Semua Bab เจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา: Bab 1 - Bab 10

“คุณดินจะกลับประเทศเมื่อไหร่คะ” น้ำเสียงของหญิงสาวร่างระหงส์สั่งเครือเล็กน้อยในชุดนอนซีทรูยืนอยู่ริมระเบียงในห้องนอนตัวเอง มือหนึ่งเกาะขอบระเบียงไว้ อีกมือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น“คุณ...มีสิทธิ์ถามงั้นเหรอ ผมเคยบอกแล้วไงว่า ผมจะอนุญาตให้คุณพูดก็ต่อเมื่อผมต้องการคำตอบเท่านั้น” น้ำเสียงดุดัน คมเข้ม ที่ดูเหมือนเป็นเจ้านายกับลูกน้องมากกว่าสามีภรรยาเสียมากกว่า“แต่เร็ว ๆ นี้ จะมีงานสังคมที่จำเป็นต้องไปนะคะ ถ้าคุณดินไม่กลับ ฉันก็...” หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก เพราะตั้งแต่ออกงานมา เธอต้องออกร่วมงานสังคมในฐานะภรรยาตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คนเดียวเสมอ จนคนในแวดวงธุรกิจ และกลุ่มมาเฟีย แต่พูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอคือภรรยาที่ไม่ถูกรักของตระกูลมาเฟียเมอร์ลินนี่“คุณนิชา จำเอาไว้...คุณแต่งงานกับผมเพื่อผลประโยชน์ตั้งแต่แรง เราสองคนไม่ได้มีความสำคัญที่ต้องมาคอยทำหน้าที่รักษาน้ำใจกัน รับได้ก็ดี ถ้ารับไม่ได้ ก็หย่าซะ... ผมไม่อยากทำอะไรเกินหน้าที่ อย่าให้ผมได้กลับประเทศไปจัดการคุณด้วยตัวเองเลยนะ เพราะผมสามารถทำลายได้ทุกอย่างแม้กระทั่ง...คนที่ชื่อภรรยา”‘ตู๊ด...’สายถูกตัดไป เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย

‘แกร๊ก...’ ฉันลงกลอนประตูห้องทันทีเมื่อเข้ามา“ไปกันหมดแล้วสินะ เฮ้อ...” ฉันพึมพำออกมาพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เดินไปทรุดตัวนั่งที่ปลายเตียงอย่างหมดแรง“คุณหนูคะ...ในที่สุดพิธีแต่งงานนี้ก็จบลงสักที ขอให้คุณหนูได้ใช้ชีวิตกับคนที่คุณหนูรัก และชีวิตที่คุณหนูลิขิตเองนะคะ” ฉันแหงนหน้าเพื่อรับชะตากรรมต่อจากนี้“ต่อจากนี้ ฉันแค่ต้องซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังนี้เงียบ ๆ ไม่ให้ใครจับได้ใช่ไหมนะ บอสมาเฟียคนนั้นก็บอกผ่านทนายคนนั้นว่าจะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้โดยง่าย แถมตอนนี้เขาก็ยังอยู่อิตาลี เหมือนจะต้องการทะเบียนสมรสบังหน้าเพื่อธุรกิจแค่นั้นสินะ ดีแล้วล่ะ แบบนี้คงทำให้ฉันหายใจในสถานะนี้ได้บ้าง ไม่งั้นฉันคง...”ฉันลุกขึ้นยืนช้า ๆ พาตัวเองที่จิตใจว่างเปล่าไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพที่สะท้อนให้ฉันเห็นคือหญิงสาวในชุดเจ้าสาวฟูฟ่องราคาแพงลิบ มันสวยงามราวกับเทพนิยาย แน่นอนว่ามันเคยอยู่ในความฝันของฉันว่าสักวันอยากจะสวมใส่มันเข้าพิธีกับคนที่ฉันรัก แต่ตอนนี้กลับเหมือนหุ่นเชิดที่สวมชุดเจ้าสาวแสนสวยนี้เท่านั้น“อั่ก...ทำไมมันแน่นขนาดนี้เนี่ย” ฉันบนอุ๊ปส์ พยายามเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอ

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนอนไปนานแค่ไหนแล้ว รู้ตัวอีกทีห้องก็มืดสนิท เหลือเพียงแสงจากพระจันทร์จาง ๆ ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ฉันนอนขดอยู่บนเตียง กอดหมอนข้างแน่นแทนการกอดใครสังคน‘บ้านหลังนี้ใหญ่เกินไป’นั่นคือความรู้สึกของฉัน แม้ท้องจะเริ่มหิวก็ไม่อาจทำให้ฉันอยากลุกออกจากเตียงได้ และกะว่าจะหลับตาลงอีกสักครั้ง แต่แล้ว...‘ครืด...ครืด...ครืด...’โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวบนฟูกนอนสั่นขึ้น ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะชะงักเมื่อเป็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์‘นิชา’เพียงแค่เห็นชื่อ...น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลไปก็แทบจะไหลออกมาอีกครั้ง ฉันลุกขึ้นนั่งราวกับได้รับการเติมพลังก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหล สูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อปรับน้ำเสียงและกดรับสาย“ฮัลโหล ว่าไงคะคุณหนู” แม้จะสนิทกันมากแค่ไหน แต่บางครั้งฉันก็ยังติดเรียกคุณหนูอยู่ดี จนเธอค้อนใส่ตลอด(บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเรียกกันว่าคุณหนู...ว่าแต่แกรับช้าจัง!)“นี่มันกี่โมงแล้ว นิชา”(ก็ไม่รู้สิฉันนอนไม่หลับ) นิชาบ่นอุ๊ปส์“แล้วโทรหาฉันทำไมล่ะ”(ก็จะโทรมาดูว่าเพื่อนฉันยังมีชีวิตอยู่ไหม) ฉันรู้แหละว่าเพื่อนพูดหยอกไม่อยากให้ฉันและตัวเองเคร

ฉันพยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่างที่คุณมาริสาสอน เพื่อที่จะไม่ทำให้คุณหนูนิชาเสียชื่อเสียง จนคุณมาริสาเริ่มมีใบหน้าที่ผ่อนคลายมากขึ้น“ดีค่ะ อย่างน้อยก็เรียนรู้เร็ว” คุณมาริสาพูดขึ้น นั่นทำให้ฉันเริ่มยิ้มได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอชมฉันหลังจากเคี่ยวสอนฉันทั้งวัน“ขอบคุณค่ะ”“แต่อย่าเพิ่งได้ใจค่ะ พรุ่งนี้ดิฉันจะมาใหม่”“...” ฉันถึงกับชะงัก ฉันยังต้องเผชิญกับหัวหน้าแม่บ้านสุดโหดอีกเหรอเนี่ย“พะ...พรุ่งนี้เลยเหรอคะ?”“นายหญิงมีปัญหาเหรอคะ?” คุณมาริสายกคิ้ว“ไม่มีปัญหาค่ะ!” ฉันรีบตอบปัดทันที เธอมองฉันครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกเรื่องการรับแขก มะรืนฝึกการเดิน พร้อมกับสอบ วันถัดไปอีกก็เป็นเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหาร แล้วก็สัปดาห์หน้าจะเป็นเรื่องการพูดคุยกับผู้ใหญ่ จากนั้นเราก็จะมีการทดสอบทุกอย่างที่เรียนมา”คุณมาริสาร่าวยาวเป็นหางว่าว‘นี่ฉันกำลังเข้าโรงเรียนฝึกเป็นนายหญิงรึไงกัน’“การทดสอบที่ว่านี่คืออะไรคะ?”“ก็คือใช้สิ่งที่เรียนรู้และฝึกมาในสถานที่จริง” เธอยกถ้วยชิจิบเบา ๆ ก่อนจะจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันเย็นยะเยือก“สถานที่จริงคือ?”“บ้านหลักต

“ขอโทษนะคะที่ฉันเผลอถามอะไรที่ไม่ควร”“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้รู้สึกแย่อะไรแล้วครับ”“แต่ฉันก็สงสารคุณอยู่ดีนะคุณเงา เพราะฉันเข้าใจ”“เข้าใจผมเหรอครับ?”“ค่ะ...เพราะฉันเองก็ไม่ได้เกิดมาในบ้านที่มีเงิน”“แต่เท่าที่ผมจำความได้ ตระกูลคาร์เทียร์ เป็นตระกูลที่ร่ำรวยมาอย่างยาวนานนะครับ นายหญิงจะบอกว่าไม่ได้เกิดมาในบ้านที่มีเงินได้ไงครับ”“ฮ่ะ...ฮ่ะ...นั่นสินะคะ นิชาฟังเรื่องของคุณเงาแล้วลืมตัวคิดว่าเป็นเรื่องตัวเองซะได้ โทษทีค่ะ”“แสดงว่านายหญิง ตั้งใจฟังผมมากนะครับ รู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ”ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมห้องโถงรับแขกนี่อีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนช่วงแรก ๆ อาจเป็นเพราะเขาเปิดใจถึงที่มาของเขา มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนดีกว่าที่คิด และกลับเป็นฉันเองที่ปกปิดเรื่องทุกอย่างกับเขา“ว่าแต่ ชื่อ เงา คือตั้งแต่เด็กเลยเหรอคะ”“เปล่าครับ เป็นชื่อใหม่ที่ผมเปลี่ยนมาใช้หลังจากเป็นบอดี้การ์ดที่นี่ครับ”“เหมือนเป็นการทิ้งพื้นเพที่ไม่อยากจดจำใช่ไหมคะ”“ก็คงงั้นครับ อีกอย่างชื่อเงา ผมรู้สึกว่าผมอยู่ข้างหลังคนอื่นมาตลอดและตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น”“ข้างหลัง?”“ครับ หน้าที่ของผมคือปกป