All Chapters of เจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา: Chapter 31 - Chapter 40

ทว่า...จู่ ๆ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องฝันบ้า ๆ ที่สลัดไม่หลุด“แหม~~~ หน้าแดงเชียวนะฟ้า” นิชาหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยต่อ “หรือว่าแกชอบคุณบอดี้การ์ดคนนั้นเข้าแล้ว? ก็แน่ล่ะ หล่อทะลุกระจกขนาดนั้น ไม่สิ...หล่อกว่าสามีฉันอีกมั้ง คนหน้าตาแบบนี้อยู่ข้าง ๆ ทุกวันใจต้องเหลวเป็นน้ำกันบ้างแหละ”“...” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่ได้ตอบปฏิเสธทันที สายตาหลุบต่ำลง เรียกได้ว่ายอมจำนนต่อหลักฐาน เอาจริงนะ ฉันกับนิชาเราไม่เคยมีความลับต่อกันเลย เรียกว่าถ้าใครคนหนึ่งล้ม อีกคนก็ล้มด้วยเหมือนกันเลยล่ะ“ฮ่า...นี่แกชอบเขาจริง ๆ เหรอเนี่ย ยากนะจะมีคนกะเทาะใจเพื่อนฉันคนนี้ได้”“อืม...” ฉันยอมรับเสียงอ๋อย “แต่แกก็รู้สถานะฉันดี ตอนนี้ฉันสวมรอยเป็นแกเข้าไปแต่งงานอยู่นะ ฉันรู้สึก...เหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงเลวที่กำลังนอกใจสามีไปชอบผู้ชายอื่นเลย”นิชายื่นมือมากุมมือฉันไว้แน่น บีบมือเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “คิดมากน่า~ ทนอีกหน่อยนะฟ้า อีกไม่นานคุณพ่อคุณแม่จะเดินทางไปที่ตระกูลเมอร์ลินเพื่อคุยเรื่องนี้แล้ว”“เรื่องนี้? เรื่องอะไรอย่าบอกนะว่า...”“อืม...พ่อกับแม่บอกว่า ตอนนี้บริษัทเรามีทา

“คุณเงา!”“นายหญิง! ออกมาทำไมครับ กลับไปในรถเดี๋ยวนี้ มันอันตราย! อั่ก...” นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด แถมยังพ่นแต่คำพูดเป็นห่วงฉันทั้งนั้น ทั้งที่เขาเจ็บมากขนาดนี้แต่ว่านะตอนนี้ฉันไม่มีสติจะแบ่งแยกมาฟังคำเป็นห่วงเขาใด ๆ อีกแล้ว เพราะภาพตรงหน้ามันทำให้ฉันต้องอยู่ปกป้องเขาให้ได้ ฉันจึงพุ่งตัวเข้าไปทรุดนั่งลงข้าง ๆ ประคองร่างหนาของเขาเข้ามากอดไว้แน่น เอาร่างตัวเองบังร่างของเขาไว้เพื่อรอรับกระสุนแทนพร้อมกับหลับตาปี๋ไม่ฟังเสียงของใครอีกแล้วเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของกลุ่มศัตรูฝั่งตรงข้ามเดินย่ำเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ดังแว่วมา“ดีเลย...ออกมาตายคู่แบบนี้ ประหยัดเวลาไปเยอะ ภารกิจที่เราได้รับจากนายท่านจะได้ลุล่วงสักที! พวกเรา...ยิง!”‘ปัง...ปัง...ปัง’เสียงห่ากระสุนดังระงมขึ้นอีกครั้ง ฉันกอดคุณเงาแน่น รอคอยความเจ็บปวดเจียนตายที่กำลังจะเข้ามา‘ฉันคงต้องตายตรงนี้สินะ ขอโทษนะคะ...คุณพ่อ...คุณแม่ หนูคงใช้ชีวิตที่คุณพ่อคุณแม่ปกป้องมาได้เพียงเท่านี้จริง ๆ ค่ะ หนูไม่อาจทิ้งคนที่พยายามปกป้องหนูแล้วเอาตัวรอดคนเดียวแบบนี้อีกลแล้ว หนูกำลังจะไปหาคุณพ่อคุณแม่แล้วนะคะ’ฉันพึม

(สามวันต่อมา)ตอนนี้ฉันอยู่ในรถของบ้านรองตระกูลเมอร์ลิน ทีแรกคุณหญิง แม่ของนิชาตั้งใจจะให้ฉันกลับไปพักฟื้นที่ตระกูลคาร์เทียร์ ซึ่งทางตระกูลเมอร์ลินก็ไม่ได้ขัดข้องและอนุญาต เพียงแต่มีกฎว่า...ฉันห้ามออกไปปรากฏตัวนอกบ้านให้เป็นเป้าสายตาของตระกูลอื่น ๆ เด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวลือเรื่องที่ฉันกับลูกชายของเขามีความสัมพันธ์เพียงธุรกิจหลุดรอดออกไปจนกระทบต่อความเชื่อมั่นนักลงทุนของตระกูลของเขาซึ่งจริง ๆ แล้ว ฉันกลับเลือกปฏิเสธและกลับมาอยู่ที่บ้านรองตระกูลเมอร์ลินตามเดิม เหตุผลเพราะเพื่อความสบายใจทั้งสองตระกูล แต่อีกเหตุผลในใจลึก ๆ คือ เพื่อความสบายใจของตัวเองด้วย ตลอดเวลาเกือบสองเดือนที่อยู่ที่นี่ ฉันเริ่มผูกพันและสนิทใจกับคนในบ้านหลังนี้ ทั้งแม่บ้าน พ่อบ้าน แม่ครัว ที่ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเป็นห่วง และที่สำคัญที่สุด ฉันแค่แอบหวังลึก ๆ ว่า เขาคนนั้น จะกลับมาพักรักษาตัวที่บ้านหลังนี้เช่นเดียวกันรถที่ฉันนั่งอยู่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ ทันทีที่ประตูรถเปิดออกและก้าวลงจากรถ บรรดาแม่บ้าน และคนอื่น ๆ ต่างก็ยืนตั้งแถวรอรับด้วยท่าทีสำรวมและพยายามเก็บซ่อนสีหน้าดีใจไว้พร้อมกัน“นายหญิ

ฉันเลิกลั่กทำตัวไม่ถูก เมื่อถูกสายตาคมกริบและวงแขนแกร่งนั่นรวบเอวไว้ เขากล้าคุกคามฉันแล้วงั้นเหรอ มันทำให้นึกไปถึงครั้งแรกที่เราเจอกันเลย พอเริ่มได้สติว่าเขาอยู่ใกล้ฉันมากเกินไปแล้ว ฉันจึงรีบออกแรงผลักอกกว้างของเขาออกไปสุดแรงเพื่อรักษาระยะห่างกับเขา‘ยังไงฉันก็เป็นคนที่มีสามีอยู่นี่นา...’“คุณเงา! ปล่อยแขนออกจากตัวฉันค่ะ” ฉันโวยวายแต่ก็ยังคุมเสียงให้เบา ทว่า...ดันลืมเรื่องสำคัญไปสนิทว่าเขายังเจ็บอยู่“โอ๊ย!” เขาตะโกนลั่นเสียงดัง ร่างสูงถอยเซหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมกับยกแขนอีกข้างกุมท่อนแขนข้างที่มีผ้าพันแผลไว้“คุณเงาเป็นอะไรรึเปล่าครับ” เสียงบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกน่าจะได้ยินเสียงแว่วออกไป“ไม่เป็นไรครับ ผมเผลอยกแขนข้างที่เจ็บก็เท่านั้น” เขาตะโกนเสียงตอบกลับไปจากนั้นเขาก็หันสายตาเรียบนิ่งมามองฉัน“คะ...คุณเงา ฉันขอโทษค่ะ คุณเจ็บมากไหมคะ”“ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่...” เขาพยายามฝืนยิ้ม แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากัน สีหน้าก็ซีดเซียวแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างปิดไม่มิด“เจ็บก็อยู่เฉย ๆ สิคะ เดี๋ยวฉันช่วยเอง” ฉันบ่นก่อนจะรีบเข้าไปพยุงเขาให้ค่อย ๆ เดินไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล“นายหญิงดูคล่องจังเลยนะครั

ฉันรีบเดินเร็ว (ก็ใช่สิถึงจะตื่นเต้นแค่ไหนก็วิ่งไม่ได้ เดี๋ยวคนรู้หมดว่านายหญิงของบ้านออกจากห้องผู้ชายมากลับมายังห้องนอนของตัวเองเมื่อถึงก็จัดการล็อคประตูห้องแล้ววิ่งกระโจนตัวลงบนเตียงนอนฟูกหนา ดึงผ้าห่ามผืนหนาขึ้นมาคลุมโป่งจนมิดหัว‘ตึกตัก...ตึกตัก...’“หัวใจบ้านี่ก็เต้นรัวไม่หยุดเลย”ฉันยกมือมากุมหน้าอกข้างซ้ายตัวเองด้วยความรู้สึกสับสนไปหมด ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่ยังคนฉายชัดในความรู้สึกซ้ำไปมาในหัว ภาพของฉันกับคุณเงาจูบกันอย่างดูดดื่ม รสสัมผัสเร่าร้อน หรือแม้แต่ร่องรอยของฝ่ามือเขาที่ลูบไล้ราวกับประทับไว้ตามเรือนกายกัน“กรี้ด...ทำอะไรลงไปเนี่ยยัยฟ้า”ฉันดีดดิ้นอยู่ภายใต้ผ้าห่ม กระสับกระส่ายไปมา ดูท่าคืนนี้ฉันคงนอนหลับไม่สนิทแน่ ๆทว่า...แม้ความรู้สึกจะมีความสุขกับสัมผัสวาบหวามจากคนที่ชอบนั้น แต่ก็มีอีกความรู้สึกที่ควบคู่กันมานั่นคือ ‘รู้สึกผิด’ฉันไม่ลืมหรอกนะ ว่าฉันคือคนที่มีสามีแล้ว แม้จะเป็นเพียงสามีในนามที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์ และถึงแม้คุณดินไม่ได้มองว่าฉันเป็นภรรยาในชีวิตเขาด้วยซ้ำ แถมยังปักหลักอยู่ต่างประเทศทำงานและเสวยสุขกับผู้หญิงคนอื่นอยู่แบบนั้นแต่ตราบใดที่ฉันย