All Chapters of เจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา: Chapter 21 - Chapter 30

(เช้าวันรุ่งขึ้น)วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมีเรียนคาบเช้า ด้วยเหตุนี้...ฉันจึงจำเป็นต้องตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ก็น่าแปลก...ทั้งที่เมื่อคืนก็นอนเกือบตีหนึ่ง ฉันควรจะรู้สึกง่วงนอนอยู่สิ ทำไมถึงรู้สึกสดชื่นกว่าทุกวัน‘หรือว่าเมื่อคืน...ฉันจะหลับสนิทได้...เพียงเพราะคำว่า ฝันดีครับนายหญิง จากเขา...’“คิดบ้า ๆ ตั้งแต่เช้าเลยรึไงฉันเนี่ย” ฉันรีบส่ายหน้า หันไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาให้เรียบร้อย ก่อนสะพายกระเป๋าเดินลงบันไดด้วยท่าทางสบาย ๆ“ลั๊น...ล๊า...” วันนี้อากาศดีกว่าทุกวัน ฉันจึงฮัมเพลงเบา ๆ ขณะเดินลงบันไดไปด้วย“นายหญิงคะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทำให้ฉันชะงัก และรอยยิ้มบนใบหน้าก็หายวับไปทันที “ดิฉันไม่เคยสอนกิริยามารยาทให้นายหญิงกระโดกกระเดกแบบนั้นนะคะ”“อึ่ก” ฉันหน้าเจื่อนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองที่ต้นเสียงซึ่งมาจากทางโถงรับแขก‘คุณมาริสา’ยืนกอดอกตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือยังถือแฟ้มสมบัติผู้ดีอยู่เลย“คะ...คุณมาริสา? สวัสดีค่ะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”“หกโมงเช้าค่ะ”คำตอบนั้นทำให้ฉันต้องเบิกตากว้าง“หกโมงเช้า! ธุระด่วนเหรอคะ ถึงต้องมาเช้าขนาดนี้”“ค่ะ...และตอนนี้

“เรื่องนั้น...ยังไงผมก็ปล่อยให้คุณหนูแอบหนีไม่ได้จริง ๆ ครับ”“ฉันก็ไม่ได้บอกให้คุณเงาต้องช่วยฉันหนีนิคะ ฉันแค่บ่นค่ะ แค่บ่นให้ฟังเข้าใจไหม”จากนั้นความเงียบก็เกิดขึ้น ใบหน้าฉันบึ้งตึงคิ้วขมวดแน่น และคุณเงาก็ยังขับรถ“นายหญิงครับ แม้ครั้งนี้ผมจะช่วยนายหญิงแอบหนีไม่ได้ ผมก็ไม่ได้บอกว่าครั้งหน้าจะช่วยไม่ได้นะครับ”พอฉันไงด้ยินดังนั้น...เรียวปากที่เม้มแน่นก็คลายและยิ้มออก“จริงนะคะ คุณเงาจะพาฉันไปหายใจนอกบ้านได้จริง ๆ เหรอคะ”“ได้สิครับ เพียงแต่ก็ต้องดูเรื่องเวลาและอะไรหลาย ๆ อย่างสักหน่อย อย่างน้อยต้องไม่ทำให้คนอื่นต้องเดือนร้อนไปด้วย”“นั่นสินะคะ...ฉันเองก็ไม่ได้ต้องการทำให้คุณมาริสา หรือ แม่บ้านพ่อบ้านต้องเดือดร้อนกับความเอาแต่ใจของฉันเลย เดี๋ยวสิ ถ้าแบบนั้น...คุณเงาก็เดือดร้อนไปด้วยสิคะ...ไม่เอาดีกว่าค่ะงั้น...”“ทำไมล่ะครับ นายหญิงอยากได้อิสระออกไปพักหายใจนอกบ้านมากไม่ใช่เหรอครับ”“ก็ใช่...แต่ทุกคนในบ้านหลังนี้ก็สำคัญกับฉันนี่คะ ถ้าให้ต้องเลือกล่ะก็...ฉันขอเลือก...” ฉันชะงักคำพูดไปนิด“นายหญิงเลือกพวกเรา มากกว่าอิสระเหรอครับ”“ก็แน่สิคะ...ฉันต้องอยู่ที่นี่ไปอีกสักระยะนี่ แต่อิสระพวกน

ฉันนิ่ง คุณมาริสาเงียบ ฉันรู้ว่าเขากำลังพูดถึงภรรยาในอนาคตของเขา ที่สักวันก็คงต้องมี แต่ทำไม...หัวใจของฉันดันเต้นแรงขนาดนี้ฉันจึงรีบหลบสายตา พยายามตั้งสติว่านั่นไม่ใช่ฉัน ทว่า...ฉันกลับดันคิดขึ้นมาว่า...‘ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในฐานะสามี เป็นคุณเงาก็คงดี’ฉันสะดุดกับความคิดตัวเอง‘ไม่ฟ้า...เธอคิดอะไรอยู่ มันผิดศีลธรรมอันดีนะ’(3 ชั่วโมงผ่านไป)“ดิฉันต้องกลับก่อนค่ะ คุณหญิงเรียกดิฉันด่วน ยังไงนายหญิงช่วยฝึกสิ่งที่ดิฉันสอนไปวันนี้ด้วยนะคะ”“ได้ค่ะ”คุณมาริสาก็เก็บสมุดเข้ากระเป๋าแล้วเดินออกไป แน่นอนว่าฉันยกมือไหว้ลาด้วยในที่สุดความเงียบก็กลับมา แต่แทนที่ฉันจะโล่งใจที่ไม่ต้องกดดันจากการฝึกของคุณมาริสาแล้ว กลับต้องมารู้สึกใจแทบระเบิดเมื่อต้องอยู่กับคุณเงาสองคน ที่ตอนนี้กำลังเดินไปเดินมาผ่านหน้าฉันเขายังคงเดินตรวจความเรียบร้อยของบ้านตามปกติ ซึ่งเป็นหน้าที่ของเขา แต่คนที่ไม่ปกติคือฉันเอง ยิ่งฟังคำพูดเขาเมื่อกี้ก็ยิ่งนึกภาพตามขึ้นมาในหัวจนฉันทนนั่งตรงนี้ต่อไปไม่ไหว สุดท้ายจึงลุกขึ้นทันทีเพื่อจะกลับห้องนอนตัวเอง“นายหญิงจะไปไหนครับ” เสียงของคุณเงาเอ่ยขึ้น“ฉันเหนื่อยมากค่ะ อยากกลับขึ้นห้อ

จากนั้นเขาก็ช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มอย่างระมัดระวังเดินกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะวางร่างระหงส์ของฉันลงบนเตียงฟูกแสนนุ่มอย่างเบามือ ร่างของฉันนอนแผ่ไปบนตัว ขณะที่คุณเงา ก็ค้ำยันอยู่ด้านบนมองฉันด้วยนัยน์ตาหยาดเยิ้ม“นายหญิงสวยจังครับ”“แต่ว่าฉัน...แต่งงานแล้ว คุณเงาจะไม่...รังเกียจเหรอคะ”“คนแบบนั้นอย่าเรียกว่าสามีเลยครับ คืนนี้...ผมจะทำให้นายหญิงลืมเขาทุกอย่าง ลืมบอส ลืมสิ่งที่กวนใจนายหญิง” เขาโน้มตัวมากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเว้าวอน โอนอ่อน ขณะที่ปลายนิ้วมือก็ค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าฉัน “คืนนี้ ในสายตาและหัวใจของนายหญิงต้องมีแค่ผมนะครับ”“อ่ะ...คุณเงา...” ฉันหลุดครางออกมาเมื่อริมฝีปากและเรียวลิ้นร้อนของเขานั้นเริ่มลากไล้ตั้งแต่ใบหู เลื่อนลงมาที่ปลายคางก่อนจะขยับลงไปตามซอกคอ พร้อมกับจูบประทับหนักหน่วงบริเวรไหปราร้าของฉัน ทำเอาฉันสะดุ้งพลันด้วยความสั่นสะท้านชุดซีทรูบนร่างกายค่อย ๆ ถูกมือหนาของเขาปลดเปลื้องออกไปอย่างช้า ๆ อย่างใจเย็นและนุ่มนวล จนกระทั่ง...ผิวของฉันก็ถูกสัมผัสด้วยลมแอร์ทั้งร่างกายพานให้ขนลุกซู่สายตาเขากวาดมองร่างเปลือยกันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พร้อมกับคำพู

ฉันพูดไม่ออก ได้แต่กุมขมับตัวเอง ใบหน้าซีดกับความคิดบ้า ๆ จนเก็บไปฝันนั่น“คุณหนูเป็นอะไรไปคะ”“เปล่าค่ะ...เดี๋ยวคุณแม่บ้านออกห้องไปก่อนนะคะ ฉันของผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะลงไปทานข้าวค่ะ”“รับทราบค่ะ” จากนั้นแม่บ้านคนนั้นก็เดินออกจากห้องไป ฉันนั่งผละผ้าห่มที่คลุมตัวออก ล้มตัวนอนแผ่บนเตียงอีกครั้ง“บ้า...บ้าไปแล้ว ฉันเก็บไปฝันแบบนั้นเป็นตุเป็นตะเลยเหรอ เพี๊ยะ!” ฉันตบหน้าตัวเองเบา ๆทว่า...ฉันก็รู้สึกร่างกายมีความผิดปกติบางอย่างตรงกึ่งกลางกาย ฉันใช้มือล้วงเข้าไปใต้กางเกง ก่อนใช้นิ้วมือตัวเองแตะลงร่องรักและพบว่ามันเฉอะแฉะพบแต่น้ำลื่น ๆ เลอะเต็มกางเกงใน“นี่มัน...” ยิ่งเห็นร่างกายตัวเองตอบสนองกับฝันแบบนี้ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองอาการหนักมากเกินไปแล้ว “และฉันมาเป็นแบบนี้ ฉันจะมองหน้าคุณเงายังไงกัน...ขนาดในฝันฉันยังคิดแบบนั้นกับเขาเลย ฮือออ ยัยฟ้า...ยัยลามกเอ้ย” ฉันนั่งปวดหัวอยู่ครู่หนึ่ง“ไปอาบน้ำดีกว่า รู้สึกไม่ดีเลยแหะที่มันแฉะ ๆ เนี่ย” จากนั้นฉันก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าทันที“หิวจะแย่แล้ว” ฉันพึมพำออกมา ก่อนจะหันไปมองตัวเองที่กระจกโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้า แต่ภาพของความฝันเมื่อครู่ สุด