บททั้งหมดของ "ขย้ำรักเลขาแสนพยศ": บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำ : รอยยิ้มของนักล่าตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่เคยพลุกพล่านไปด้วยพนักงาน บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงัดเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ แสงไฟนีออนจากท้องถนนเบื้องล่างสาดส่องผ่านกระจกบานกว้างของชั้นสามสิบ ทาบทับลงบนร่างระหงที่ยังคงนั่งหลังตรงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์‘พรีมมี่’ ขยับแว่นตากรอบใสที่เกาะอยู่บนสันจมูกโด่งรั้น ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบสีนู้ดเรียบหรูรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปที่ถูกติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด และกระโปรงทรงสอบสีดำที่ยาวคลุมเข่า คือปราการด่านสำคัญที่เธอใช้ปกปิดสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน เพื่อรักษากำแพงแห่ง ‘ความมืออาชีพ’ ในฐานะเลขาธิการหน้าห้องของรองประธานกรรมการแกร๊ก...เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นทำลายความเงียบ พรีมมี่ชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเธอ"ยังไม่กลับอีกเหรอครับ คุณเลขาคนเก่ง"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความยียวนอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้พรีมมี่ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร‘ปกรณ์’ รองประธานหนุ่มรูปหล่อ ผู้พกพารอยยิ้มขี้เล่นและท่าท

บทที่ 2 : สงครามประสาทใต้โต๊ะประชุมห้องประชุมบอร์ดบริหารของ P.K. Enterprise สาขาย่อย ถูกออกแบบด้วยโทนสีขาวและกระจกใสรอบด้านเพื่อสร้างบรรยากาศโปร่งโล่ง ทว่าในเวลานี้ อุณหภูมิภายในห้องกลับดูเหมือนจะลดต่ำลงจนหนาวเหน็บ สวนทางกับความดุเดือดของการปะทะคารมระหว่างหัวหน้าแผนกต่างๆพรีมมี่ นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้เสริมมุมห้อง เยื้องไปทางด้านหลังของประธานในที่ประชุม ปลายนิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์ของแล็ปท็อปเพื่อจดบันทึกวาระการประชุมอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงสะดุด แม้ว่าบรรยากาศตรงหน้าจะตึงเครียดแค่ไหนก็ตาม"ผมไม่เห็นด้วยกับงบประมาณโปรเจกต์นี้ครับท่านรอง!" เสียงกร้าวของหัวหน้าฝ่ายประเมินความเสี่ยงดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถูกโยนลงกลางโต๊ะกระจก "ตัวเลขคาดการณ์ผลกำไรมันดูเลื่อนลอยเกินไป ถ้าเราลงทุนไปสามร้อยล้านแล้วตลาดเกิดผันผวน P.K. สาขาเราจะขาดทุนย่อยยับแน่ๆ"สายตานับสิบคู่หันไปจับจ้องที่หัวโต๊ะ... ลุ้นระทึกกับคำตอบของผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในห้องนี้ปกรณ์ นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและเกียจคร้านราวกับกำลังนั่งดูซีรีส์ในวันหยุดพักผ่อน มือข้างหนึ่งควงปากกาม

บทที่ 4 : เหยื่อเสียงดนตรีบีตหนักหน่วงที่ดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ผสมผสานกับแสงไฟเลเซอร์หลากสีที่สาดส่องตัดกันไปมากลางความมืด คือบรรยากาศอันคุ้นเคยของ ‘Viper Club’ คลับหรูระดับวีไอพีที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านทองหล่อ สถานที่เริงรมย์ยามราตรีที่ต้อนรับเฉพาะลูกค้าระดับไฮเอนด์และเหล่าเซเลบริตี้กระเป๋าหนักเท่านั้น‘มิลิน’ หรือ มินนี่ สาวสวยเจ้าของใบหน้าเฉี่ยวคมในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดที่เว้าลึกจนเห็นเนินอกอวบอิ่ม นั่งไขว่ห้างจิบมาร์ตินี่อยู่บนโซฟาหนังสีดำกำมะหยี่ในโซน VVIP ชั้นลอย ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่สามารถมองเห็นฟลอร์เต้นรำด้านล่างได้อย่างชัดเจนสายตาของเธอมองตรงไปยังร่างระหงของเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำส่วนตัวของคลับ"พระเจ้าช่วย! นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!" มิลินผิวปากแซวเสียงดัง "ในที่สุดฉันก็ได้เห็นยัยป้าเลขาเจ้าระเบียบ ถอดคราบแม่ชีมาใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสักที! แกควรรู้นะพรีมมี่ ว่าหุ่นแกมันซ่อนรูปขนาดไหน"พรีมมี่ เดินกอดอกหน้ามุ่ยเข้ามานั่งแหมะลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยหวานที่ปกติมักจะเรียบตึงอยู่เสมอ บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำที่มิลินยัดเยียดทาให้ ชุดสูททำงานแสนเ

บทที่ 6 : กฎข้อใหม่... ของคนหนีความผิดแสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านกระจกบานกว้างของเพนต์เฮาส์หรู ทะลุผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาแยงตา ทำร่างระหงที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาต้องขยับตัวอย่างอึดอัด ความรู้สึกแรกที่โจมตีโสตประสาทคือความปวดเมื่อยที่ปวดไปทั้งตัว เหมือนกับเมื่อคืนเธอถูกรถบรรทุกสิบล้อทับแล้วถอยทับซ้ำอีกรอบพรีมมี่ ค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนที่ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนจะไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ...ตั้งแต่จูบเย้ยแสงนีออนหน้าคลับ สัมผัสเอาแต่ใจที่ริมกระจกบานใส ไปจนถึงความบ้าคลั่งบนเตียงคิงไซซ์ที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี!หญิงสาวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองพื้นที่ว่างข้างลำตัว ทว่ากลับพบเพียงรอยบุ๋มและไออุ่นจางๆ ที่หลงเหลืออยู่บนฟูกนอน... ปกรณ์ไม่อยู่ในห้องนี้แล้วเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล บ่งบอกว่าเจ้าของห้องกำลังจัดการธุระส่วนตัวอยู่ พรีมมี่กัดริมฝีปากแน่น ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอับอาย หวาดหวั่น และสับสน กฎเหล็กสองข้อที่เธอตั้งไว้เพื่อปกป้องตัวเอง... หนึ่งคือห้ามหวั่นไหวกับเจ้านาย สองคือห้ามมีควา

บทที่ 8 : คำลาของ ‘ของเล่น’ความเจ็บปวดที่ไร้ร่องรอยบาดแผล มักจะกรีดลึกและทรมานยิ่งกว่าบาดแผลทางกายเสมอพรีมมี่ กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้วยความรู้สึกที่เหมือนร่างไร้วิญญาณ กาแฟดำที่เธอตั้งใจชงให้เขาด้วยความใส่ใจ บัดนี้กลายเป็นเพียงน้ำขมปร่าที่สะท้อนถึงความโง่เขลาของตัวเธอเอง มือบางที่ยังคงสั่นเทาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกระดาษซับมันและแป้งพัฟขึ้นมาซับคราบน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาอย่างรวดเร็วเธอใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการรวบรวมเศษซากความรู้สึกที่แตกสลาย นิ้วเรียวติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดกลับเข้าที่อย่างแน่นหนา ขยับปมผ้าพันคอให้ปิดบังรอยจูบสีสีกุหลาบที่เคยทำให้เธอหวามไหว ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นเพียง ‘ตราบาป’ ที่ตอกย้ำสถานะอันต้อยต่ำของเธอ‘เธอเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ... ไม่มีอะไรสลักสำคัญ’ประโยคใจร้ายนั้นยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมา พรีมมี่สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ดวงตากลมโตที่เคยสั่นไหวและเต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแข็งกร้าวราวกับถูกฉาบด้วยน้ำแข็งเธอคือพรีมมี่ เลขาธิการมืออาชีพที่ไต่เต้ามาด้วยความสามารถ เธอจะไม่ยอมลดทอนคุณค่าของตัวเองเพื่อเป็นเพียง