บทนำ : รอยยิ้มของนักล่า

บทนำ : รอยยิ้มของนักล่า

ตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่เคยพลุกพล่านไปด้วยพนักงาน บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงัดเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ แสงไฟนีออนจากท้องถนนเบื้องล่างสาดส่องผ่านกระจกบานกว้างของชั้นสามสิบ ทาบทับลงบนร่างระหงที่ยังคงนั่งหลังตรงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

‘พรีมมี่’ ขยับแว่นตากรอบใสที่เกาะอยู่บนสันจมูกโด่งรั้น ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบสีนู้ดเรียบหรูรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปที่ถูกติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด และกระโปรงทรงสอบสีดำที่ยาวคลุมเข่า คือปราการด่านสำคัญที่เธอใช้ปกปิดสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน เพื่อรักษากำแพงแห่ง ‘ความมืออาชีพ’ ในฐานะเลขาธิการหน้าห้องของรองประธานกรรมการ

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นทำลายความเงียบ พรีมมี่ชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเธอ

"ยังไม่กลับอีกเหรอครับ คุณเลขาคนเก่ง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความยียวนอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้พรีมมี่ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร

‘ปกรณ์’ รองประธานหนุ่มรูปหล่อ ผู้พกพารอยยิ้มขี้เล่นและท่าทางสบายๆ จนดูเหมือนคนไม่เอาการเอางานมาบริษัททุกวัน ทว่าในยามนี้ เสื้อสูทราคาแพงของเขาถูกพาดไว้บนบ่า เนคไทถูกปลดออกหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไรภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสามเม็ด... ดูอันตรายและดึงดูดสายตาจนน่าหงุดหงิด

"ดิฉันกำลังสรุปรายงานการประชุมบอร์ดบริหารของเมื่อบ่ายให้เสร็จค่ะ ท่านรองมีอะไรให้ดิฉันรับใช้เพิ่มเติมหรือเปล่าคะ?" พรีมมี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์หวั่นไหวใดๆ พร้อมกับละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มาปะทะกับดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย

ปกรณ์ไม่ตอบในทันที ร่างสูงค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเธออย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกลองที่กำลังตีระรัวอยู่ในอกของหญิงสาว ทุกย่างก้าวของเขามีกลิ่นหอมของน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเพศที่อุ่นซ่าน ลอยมาเตะจมูกจนพรีมมี่ต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาหา วางมือทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะไม้สัก กักขังร่างระหงให้อยู่ในกรอบสายตาของเขา ระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้พรีมมี่เผลอเอนหลังหนีไปพิงพนักเก้าอี้โดยสัญชาตญาณ

"ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม..." ปกรณ์เอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางๆ "ว่าเวลานอกงาน ให้เรียกผมว่าปกรณ์ หรือไม่ก็... พี่กรณ์"

"นี่คือเวลาพักผ่อนของท่านรอง แต่ดิฉันยังอยู่ในเวลางานค่ะ" เลขาสาวตอบกลับอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้สึกลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่ายที่รินรดอยู่ใกล้เพียงคืบ

ปกรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มที่เคยมองดูขี้เล่น บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายบางอย่างที่ลึกล้ำและยากจะคาดเดา ราวกับสัญชาตญาณของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อแสนสวยที่ดิ้นรนอยู่ในกรงทอง

"คุณนี่มัน... เจ้าระเบียบจริงๆ น้า" เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมา ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าหวาน พรีมมี่เบิกตากว้างเล็กน้อย ร่างกายเกร็งเขม็ง เตรียมจะเบี่ยงหน้าหลบ

ทว่า... ปลายนิ้วร้อนผ่าวนั้นกลับไม่ได้สัมผัสลงบนผิวแก้มของเธออย่างที่นึกกลัว เขากลับเอื้อมไปจับที่ปมเนคไทที่หลุดลุ่ยของตัวเองแทน

"ผูกให้หน่อยสิ... ผมทำมันพังตอนไปดื่มกับลูกค้าเมื่อกี้" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบที่ชอบใช้ประจำ แต่แววตากลับท้าทายอย่างเปิดเผย

"ท่านรองกำลังจะกลับแล้ว ไม่จำเป็นต้องผูกหรอกค่ะ"

"แต่ผมอยากให้คุณผูกให้... ถือว่าเป็นคำสั่งของ 'เจ้านาย' ก็แล้วกัน"

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง พรีมมี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขา เธอกำลังประเมินท่าทีของผู้ชายตรงหน้า ปกรณ์มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ชอบหยอกล้อ ชอบล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละนิดๆ แบบ 'หมาหยอกไก่' ทำให้เธอรำคาญใจ แต่ก็ไม่เคยล่วงเกินจนเธอมีข้ออ้างในการโกรธเคืองอย่างจริงจัง

เลขาสาวถอนหายใจแผ่วเบา ยอมขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าเมื่อเธอยืนขึ้น ความสูงของเธอกลับอยู่เพียงแค่ระดับปลายคางของเขาเท่านั้น

มือเรียวเล็กยื่นออกไปจับปลายเนคไทผ้าไหมสีเข้ม สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างที่ทะลุผ่านเนื้อผ้า พรีมมี่พยายามรวบรวมสมาธิ สายตาจดจ่ออยู่แค่ปมเนคไทตรงหน้า แต่กลับยากเหลือเกินเมื่อปกรณ์จงใจขยับปลายเท้าเข้ามาใกล้อีกก้าว จนปลายรองเท้าของทั้งคู่แทบจะชนกัน

"คุณรู้ไหมพรีมมี่..." ปกรณ์กระซิบเสียงแผ่ว ขณะที่ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านเรือนผมหอมกรุ่นของเธอ "เสื้อเชิ้ตที่คุณใส่... กระดุมเม็ดบนสุดมันทำให้คุณดูอึดอัดนะ"

มือที่กำลังผูกเนคไทชะงักกึก พรีมมี่เงยหน้าขึ้นขวับ เตรียมจะอ้าปากต่อว่าเจ้านายจอมเจ้าเล่ห์ ทว่าระยะห่างที่เหลือน้อยนิด ทำให้ริมฝีปากของเธอเฉียดผ่านปลายจมูกของเขาไปเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว!

ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด

ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบที่บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน บรรยากาศรอบกายที่เคยเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ กลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน

รอยยิ้มขี้เล่นของปกรณ์เลือนหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งที่ดูดุดันและอันตรายแบบที่พรีมมี่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกมือขึ้นทาบทับลงบนหลังมือเล็กที่กำลังกำเนิดเนคไทของเขาอยู่ นิ้วหัวแม่มือแกร่งไล้เบาๆ ไปตามข้อนิ้วของเธออย่างอ้อยอิ่ง... ทว่าจงใจกระตุ้นความรู้สึกหวามไหวให้แล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย

"ถ้ามันอึดอัด..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "วันหลัง... ผมจะ 'ปลด' มันออกให้เอง"

หัวใจของพรีมมี่เต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องลั่นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่เจ้านายจอมยียวนอย่างที่ใครๆ คิด...

แต่เขาคือ 'เสือร้าย' ที่กำลังซ่อนลาย และตอนนี้... เขากำลังเริ่มแผนการตะครุบเหยื่ออย่างเธอแล้ว!