไม่ไหวติงไปไหน ทำเป็นหูทวนลมหันไปมองหมูอ้วนที่นอนร้องไห้ลั่นห้อง ปีศาจจิ้งจอกไม่คิดจะไยดีต่อหมิงซินเพราะกลิ่นสาบมนุษย์ที่มีอยู่ในกายครึ่งหนึ่งอย่างไรเล่า แต่พอเห็นจูซินหมดอ