บทที่ 1 : กฎของการคุมเกม 

บทที่ 1 : กฎของการคุมเกม

แสงแดดยามเช้าทาบทับลงบนตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันทำงานที่เร่งรีบ ทว่าบนชั้นสามสิบอันเป็นอาณาเขตของระดับผู้บริหารระดับสูง ทุกอย่างกลับสงบนิ่งและดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบแบบแผน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่หน้าห้องรองประธานกรรมการ

‘พรีมมี่’ วางแก้วกาแฟดำที่ส่งควันกรุ่นลงบนที่รองแก้วอย่างแผ่วเบา หญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสีเทาเข้มเข้ารูปกำลังกวาดสายตาตรวจทานตารางงานบนไอแพดในมืออย่างรวดเร็วและแม่นยำ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบตึงเป็นมวยต่ำไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีนู้ดเรียบหรู ทุกกระเบียดนิ้วของเธอสะท้อนคำว่า ‘เพอร์เฟกต์’ และ ‘มืออาชีพ’ อย่างหาที่ติไม่ได้

ในฐานะเลขาธิการส่วนตัว เธอต้องมาก่อนเวลาเสมอ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

พายุ... ที่มาในรูปแบบของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ เจ้าของรอยยิ้มขี้เล่นและนัยน์ตาพราวระยับ

ติ๊ง...

เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้น ดึงความสนใจของพรีมมี่ให้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับร่างสมส่วนของ ‘ปกรณ์’ รองประธานหนุ่มแห่งเครือบริษัท P.K. Enterprise สาขาย่อย ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสบายๆ ราวกับกำลังเดินทอดน่องอยู่ในสวนหลังบ้าน มากกว่าจะเป็นผู้บริหารที่กำลังจะเข้าประชุมบอร์ดในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

เสื้อสูทสีอิตาเลียนบลูพาดอยู่บนบ่ากว้าง แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดนูน เนคไทไม่ได้ถูกผูกให้เรียบร้อยแต่กลับพาดคล้องคอเอาไว้หลวมๆ

"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณพรีมมี่คนสวย"

น้ำเสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทายมาแต่ไกล รอยยิ้มกว้างที่สาวๆ ทั้งบริษัทต่างพากันหลงใหลถูกส่งมาให้เธออย่างเผื่อแผ่ ทว่าสำหรับพรีมมี่... รอยยิ้มนั้นมันคือรอยยิ้มของจอมกวนประสาทขนานแท้

"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านรอง" พรีมมี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย "วันนี้ท่านรองมาถึงเวลาแปดโมงสิบห้านาที ตรงตามกำหนดการเป๊ะเลยนะคะ"

"แหม... ก็ผมมีเลขาที่ดุยิ่งกว่านาฬิกาปลุกนี่ครับ ถ้าผมมาสาย คงโดนสายตาพิฆาตของคุณพรีมมี่แทงทะลุอกแน่ๆ" ปกรณ์หัวเราะร่วน ขยับก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

และนั่นคือสิ่งที่พรีมมี่เกลียดที่สุด... การที่เขามักจะทำลายระยะห่างระหว่าง ‘เจ้านาย’ กับ ‘เลขา’ อย่างเนียนๆ

ชายหนุ่มไม่ได้เดินตรงเข้าห้องทำงานของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับมายืนพิงเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของเธอ ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับเปลือกไม้หอมลอยมากระทบจมูก กลิ่นกายบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านและมีเสน่ห์ร้ายกาจทำให้พรีมมี่ต้องเผลอขยับปลายเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

"ถอยทำไมครับ? ผมไม่ได้จะกินคุณเสียหน่อย" ปกรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีนิลทอประกายขบขันเมื่อเห็นท่าที    ระแวดระวังของอีกฝ่าย

"ดิฉันแค่เว้นระยะห่างให้เหมาะสมค่ะ" พรีมมี่ตอบกลับเสียงเรียบ พยายามตีหน้าตายทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ตารางงานเช้านี้ของท่านรอง มีประชุมฝ่ายการตลาดตอนเก้าโมงตรง ตามด้วยนัดทานมื้อเที่ยงกับคุณลิลลี่ ทายาทเครือโรงแรม V Group ค่ะ"

"ลิลลี่?" ปกรณ์ทำหน้ายุ่ง  "ใครรับนัดครับ ผมจำได้ว่าไม่ได้ตกลงนะ"

"คุณท่านเป็นคนโทรมาสั่งกำชับกับดิฉันโดยตรงเมื่อเย็นวานค่ะ" พรีมมี่หมายถึงประธานใหญ่ ผู้เป็นบิดาของปกรณ์ที่มักจะหาทางจับคู่ให้ลูกชายตัวแสบอยู่เสมอ

ปกรณ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ท่าทางนั้นดูดีจนแทบจะเหมือนนายแบบบนนิตยสารธุรกิจ "คุณก็รู้ว่าผมเบื่อการคุยเรื่องธุรกิจบนโต๊ะอาหารที่มีแต่การปั้นหน้าเข้าหากัน... ยกเลิกนัดให้ทีสิครับ"

"ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะท่านรอง คุณท่านจะตำหนิดิฉันได้ว่าทำงานบกพร่อง" พรีมมี่แย้งทันที ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นจ้องเขม็ง

"งั้นบอกเธอไปว่าผมท้องเสีย อาหารเป็นพิษ หรือไม่ก็... ติดธุระด่วนกับเลขาคนสำคัญจนปลีกตัวไปไม่ได้"

คำพูดประโยคหลังถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง พร้อมกับร่างสูงที่โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ปลายนิ้วของปกรณ์จงใจเคาะลงบนแฟ้มเอกสารที่อยู่ใกล้มือของพรีมมี่ แต่ทิศทางการเคลื่อนไหวกลับเฉียดผ่านหลังมือของหญิงสาวไปเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว

สัมผัสที่เหมือนจะโดนแต่ก็ไม่โดนนั้น สร้างความรู้สึกวูบวาบราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปตามผิวหนัง พรีมมี่รีบชักมือกลับมาวางซ้อนกันไว้บนตัก พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังแกว่งไกวด้วยใบหน้าเรียบตึง

"กรุณาอย่าล้อเล่นในเวลางานเลยค่ะท่านรอง"

"ผมดูเหมือนคนพูดเล่นเหรอครับ?" ปกรณ์ช้อนสายตาขึ้นมอง นัยน์ตาที่เคยมองดูขี้เล่นบัดนี้กลับมีความนัยบางอย่างแฝงอยู่... มันร้อนแรง และเต็มไปด้วยความท้าทาย เหมือนเขากำลังทดสอบความอดทนของเธออยู่

"ถ้าท่านรองไม่อยากไปทานข้าวกับคุณลิลลี่ ดิฉันจะเลื่อนนัดออกไปเป็นสัปดาห์หน้า แต่ข้ออ้างที่ใช้ต้องมีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้ค่ะ" พรีมมี่ตัดบท ตัดสินใจก้มหน้ามองไอแพดเพื่อหลบสายตาอันตรายคู่นั้น "ส่วนมื้อเที่ยงวันนี้ ดิฉันจะสั่งอาหารขึ้นมาให้ท่านรองทานที่ห้องแทน รับเป็นเมนูเดิมไหมคะ?"

ปกรณ์ยิ้มมุมปาก ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง ท่าทางคุกคามเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนกลับไปภายใต้หน้ากากเจ้านายจอมกวนประสาทตามเดิม

"เมนูเดิมก็ได้ครับ... แต่อยากให้คนเสิร์ฟมานั่งทานเป็นเพื่อนด้วย คุณพรีมมี่จะรังเกียจไหมถ้าจะมานั่งทานข้าวกล่องกับผมในห้องทำงาน?"

"ดิฉันเตรียมอาหารกลางวันมาเองแล้วค่ะ และดิฉันชอบทานที่แคนทีนของพนักงานมากกว่า ขอประทานโทษด้วยนะคะ" หญิงสาวปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอรู้ดีว่าการเข้าไปอยู่ในพื้นที่ปิดทึบแบบสองต่อสองกับผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ปลอดภัยต่อหัวใจและการควบคุมตัวเองของเธอเลยแม้แต่น้อย

"ใจร้ายจังเลยน้า..." ปกรณ์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แกล้งทำหน้าน้อยใจเสียเต็มประดา "อุตส่าห์อยากจะเลี้ยงกาแฟตอบแทนความขยันเสียหน่อย อ้อ! พูดถึงกาแฟ..."

ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูทที่พาดอยู่บนบ่า ก่อนจะหยิบเอาช็อกโกแลตทรัฟเฟิลยี่ห้อหรูหราแพ็กเกจสีทองออกมาหนึ่งชิ้น แล้ววางมันลงบนพื้นที่ว่างข้างๆ แก้วกาแฟดำของเธอ

"กาแฟดำมันขมไป... กินคู่กับไอ้นี่สิครับ จะได้หวานขึ้นมาหน่อย" เขากระซิบ พร้อมกับขยิบตาให้เธอหนึ่งที "ผมรู้ว่าคุณชอบหวานๆ... ถึงภายนอกจะดูดุไปนิดก็เถอะ"

พรีมมี่เม้มริมฝีปากแน่น ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเธอแอบชอบกินขนมหวาน? ในเมื่อตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกันมาสองปี เธอไม่เคยแสดงมุมอ่อนไหวหรือกินขนมจุบจิบให้เขาเห็นเลยสักครั้ง ภาพลักษณ์ของเธอคือเลขาเจ้าระเบียบที่ดื่มแต่กาแฟดำและกินอาหารเพื่อสุขภาพเท่านั้น!

"ดิฉันไม่..."

"ห้ามปฏิเสธครับ นี่เป็นคำสั่ง" ปกรณ์ขัดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเดินผละออกจากโต๊ะ มุ่งหน้าไปยังประตูห้องทำงานของตัวเอง ทว่าก่อนที่มือหนาจะผลักประตูเข้าไป เขาก็ชะงักและหันกลับมามองเธออีกครั้ง

"อีกอย่างนะคุณพรีมมี่..." สายตาของเขาไล่พิจารณาตั้งแต่ใบหน้าสวยเฉี่ยว เลื่อนลงมาที่ลำคอระหง และหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ติดแน่นสนิท "ชุดนี้สวยดีนะครับ... แต่ถ้าปลดกระดุมลงมาสักเม็ดนึง คงจะดูหายใจสะดวกกว่านี้... ผมเห็นแล้วยังแอบอึดอัดแทนเลย"

พูดจบ ร่างสูงก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ปล่อยให้เลขาหน้าห้องยืนนิ่งอึ้ง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลามเลีย

"คนบ้า..." พรีมมี่สบถอุบอิบในลำคอ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มือบางยกขึ้นแตะที่ปมกระดุมเม็ดบนสุดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

การรับมือกับเอกสารเป็นกองพะเนิน หรือการเผชิญหน้ากับลูกค้าที่จู้จี้จุกจิก ยังไม่เหนื่อยเท่ากับการรับมือกับ ‘พายุอารมณ์’ ของรองประธานปกรณ์เลยสักนิด เขาเป็นเหมือนหมาป่าที่แกล้งทำตัวเป็นลูกหมาขี้เล่น คอยเดินวนเวียน แหย่ให้เธอเสียอาการ คอยต้อนเธอให้จนมุมด้วยคำพูดและสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายนัยยะ

พรีมมี่เหลือบมองช็อกโกแลตทรัฟเฟิลสีทองที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟดำ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปแตะมันเบาๆ ราวกับของสิ่งนั้นมีอุณหภูมิความร้อนแผ่ออกมา

เธอรู้ดีว่ากฎเหล็กของการเป็นเลขาที่ดี คือการรักษาระยะห่างและไม่หวั่นไหวไปกับเจ้านาย... แต่ผู้ชายที่ชื่อปกรณ์ กำลังทำให้กฎข้อนั้นของเธอสั่นคลอนลงไปทุกวัน

การสดงท่าที 'หมาหยอกไก่' ของเขา ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ แต่สัญชาตญาณของเธอกำลังร้องเตือนอย่างหนักหน่วงว่า... หากวันใดที่หมาตัวนี้เลิกหยอกเล่น และตัดสินใจที่จะ 'ขย้ำ' ขึ้นมาจริงๆ

เธอจะรอดจาก.......เขาไปได้อย่างไรกัน.