All Chapters of เจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา: Chapter 51 - Chapter 60

“แต่ว่า...แค่เกี่ยวก้อยมันยังไม่พอหรอกครับ” จากนั้นเขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้กันจนใบหน้าเขาห่างจากใบหน้าฉันเพียงคืบ “ผมขอจูบ เพื่อเป็นสัญญาระหว่าเราหน่อยได้ไหมครับ ว่าถ้าผมเรียกนายหญิง? ไม่สิคุณฟ้าเมื่อไหร่ต้องมาหาผมทันที”“...” พอได้ยินเขาเรียกชื่อจริง ๆ ของฉัน ที่ไม่ใช่ในนามคุณหนูนิชาแล้ว ยิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงและดีใจมาก ๆ พานทำให้นิ่งไปครู่“และถ้าคุณฟ้าไม่มาตามที่ผมเรียก ผมจะบุกไปลงโทษคุณฟ้าให้หนัก เอาให้ลุกไม่ขึ้นทั้งคืนเลยครับ” คำขู่กลาย ๆ แต่แฝงด้วยความวาบหวามทำเอาหน้าฉันร้อนผ่าวไปหมด ฉันหลุดหัวเราะออกมา...ไม่คิดว่าเขาจะกล้าเล่นกับฉันแบบนี้ แต่ในเมื่อเล่นมาแล้วฉันก็จะเล่นด้วยแล้วกัน“ได้สึคะ ยอมรับเงื่อนไขค่ะ ถ้าฉันไม่ไปหาคุณเงาตอนที่คุณเงาเรียก ฉันจะยอมให้คุณเงาลงโทษฉันทั้งคืน ตามที่คุณเงาต้องการเลยค่ะ”คำตอบของฉันคงทำให้คุณเงามีความสุขมาก เขายิ้มพอใจพร้อมกับประคองท้ายทอยฉันไว้ แล้วกดจูบริมฝีปากหนาลงมา ความนุ่มนวลที่แฝงด้วยความลึกซึ้งนี้ ร้อนแรงประทับไว้ภายใต้ริมฝีปากสองเราเพื่อเป็นคำมั่นสัญญาต่อกัน ราวกับด้ายแดงที่จะผูกกันไปทั้งชีวิตหลังจากจูบแสนหวานจนหนำใจแล้ว เขาก็ผละออก ก่อนจะก

“ว่าแต่ เรื่องหย่าล่ะดิน” คุณหญิงเมอร์ลินพยายามตั้งสติ ก่อนจะเอ่ยถามลูกชายของตน “ลูกก็เซ็นหย่าให้หนูนิชาไปสิ ยังไงทั้งสองก็คงไม่ได้ชอบพอกัน อีกอย่างฝั่งโน้นเขาต้องการแบบนั้นนะ”“สาเหตุก็เพราะคุณแม่เข้มงวดกับเธอไงครับ เธอเลยอยากหย่า”ทำไมเขาถึงพูดอะไรแบบนั้นออกมา แบบนี้ยิ่งทำให้พวกเขามองฉันไม่ดีไม่ใช่รึไงกัน ไม่สิ! ฉันจะเอาหลักเกณฑ์คุณเงามาตั้งไม่ได้ ตอนนี้เขาคือคุณดิน โอ๊ย! หัวสมองจะระเบิดอยู่แล้ว“แม่ก็แค่...” คุณหญิงเมอร์ลินไม่ทันพูด คุณดินก็แทรกขึ้นก่อน“เรื่องที่แล้วมาช่างมันเถอะครับ ตอนนี้ยังไงผมก็ไม่เซ็นหย่าครับ เราสองคนเป็นผัวเมียกัน ก็แค่มีความไม่เข้าใจกันนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง ใช่ไหมครับ คุณนิชา”เขาจงใจเรียกฉันว่า ‘นิชา’ ชัดถ้อยชัดคำ ทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่ใช่นิชา นี่เขากำลังจะเอาความลับนี้มาบีบคั้นฉันต่อหน้าผู้ใหญ่สินะประเด็นเรื่องหย่าถูกยกมาพูดคุยอีกครั้ง คราวนี้ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติที่เตลิดให้กลับมา ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองสบตากับคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างคุณดิน“คุณดินคะ...ฉันคิดว่าฉันไม่เหมาะกับคุณจริง ๆ ค่ะ เราหย่ากันเถอะนะคะ”“ไม่เหมาะกับผมงั้นเหรอ

ขณะที่ฉันกำลังจ้องมองเขาอย่างพินิจ จู่ ๆ คุณดินก็แหงนหน้าขึ้นมามองตรงระเบียงที่ฉันอยู่พอดี สายตาของเขาทำเอาฉันสะดุ้งวาบไปทั้งตัว ทำให้ฉันต้องรีบทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้นระเบียงเพื่อหลบสายตาของเขา“เขาต้องเห็นฉันแล้วแน่เลยให้ตายเถอะ! ดีไม่ดีตอนนี้ในหัวเขาคงกำลังคิดจะหาเรื่องกลั่นแกล้งฉันอยู่แน่ ๆ ยัยฟ้าเอ้ย! แกจะเอาชีวิตรอดจากมาเฟียปีศาจนี่ยังไงได้กัน”ฉันกลับเข้ามาอยู่บนเตียง หมกตัวอยู่ในนี้ไม่ออกไปไหน นั่งเล่นโทรศัพท์เรื่อยเปื่อยเพื่อที่จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ทว่า...ข้อความแชทจากนิชา ก็เด้งขึ้นมารัว ๆ จนฉันต้องรีบโทรกลับแม่ท้องอ่อนคนนี้(มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณแม่บอกฉันว่าแกยังหย่าไม่ได้)“นิชา แกจำวันที่เราไปเจอกันที่คาเฟ่ A ได้ไหม”(อืม...จำได้สิ แล้วมันทำไม)“แกเห็นคุณเงาที่มากับฉันไหม”(จำได้ขึ้นใจสิ บอดี้การ์ดสุดหล่อที่แกชอบไง)“นั่นน่ะ...คือคุณดินลูกชายแห่งตระกูลเมอร์ลินไงล่ะ”(อ่อ ลูกชายตระกูลเมอร์ลินสินะ แล้ว- เดี๋ยวนะ! งั้นก็หมายความว่า)“อืม...ก็คนที่ฉันแต่งงานด้วยไง แล้วเขาก็อยู่ข้างกายฉันมาตลอดในนามบอดี้การ์ด”(บ้าไปแล้ว! งั้นแกก็ควรจะรีบเซ็นหย่าสิ)“ฉันทำไม่ได้”(ทำไมล่ะ)“เ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวชุดนักศึกษาแล้วนั้น ฉันก็เปิดประตูเดินลงจากชั้นสอง ทีแรกฉันกะจะเลี่ยงเดินออกไปทางหน้าประตูคฤหาสน์ให้เร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงคนอื่น ๆ ทว่า...“นายหญิงคะ จะออกไปเรียนแล้วเหรอคะ”“เอ่อ...ค่ะ วันนี้ฉันมีเรียนเช้าน่ะค่ะ เลยกะว่าจะรีบไป”“ก่อนไปทานข้าวต้มปลาร้อน ๆ ก่อนสิคะ ดิฉันให้แม่ครัวเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรีบจริง ๆ เดี๋ยวไปหาอะไรทานที่มหาลัยเอาก็ได้ค่ะ” ฉันเอ่ยปฏิเสธ“นายหญิงพวกเราทำอะไรผิดไปรึเปล่าคะ” น้ำเสียงของหัวหน้าแม่บ้านอ่อนลงฉันสังเกตเห็นสีหน้าของหัวหน้าแม่บ้าน และแม่บ้านที่ยืนไม่ไกลนักมองหน้ากันด้วยนัยน์ตาหดหู่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาฉันรู้สึกผิด...ทั้งที่ผ่านมาพวกเขาทุกคนดูแลฉันอย่างดีมาตลอด แต่พอเกิดปัญหากลับเป็นฉันเองที่ทำตัวเปลี่ยนไปและพยายามห่างเหินพวกเขา‘ไม่ได้สิ...ฉันไม่ควรทำให้คนที่หวังดีกับฉันต้องมารู้สึกแย่ไปด้วย’“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ ฉันจะทานข้าวต้มปลาก่อนไปเรียนค่ะ”“ดีเลยค่ะนายหญิง ทานเยอะ ๆ นะคะ” จากนั้นหัวหน้าแม่บ้านก็เรียกให้แม่บ้านที่เตรียมรอไว้แล้วเดินเข้ามาเสิร์ฟให้ฉัน ฉันนั่งทานข้าวต้มเงียบ ๆ พยายามส

“มานั่งข้างหน้า!”ฉันชะงักนิ่ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แววตาคมดุนั้นจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน ก่อนที่เขาจะปรายตามองทะลุไปด้านหลัง ซึ่งครามยืนมองอยู่ส่วนครามเมื่อเห็นว่าคนขับ คือพี่ชายของฉันในความคิดเขา กลับเดินเข้ามาทักทายตามมารยาท ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“สวัสดีครับ คุณพี่ชายของฟ้า”“อืม” คุณดินตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันสายตาคมดุมาจ้องฉันอีกครั้ง“บอกให้รีบมานั่งข้างหน้า มัวยืนบื้ออะไรอยู่ หรือว่ารอให้ไอ้หนุ่มนั่นอุ้มขึ้นมา!”“เปล่านะคะ!” ฉันตกใจกับคำพูดคุณดินมาก ก่อนจะหันไปหาครามก่อน“เราไปก่อนนะคราม ไว้เจอกันพรุ่งนี้”“ครับ” จากนั้นครามยังจ้องคุณดิน “ลาครับพี่”รอบนี้คุณดินไม่ตอบ แถมทำหน้าไม่พอใจ ฉันเลยต้องรีบปิดประตูรถไม่อยากให้ครามเห็นท่าทีไร้มารยาทของคุณดินมากกว่านี้ จากนั้นเขาก็เหยียบคันเร่งออกรถทันที ทำเอาหลังฉันกระแทกติดเบาะใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่มบรรยากาศภายในรถ ตกอยู่ในความเงียบงันที่แสนจะอึดอัดชวนให้หายใจรดต้นท้อง คุณดินแผ่รังสีความหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยวออกมาจนสัมผัสได้เลยล่ะใบหน้าหล่อเหล่านั้นตึงเปรี๊ยะ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปทางถนนตรงหน้า โดยไม่แม้แต่ปรายตามองฉั