Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

กลางลานแห้งแร้งแห่งสมรภูมิรบทั้งสามเหล่าแคว้น ซึ่งประกอบไปด้วย แคว้น หนานโฮว ตงฉี และซีซวน บุกกำลังมารุกแนวหน้าของเขตเมืองหลวงในการปกครองราชวงศ์ เซี่ยในพื้นที่เต็มไปด้วยเหล่ากองกำลังรบ ทั้งทหารม้าที่ยืนอยู่เป็นกองหน้า ถือธงหลากสีให้สัญลักษณ์แต่ละแคว้นโบกสะบัดราวกับประกาศเกรี้ยวในการเปิดศึกในครั้งนี้อย่างไม่มีถอยพลธนูเพลิงอีกนับสิบแถวเตรียมตั้งท่ายกแขนให้ตั้งฉาก จับคันธนูอาบเชื้อเพลิงชี้เป้าไปยังทิศศัตรู นักรบชุดเกราะนับหมื่นนายยืนเรียงพร้อมด้วยดาบในมือรอเพียงคำสั่งจากท่านผู้นำก็พร้อมกระโจนเข้าใส่ พร้อมเสริมทัพด้วยพลปืนใหญ่ที่ตั้งรับอยู่แนวหลัง อุณหภูมิที่เดือดระอุอย่างไม่มีผู้ใครคิดเริ่ม เอาแต่จ้องหน้าซึ่งกันอย่างไม่คิดเกรงกลัว ผู้นำทัพสวมชุดเกราะ และปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากโครงเหล็กที่ถูกสลักเป็นหน้าเสือดำ ดุดัน น่าเกรงขาม แห่งเมืองหลวงตีขาหลังของม้าด้วยเท้าของตนให้ขยับมาอยู่เบื้องหน้าเหล่ากบฏ “พวกเจ้าคิดจะก่อการกบฏกับราชสำนักงั้นรึ” เสียงทุ้มทรงอำนาจ ก้องดังกังวานทั่วลานเขามีนามที่ใครต่างเรียกขานว่า กังเปา ซึ่งเป็นฉายา ส่วนชื่อจริงนั้นไม่มีใครรู้ เ

อู๊ด...อู๊ดเสียงร้องตกใจของหญิงรูปร่างอวบอ้วน มีน้ำหนักถึงหนึ่งสองร้อยชั่ง ใบหน้าถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้หน้ากากผ้าที่ปิดไปถึงครึ่งหน้า เห็นเพียงดวงตากลมสองข้าง บนศีรษะยังมีผ้าคลุมปิดไว้มิดชิด ใบหน้าอัปลักษณ์อย่างคนครึ่งปีศาจหมูจึงไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้ใดเห็นได้ นางคือ จูซิน ปีศาจหมูที่คนทั่วแดนต่างอยากฆ่าควักหัวใจบนหลังบ่ามีห่อเสื้อผ้าแบกไว้ สองขาพลันเร่งรีบวิ่งไปตามพื้นขรุขระในพงไพรยามราตรี หนีการไล่ล่าจากพวกชายชุดเกราะที่มีทั้งอาวุธและม้าศึกมาหลายวันแล้วร่างอวบอ้วนวิ่งหลบแนวกอไผ่ได้อย่างคล่องแคล่ว ปีศาจหมูแม้จะเป็นหญิงแต่ก็ยังมีวิทยายุทธ์พอที่จะต่อสู้กับคนที่หื่นกระหายในการฆ่าปีศาจเช่นนาง“ปีศาจหมู มันอยู่ที่นั่น รีบไปเร็ว” เสียงทหารแว่วมาดวงตากลมของปีศาจหมูหันไปมองตามแสงของคบเพลิงที่เห็นมาแต่ไกล นางจึงรีบวิ่งและใช้วิชาตัวเบาหลีกหนี ทว่านางซึ่งเป็นปีศาจหมูเพียงตนเดียวในใต้หล้า ย่อมเป็นที่ต้องการของพวกคนชั่วที่กรูกันมาล้อมนางไว้ทุกทิศทาง“เจ้าหนีพวกข้าไม่พ้นหรอก นางปีศาจหมู!” ทหารชุดเกราะสีดำทมิฬลั่นวาจา ปลายดาบชี้มายังนางจูซินมองพวกมันอย่างหยั่งเชิง ลมหายใจหอบและอ่อนล้าเต็มที โกรธแ

ลั่นวาจาไว้เช่นนั้น แต่ด้วยหัวใจของปีศาจหมูอ่อนได้ง่าย ๆ เพราะความเมตตาที่ไม่อาจเห็นใครมาตายต่อหน้าได้ นางเพียงแค่ไม่อยากให้เหมือนเมื่อครั้งที่ต้องเสียพ่อกับแม่ไปก็เท่านั้นจูซินจึงยอมแบกร่างคนเจ็บขึ้นหลัง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังถิ่นฐานลับของนาง ที่ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดเข้าไปในดินแดนของปีศาจได้ ชายผู้นี้นับว่าเป็นคนแรกที่นางได้พาเข้าไป หากวันข้างหน้าเขาคิดย้อนกลับมาทำร้ายและฆ่านางชายผู้นี้คงเป็นคนไร้ซึ่งคุณธรรมน่าดู“เห็นว่าท่านตาบอดมองไม่เห็นหรอกนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่พาท่านมารักษาตัวที่บ้านข้า”จูซินพูดไปบ่นไป ปีศาจหมูเช่นนางมีความสามารถในการปรุงยาและมีพลังลมปราณสามารถสมานแผลได้ ความลับนี้ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ เพราะท่านแม่ได้กำชับไว้ให้ใช้ช่วยคนที่ไม่คิดร้ายต่อเผ่าปีศาจเท่านั้น แล้วจะมีผู้ใดกันที่ไม่คิดจะฆ่าหมูอย่างนางสองเท้ามั่นคงที่กะเผลกข้างหนึ่งกำลังเหยียบย่ำกองหิมะ บนตัวเริ่มมีหิมะตกลงมาใส่ราวกับเป็นสายฝนโปรยปราย นั่นทำให้จูซินรู้ว่าได้เข้ามายังเขตแคว้นเป่ยเฉียนที่อยู่ห่างไกล ใกล้หุบเขาที่มีหิมะปลุกคลุมทั้งปีที่นางใช้หลบซ่อนตัวจากผู้คนแล้วนางเดินผ่านต้นไม้ใหญ่เข้าไปยังปากทางเข้าถ้

ปีศาจหมูจับจอบขุดดินในแปลงผักที่ถูกปลูกจนงามอยู่หลายแปลง พลันนั่งยองลงดึงหัวไชเท้าที่อยู่ใต้ดินออกมาด้วยสองมือ เก็บมันใส่ตะกร้าแล้วเดินไปเก็บผักอีกหลายชนิดมาเพื่อนำไปตุ๋นยาจีนให้ชายผู้นั้นได้กิน เมื่อเก็บจนพอใจแล้วก็แบกตะกร้ากลับเข้าไปในห้องครัว หยิบผักที่เปื้อนเศษดินมาล้างน้ำให้สะอาด ก่อไฟจากฟืนให้เตาร้อนจนได้ที่ แล้วตั้งน้ำโยนเครื่องตุ๋นใส่กระทะก้นลึก ไม่ต้องรอให้เดือดจัดก็นำผักทุกอย่างที่หั่นแล้วใส่ลงไป ตุ๋นให้มันเปื่อย แล้วจัดการหยิบเต้าหู้ก้อนมาหั่นเพื่อให้มีแหล่งโปรตีนกับร่างกายของชายผู้นั้นบ้าง เสียงในครัวดังถึงห้องที่อยู่ชั้นบน คนบาดเจ็บได้กลิ่นหอมของอาหารพลันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ จากที่หลับอยู่ได้สติพยุงกายตัวเองให้ลุกนั่งอย่างเชื่องช้า ดวงตาเจ็บลึกถึงโพรงประสาท ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ คนที่เคยมองเห็นมาทั้งชีวิตต้องอยู่ในความมืดมิดอย่างฉับพลัน ศีรษะปวดหนึบ จู่ ๆ ก็มีภาพในสนามรบโหมกระหน่ำซากซัดเข้ามาภายในเสี้ยววินาที “อ่า นั่นมันภาพอะไรกันแน่” มือกุมขมับไว้แน่นกลั้นความอัปยศไว้ เหตุใดถึงจำอะไรไม่ได้เลยว่าเขาคือ

ผ้าที่ซักจนสะอาดถูกสะบัดให้น้ำกระเด็นก่อนตากไว้บนราวไม้ไผ่จนเสร็จ จูซินรีบเดินขากะเผลกขึ้นไปหาคนเจ็บบนชั้นสองที่รออยู่ เท้าก้าวข้ามธรณีประตูโดยไม่ต้องเปิด เพราะบานประตูยังกองอยู่บนพื้น มือล้วงเอาของสำคัญในสาบเสื้อยื่นให้เหยี่ยนจิงที่ยังนั่งพิงพนักเตียงอยู่ท่าเดิม “นี่ของท่าน” “มันคืออะไร เจ้าบอกข้าให้เห็นภาพได้หรือไม่”มือใหญ่รับของสำคัญมาคลำ เขารู้ว่าในมือเป็นสร้อยคอที่ถูกแกะสลักเป็นมังกร ส่วนตราประจำตระกูลนั้นแกะแซ่ไว้ให้นูนขึ้น เขาจึงรู้ว่าตัวเองแซ่ เซี่ย คนสูญเสียความทรงจำจึงรู้นามตระกูลตนเอง “ข้าไม่รู้หนังสือ รู้แต่เพียงว่าสร้อยของท่านมีจี้เป็นมังกรคาบแก้ว สีของมันเป็นสีเขียวอมคราม ส่วนตราเหมือนแท่งหยกนี่ข้าก็อ่านไม่ออก” “ไม่เป็นไร แค่นี้ก็เพียงพอ ขอเพียงข้ามีสิ่งนี้อยู่ ญาติของข้าคงตามเจอ” “ข้าก็หวังว่าอย่างนั้น” จูซินยิ้มจาง ๆ มองดวงตาที่ถูกพันแผลไว้ในยามที่เหยี่ยนจิงหายดีนางจะพาเขาออกไปจากแดนปีศาจโดยทันที หลังจากนั้นตัดขาดกันให้สิ้น นึกดีใจอยู่บ้างที่เขาไม่รู้ถึงที่มาของตัวเองนางจะได้ไม่ต้องระแวงว่าจะถูกเขาฆ่า“ข้าซ่อมประ