บทที่ 2 : สงครามประสาทใต้โต๊ะประชุม

บทที่ 2 : สงครามประสาทใต้โต๊ะประชุม

ห้องประชุมบอร์ดบริหารของ P.K. Enterprise สาขาย่อย ถูกออกแบบด้วยโทนสีขาวและกระจกใสรอบด้านเพื่อสร้างบรรยากาศโปร่งโล่ง ทว่าในเวลานี้ อุณหภูมิภายในห้องกลับดูเหมือนจะลดต่ำลงจนหนาวเหน็บ สวนทางกับความดุเดือดของการปะทะคารมระหว่างหัวหน้าแผนกต่างๆ

พรีมมี่ นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้เสริมมุมห้อง เยื้องไปทางด้านหลังของประธานในที่ประชุม ปลายนิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์ของแล็ปท็อปเพื่อจดบันทึกวาระการประชุมอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงสะดุด แม้ว่าบรรยากาศตรงหน้าจะตึงเครียดแค่ไหนก็ตาม

"ผมไม่เห็นด้วยกับงบประมาณโปรเจกต์นี้ครับท่านรอง!" เสียงกร้าวของหัวหน้าฝ่ายประเมินความเสี่ยงดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถูกโยนลงกลางโต๊ะกระจก "ตัวเลขคาดการณ์ผลกำไรมันดูเลื่อนลอยเกินไป ถ้าเราลงทุนไปสามร้อยล้านแล้วตลาดเกิดผันผวน P.K. สาขาเราจะขาดทุนย่อยยับแน่ๆ"

สายตานับสิบคู่หันไปจับจ้องที่หัวโต๊ะ... ลุ้นระทึกกับคำตอบของผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในห้องนี้

ปกรณ์ นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและเกียจคร้านราวกับกำลังนั่งดูซีรีส์ในวันหยุดพักผ่อน มือข้างหนึ่งควงปากกามองบล็องก์สีเงินเล่นเป็นจังหวะ ส่วนอีกข้างเท้าคางมองผู้พูดด้วยสายตาเรียบนิ่ง ริมฝีปากหยักลึกประดับรอยยิ้มบางๆ ที่อ่านไม่ออก

"เลื่อนลอยเหรอครับ... คุณสมภพ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยช้าๆ เนิบนาบ ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ

ปกรณ์หยุดควงปากกา ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง กริ๊ก แม้จะเบาแต่มันกลับทำให้หลายคนสะดุ้ง ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาขี้เล่นที่พรีมมี่คุ้นเคยบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นเยียบราวกับใบมีดซ่อนคม

"ถ้าคุณอ่านรายงานหน้าเจ็ดบรรทัดที่สี่อย่างละเอียด คุณจะเห็นว่าผมได้พ่วงสัญญากับซัพพลายเออร์รายใหญ่จากยุโรปเพื่อล็อกต้นทุนวัตถุดิบไว้แล้วเป็นเวลาห้าปี ไม่ว่าตลาดเอเชียจะผันผวนยังไง ต้นทุนเราก็ไม่มีทางขยับ" ปกรณ์กวาดสายตามองผู้บริหารทีละคน "และถ้าคุณวิเคราะห์เทรนด์ผู้บริโภคไตรมาสล่าสุดอย่างที่ 'ควรจะทำ' คุณจะรู้ว่าโปรเจกต์นี้ไม่ได้หวังผลกำไรแค่สามร้อยล้าน... แต่มันคือการปูทางเพื่อผูกขาดตลาดในอีกสิบปีข้างหน้า"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน หัวหน้าฝ่ายประเมินความเสี่ยงหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากโต้แย้งตัวเลขและข้อมูลที่พรั่งพรูออกมาจากปากของรองประธานหนุ่มผู้ที่ใครๆ ก็หาว่า ‘เหยาะแหยะ’

พรีมมี่ลอบมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายด้วยความรู้สึกประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นโหมดเอาจริงของปกรณ์ แต่ทุกครั้งที่เขาเผยเขี้ยวเล็บออกมา มันมักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอ ผู้ชายคนนี้เหมือนมีสองร่าง ร่างหนึ่งคือเพลย์บอยจอมกวนประสาท แต่อีกร่างคือผู้นำที่เด็ดขาดและอ่านเกมธุรกิจขาดกระจุย... น่ากลัวและมีเสน่ห์จนอันตราย

"เอาล่ะ ถ้าไม่มีใครแย้งอะไรแล้ว เรามาสรุปวาระต่อไปกันเลยดีกว่า" ปกรณ์ปรับสีหน้ากลับมาเป็นยิ้มแย้มตามเดิมราวกับสับสวิตช์ ท่าทีคุกคามเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

การประชุมดำเนินต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง พรีมมี่ที่จดบันทึกจนเริ่มรู้สึกเมื่อยล้าขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านั่ง ทว่าในจังหวะที่เธอยืดขาออกไปใต้โต๊ะประชุมตัวยาว... ปลายรองเท้าคัตชูของเธอกลับไปสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งและอุ่น

พรีมมี่ชะงัก ชักเท้ากลับโดยอัตโนมัติ

แต่ดูเหมือน ‘สิ่งนั้น’ จะไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆ ปลายรองเท้าหนังอิตาลีราคาแพงของใครบางคนขยับตามมา ก่อนจะจงใจแตะเบาๆ ลงบนข้อเท้าของเธอที่โผล่พ้นชายกระโปรงทรงสอบ

หญิงสาวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเจ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ปกรณ์ยังคงมีสีหน้าปกติ เขากำลังพยักหน้ารับฟังรายงานจากฝ่ายบุคคลอย่างตั้งใจ ทว่าใต้โต๊ะ... ปลายเท้าของเขากลับกำลังไล้เบาๆ ไปตามเรียวขาด้านข้างของเธออย่างอ้อยอิ่งและจาบจ้วง!

เขาบ้าไปแล้วหรือไง! นี่มันในห้องประชุมบอร์ดบริหารนะ!

พรีมมี่กัดริมฝีปากแน่น มือบางจิกเข้าหากันใต้โต๊ะเพื่อข่มอารมณ์ เธอพยายามเบี่ยงขาหลบ แต่พื้นที่ใต้โต๊ะก็มีจำกัด แถมขาของเขาก็ยาวเหลือเกิน ไม่ว่าเธอจะขยับหนีไปทางไหน ปลายรองเท้าของเขาก็ตามมาคุกคาม 

สัมผัสหยาบกระด้างของหนังรองเท้าที่เสียดสีกับผิวเนื้อผ่านถุงน่องบางๆ สร้างความรู้สึกวูบวาบและเสียวซ่านอย่างประหลาด มันไม่ใช่การสัมผัสที่รุนแรง แต่มันคือการคุกคามทางจิตวิทยาที่ทำให้ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด

"คุณพรีมมี่ครับ..."

เสียงเรียกชื่อกะทันหันทำให้พรีมมี่สะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาปกรณ์ด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าสวยเฉี่ยวซับสีเลือดฝาดอย่างเห็นได้ชัด

"คะ... คะ ท่านรอง"

"ช่วยเปิดสไลด์หน้าสิบสองให้ที่ประชุมดูหน่อยครับ ผมอยากให้ทุกคนเห็นกราฟสรุปยอดขาย" เขาสั่งงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นทางการ รอยยิ้มมุมปากดูไร้เดียงสาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ดะ... ได้ค่ะ"

พรีมมี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เธอยื่นมือไปคลิกเมาส์เพื่อเปลี่ยนหน้าสไลด์บนจอโปรเจกเตอร์ใหญ่ ทว่าในจังหวะที่ทุกคนในห้องกำลังละสายตาไปมองที่หน้าจอ... ปกรณ์กลับฉวยโอกาสนั้นเปลี่ยนจากการใช้ปลายเท้า เป็นการขยับหน้าขาแกร่งเข้ามาเบียดชิดกับต้นขาของเธออย่างจงใจ!

ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนพรีมมี่รู้สึกเหมือนถูกไฟลวก เธอหันไปถลึงตาใส่เจ้านายตัวร้าย ส่งสายตาดุๆ เป็นเชิงเตือนให้เขาหยุดการกระทำอันตรายนี้เสียที

ทว่าปกรณ์กลับทำเพียงแค่ยักไหล่น้อยๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที... สายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย หยอกเย้า และแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นกระหน่ำแทบระเบิด

เขาไม่ได้ขยับขาหนี แต่กลับจงใจเบียดกระแซะให้แนบชิดยิ่งขึ้น พรีมมี่ต้องเกร็งตัวจนปวดไปหมดทั้งร่าง เธอไม่กล้าขยับตัวรุนแรงเพราะกลัวคนอื่นจะสังเกตเห็นความผิดปกติ ได้แต่ทนนั่งจดบันทึกการประชุมต่อไปด้วยมือที่สั่นเทาและลมหายใจที่ร้อนผ่าว

สงครามประสาทใต้โต๊ะดำเนินต่อไปจนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลง

"วันนี้พอแค่นี้ครับ ขอบคุณทุกคนมาก" ปกรณ์เอ่ยปิดการประชุม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางสง่างาม

พรีมมี่แทบจะพรูลมหายใจออกมายาวๆ ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ เธอรีบเก็บเอกสารและแล็ปท็อปลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว อยากจะหนีออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่หัวใจจะวายตายเสียก่อน

ผู้บริหารคนอื่นๆ ทยอยเดินออกจากห้องไปจนหมด เหลือเพียงเธอกับเขา... และผู้มาใหม่ที่เพิ่งเปิดประตูสวนเข้ามา

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่ามั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชาและไร้อารมณ์ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขาก้มศีรษะให้ปกรณ์เล็กน้อย

"รถเตรียมพร้อมแล้วครับบอส อีกสี่สิบนาทีมีนัดทานมื้อเที่ยงกับคุณลิลลี่ที่โรงแรม V Group"

‘เตชิน’ มือขวาและหัวหน้าบอดี้การ์ดส่วนตัวของปกรณ์เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางเป๊ะทุกระเบียบนิ้วของเขาสวนทางกับเจ้านายอย่างสิ้นเชิง

ปกรณ์จิ๊ปากเบาๆ อย่างขัดใจ "นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่อยากไป เต้"

"นี่เป็นคำสั่งตรงจากท่านประธานใหญ่ครับ ผมมีหน้าที่แค่คุมตัวบอสไปให้ถึงที่หมาย" เตชินตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้เจ้านายจะส่งสายตาดุๆ มาให้ก็ตาม

พรีมมี่ที่เก็บของเสร็จพอดี รีบฉวยโอกาสนี้แทรกตัวขึ้นมา "งั้นดิฉันขอตัวกลับไปเคลียร์งานที่โต๊ะก่อนนะคะท่านรอง ขอให้ทานมื้อเที่ยงให้อร่อยค่ะ"

หญิงสาวค้อมศีรษะให้ทั้งสองคน ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูห้องประชุม ทว่าเสียงทุ้มพร่าของปกรณ์กลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

"คุณพรีมมี่ครับ..."

พรีมมี่ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความหวาดระแวง "คะ?"

ปกรณ์เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน ขณะที่เตชินยืนมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับรู้หน้าที่

"ช็อกโกแลตทรัฟเฟิลที่โต๊ะ... อย่าลืมทานนะครับ" เขาเว้นจังหวะ ลมหายใจร้อนรดรินใบหูขาวสะอาดจนมันซับสีแดงเรื่อ "เพราะถ้าคุณไม่ทาน... บ่ายนี้ผมอาจจะเปลี่ยนใจไป 'กิน' อย่างอื่นที่โต๊ะของคุณแทน... ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ คุณเลขา"

พูดจบ เขาก็ผละออก ยิ้มกว้างให้เธอ เหมือนเมื่อครู่เขาแค่พูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ก่อนจะเดินนำเตชินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้พรีมมี่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มือบางกำแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อขาว

ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว! การกระทำของเขามันเริ่มรุกรานและหนักข้อขึ้นทุกวัน ถ้าเธอยังไม่รีบสร้างกำแพงให้หนากว่านี้ มีหวัง... เธอคงได้ถูกเขา ‘ขย้ำ’ กลืนกินลงท้องแบบไม่เหลือซากอย่างที่เขาขู่ไว้แน่ๆ!