All Chapters of เจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา: Chapter 11 - Chapter 20

69 Chapters

ตอนที่ 10 ตัวตนที่ซ่อนอยู่ข้างใน

ขณะที่รถกำลังแล่นเพื่อกลับคฤหาสน์ ฉันนั่งอยู่เบาะหลัง มองวิวข้างทางลอดผ่านกระจกรถด้วยอย่างเหม่อลอย วันนี้มีแต่เรื่องให้ฉันต้องคิดเยอะเกินไปจริง ๆ ทั้งบ้านหลัก คุณหญิงแล้วยังจะงานเลี้ยงที่ใกล้เข้ามาอีก“เฮ้อ...” สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ปิดเทอมครั้งนี้ผ่านไปเร็วมาก มากเสียงจนฉันไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเอง ก็ตั้งแต่แต่งงาน ฉันก็แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมด แต่ก่อนจะได้คิดอะไรต่อไปนั้น จู่ ๆ สายตาของฉันก็สะดุดเข้ากับร้านลูกชิ้นข้างมหาลัยที่ยังเปิดอยู่ แค่เห็นความรู้สึกที่ได้กินลูกชิ้นทอดอร่อย ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาแล้วล่ะ จนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ไม่รู้ตัว“นายหญิงหิวเหรอครับ” คุณเงาที่กำลังขับรถมองผ่านกระจกหลังแล้วเอ่ยถาม“คะ?” พอรู้ตัวว่าถูกมองฉันก็รีบกลับมานั่งหลังตรง แต่สายตาก็เผลอกลับไปมองรถเข็นลูกชิ้นอีกครั้ง“อยากทานเหรอครับ?” ฉันนิ่งไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบไปตรง ๆ“ค่ะ อยากกินลูกชิ้นทอดค่ะ”“ร้านนั้นเหรอครับ”“ใช่ค่ะคุณเงา ร้านนี้อร่อยมากนะคะ ฉันกินประจำตอนเรียนค่ะ”“รับทราบครับ” เขาตอบกลับแล้วเปิดไฟเลี้ยวชะลอรถจอดริมทางให้ทันที“เอ๊ะ!”“นายห
last updateLast Updated : 2026-08-22
Read more

ตอนที่ 11 ประเมินด้วยสายตา

“คุณเงา อย่าไปคิดมากที่คุณป้าพูดเลยนะคะ คุณป้าเขาไม่รู้สถานะทางบ้านของฉัน”“ผมไม่ถือสาหรอกครับ ออกจะเป็นเกียรติด้วยซ้ำ”“คะ?”“...” เขาเงียบไปก่อนจะหันไปสนใจกับการขับรถต่อ(อีกมุมหนึ่ง)เงาที่กำลังขับรถนั้นเหลือบมองนายหญิงของตนผ่านกระจกมองหลัง ภายในกระจกทำให้เขาเห็นผู้เป็นนายหญิงกำลังมีความสุขกับถุงลูกชิ้นในมือ เพียงเสี้ยวหนึ่งของใจ...ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นพานทำให้หัวใจเต้นแรง แต่แล้วความรู้สึกนั้น เขาก็ต้องพยายามเก็บมันไว้เขาเป็นเพียงบอดี้การ์ดคนหนึ่งผู้แสนต่ำต้อย ส่วนเธอคือนายหญิงของเขา เส้นทางคู่ขนาดนี้มันจะบรรจบกันได้ยังไง(ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์)ฉันกำลังยืนอยู่หน้ากระจก จ้องมองเงาสะท้อนตัวเองอยู่นาน“ชุดนี้น่ะเหรอที่คุณมาริสาเลือกให้ฉัน” ฉันมองชุดที่ถูกเตรียมไว้ให้ใส่ไปในงานวันนี้ เป็นเดรสเกาะอกสีแดงเข้ารูปพอดีกับตัวฉันซึ่งแสดงถึงการออกแบบมาอย่างประณีต ทว่า...‘ตุบ...ตุบ...ตุบ’ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ เมื่อยกมือมาแตะหน้าอกตัวเอง“ฉันจะไหวไหมนะ ถ้าฉันพูดผิดขึ้นมาล่ะ?” ฉันเดินไปเดินมาในห้องด้วยความกระวนกระวายใจ “ถ้าฉันเสียมารยาทล่ะ? แล้วถ้าเกิดคนพวกนั้นถามเรื่องสามีว่าทำไมไม่มาด้วย
last updateLast Updated : 2026-08-23
Read more

ตอนที่ 12 กำลังใจดันไม่ใช่สามี

“งานเลี้ยงจบสักที”ในที่สุด งานสังคมที่มีแต่ผู้คนสวมหน้ากากก็จบลงไป ฉันเดินออกจากคฤหาสน์ด้วยท่าทีที่ต่างจากอยู่ในงานมากนัก แม้จะยังก้าวเดินอย่างสง่า หลังตรง แต่ใบหน้าฉันกลับไม่สามารถยิ้มออกมาได้อีกต่อไปฉันหยุดเดิน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อไม่พบใครอยู่รอบ ๆ นี้“เฮ้อ” มือที่ประสานปล่อยทิ้งลงข้างลำตัว ไม่เหลือความสำรวมนั่นอีกต่อไป สภาพฉันตอนนี้เรียกได้ว่าเหมือนตอนที่ฉันเดินออกจากบ้านหลักตระกูลเมอร์ลินไม่มีผิดเพี้ยนเลยล่ะ“เหนื่อยมากเหรอครับ นายหญิง” เสียงนั้นดังมาจากด้านหลังอย่างเคย ฉันหันไปมอง ซึ่งเงาก็ยืนอยู่ไม่ห่างจากประตูทางออกของคฤหาสน์นี้มากนัก ราวกับเขากำลังรอฉันออกจากที่นั้นมาตลอด และมันก็เป็นแบบนี้อีกครั้งไม่ต่างจากตอนนั้นเลยฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายนิ้มให้เขาก่อน“เหนื่อย...นิดหน่อยค่ะ” ฉันพยายามพูดให้ฟังดูสบาย ๆ ไม่อยากให้เงาคิดหนักอีก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า ทอดสายตามองความมืดมิดที่ไร้หมู่ดาว“แต่ว่าฉันทำได้ดีใช่ไหมคุณเงา ในฐานะภรรยาของคุณดินน่ะ”“ครับ นายหญิงทำได้ดีมากครับ”“ฮ่า...” ฉันหัวเราะออกมา “งั้นก็ดีแล้วล่ะ ที่อย่างน้อยสิ่งที่ฉันทำก็มีคนเห
last updateLast Updated : 2026-08-23
Read more

ตอนที่ 13 หัวใจเต้นแรง

“คุณเงานี่...ปลอบคนไม่เก่งเลยนะคะ” ฉันที่ยังสะอื้นแต่ก็พยายามหัวเราะกับคำพูดของคุณเงาที่พูดเพื่อปลอบใจฉัน“จริง ๆ ต้องพูดว่า ผมไม่เคยพูดปลอบใจใครเลยต่างหากครับ...นายหญิง”“แล้วที่พูดนี่ล่ะคะ ฮรึ่ก…”“ผมแค่พูดความจริง”“งั้นเหรอคะ” ฉันมองเขาทั้งอย่างนั้น และเขาก็มองฉันอยู่ครู่หนึ่ง“ต่อหน้าผมที่เป็นบอดี้การ์ดของนายหญิง ไม่จำเป็นต้องกลั้นน้ำตา เหนื่อยก็บ่น เสียใจก็ร้องไห้ ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาหรอกครับ” ฉันกัดฟันแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับคำพูดที่บอกว่า ให้ฉันทำได้ทุกอย่างตามที่นึกคิด“คุณเงาเนี่ยนะ พูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันจะต้องไห้อีกแล้วเนี่ย” จากนั้นฉันก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้งจริง ๆ ร้องอยู่ตรงนั้นโดยไม่คิดจะปิดบังความอ่อนแอที่เก็บไว้อีกต่อไป คุณเงาเองก็ไม่ได้เดินหนี หรือหลบสายตา เขาเพียงยืนอยู่ข้าง ๆ รอจนกว่าฉันจะสงบลงเอง ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จนรู้สึกว่าน้ำตาที่ไหลราวสายธารค่อย ๆ เฮือดแห้งจึงค่อย ๆ ลดมือที่ปิดหน้าลงไป ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามยิ้มไปทางคุณเงา“ถ้าไม่มีคุณ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ในสังคมแบบนี้ไหวรึเปล่า” คุณเงานิ่งมองมาที่ฉัน จากนั้นฉันก็หัวเราะเบา
last updateLast Updated : 2026-08-24
Read more

ตอนที่ 14 เสียงที่ไม่อยากได้ยิน...

“สวัสดีค่ะ”(...) ปลายสายไม่ได้ตอบทันที เขาทิ้งช่วงก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเย็นชาจะดังขึ้น(เธอไปงานวันนี้เป็นยังไงบ้าง)คำทักทายที่ไม่มีคำว่า ภรรยา ไม่แม้แต่จะเรียกชื่อฉันด้วยซ้ำ บางทีชื่อของฉัน (นิชา) เขาก็ยังคงไม่รู้ เพราะเขาเอาแต่เรียก เธอ อยู่ตลอด“เรียบร้อยดีค่ะ”(ทำอะไรขายหน้ารึเปล่า) ประโยคนั้นทำเอาฉันกำมือแน่น เพียงประโยคแรกก็ทำเอาอารมณ์ที่กลับมาสงบ เดือดขึ้นมาอีกครั้ง“ไม่มีค่ะ งานผ่านไปได้ด้วยดี” ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลับมานั่งหลังตรง ข่มอารมณ์ไว้ ไม่ตอบโต้ ทำตัวให้เหมือนหัวอ่อนเข้าไว้(หึ...ก็ดี)เป็นสองคำที่แสนเย็นชา เหมือนเรื่องที่ฉันเพิ่งประสบพบมาไม่มีความหมายอะไรต่อเขาเลยสักนิด“คุณดินโทรมา มีอะไรสอบถามเพิ่มเติมอีกรึเปล่าคะ”(ฉันแค่ต้องรู้การกระทำของคุณ เพราะคุณไปในนามตระกูลเมอร์ลิน ถ้าเกิดทำอะไรไม่ดีมันจะเสียหน้า)“ถ้าอย่างนั้น คุณดินกลับมาพบปะคนอื่น ๆ ดีกว่าไหมคะ ถ้ากลัวขายหน้า” จู่ ๆ ฉันก็เดือดและเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรที่สุด(นี่เธอกำลังโมโห?)“ขอโทษค่ะ ฉันพูดอะไรไม่คิด”(เอาล่ะ เพราะเธออยู่ทางโน้น เธอเลยต้องรับผิดชอบ ฉันน่ะ...โอกาสที่จะเดินข้าง ๆ เธอ มันแทบเป็นไปไม่ได้อย
last updateLast Updated : 2026-08-24
Read more

ตอนที่ 15 เปิดเทอมใหม่ กลับมาเป็น ‘ฟ้า’

“ฉันขอโทษค่ะ คำชมของฉันทำให้คุณแม่ครัวไม่สบายใจเหรอคะ”“ฮือ...” คุณแม่บ้านร้องไห้สะอื้นหนัก จนแม่บ้านอีกคนมองมาที่ฉันเหมือนขออนุญาตเข้าไปประคองแม่ครัว ฉันเองก็พยักหน้าตอบเป็นเชิงอนุญาต“อย่าร้องไห้ต่อหน้านายหญิงสิ คุณป้า”“ก็ป้าเผลอดีใจนี่นา...เป็นครั้งแรกที่ได้รับคำชม หลังจากเป็นแม่ครัวมาหลายสิบปี”“เออ...คำชมเป็นคำต้องห้ามที่นี่เหรอคะ”“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกคะนายหญิง แต่พวกเราไม่ได้เคยรับคำเอ่ยชมเลยแม้จะทำดีแค่ไหน จนบางครั้งก็คาดเดาไม่ออกว่าสิ่งที่เราทำนั้นมันดีรึเปล่า จนมักจะเกิดเป็นความเครียด ทำให้เวลาจะทำอะไรก็ต้องระแวดระวังไปหมด แม้แต่จะแสดงสีหน้าค่ะ”พอมาคิดดูแล้ว ถ้าตัดคุณบอดี้การ์ดเงาออกไป ทุกคนล้วนมีสีหน้าที่เคร่งขรึมตลอดเวลาจริง ๆ จนฉันคิดว่าพวกเขาไม่ชอบใจที่มารับใช้ฉันถ้าพวกเขาเปรียบฉันเป็นนายหญิง และความเป็นอยู่ของพวกเขายังคงกดดันแบบนั้น งั้นฉันก็ไม่ต่างอะไรจากบ้านตระกูลหลักเลยน่ะสิ หรือว่าฉันควรจะลองใช้อำนาจในมือที่ได้มาบ้างนะ“ที่นี่ไม่ใช่บ้านหลักของตระกูล ไม่ต้องทำใบหน้ากดดันขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ทั้งคุณแม่บ้าน พ่อบ้าน แม่ครัว หรือจะเป็นบอดี้การ์ดทำตามหน้าที่ตัวเองที่รับเถอะค่ะ
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more

ตอนที่ 16 ความรู้สึกที่แตกต่าง

(พักกลางวัน)“ดีจัง เปิดเทอมวันแรกก็เรียนแค่ครึ่งวัน” เมย์เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นทันทีเมื่ออาจารย์ออกจากห้อง“งั้นไปโรงอาหารมหาลัยกันเถอะ เห็นว่ามีร้านใหม่ ๆ มาเปิดเต็มเลยล่ะ” โมพูด“นี่ยัยโม ที่ว่าใหม่ไม่ใช่แค่ร้านอาหารนะ แต่เด็กหนุ่มใหม่ ๆ เอ๊าะ ๆ ที่เข้าเรียนก็งานดีด้วย...” เมย์พูดไปใบหน้ายิ้มกริ่มไป“เอาเถอะ จะอะไรก็ช่างก็เหมาสองไปสิ ทั้งร้านข้าวใหม่ กับเด็กหนุ่มใหม่ ๆ” ฉันหยอกล้อไปตามเพื่อน จนเกิดเป็นเสียงหัวเราะแล้วเดินไปทานข้าวกันที่โรงอาหารมหาลัยทันที ซึ่งในกลุ่มเพื่อนนี้มีทั้งชายและหญิง เอาจริง...ฉันก็สนิทกับคนทั้งห้องนั่นแหละ เด็กกิจกรรมก็งี้“ฟ้า” ครามชายในห้องเอ่ยขึ้น“หืมว่าไง คราม”“เย็นนี้ไปกินหมูกระทะกันไหม ไปกันหลายคนเลยนะ”“ฉันคงไปไม่ได้หรอก”“ทำไมละยะ ฉันกับยัยโมก็ไปนะ” เมย์แทรกเสียงขึ้น“ต้องกลับบ้านน่ะ”“บ้านไหน?”“เอ่อบ้าน...” ฉันชะงักไป เอาจริงการพูดโกหกมันต้องใช้พลังใจค่อนข้างมากนะ ถึงจะกล้าพูดออกไปได้“ก็จะอะไรเล่า ก็ตั้งแต่แต่งงาน ฟ้าก็คงต้องรับภาระเยอะไงเมย์” โมพูดขึ้น คำพูดนั้นทำให้ฉันเบิกตากว้าง พวกเขารู้ว่าฉันแต่งงานแล้วงั้นเหรอ เป็นไปได้ไง“แต่งงาน?” ฉันพึมพ
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more

ตอนที่ 17 สิบล้านบาท

ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากมหาลัย...“ฟู่ว~~~ รอดแล้วฉัน” ฉันถอนหายใจออกมา“...” ครั้งนี้ไม่ได้มีเสียงคุณเงาตอบกลับมาอย่างทุกครั้ง พอฉันจ้องสีหน้าของเขาผ่านกระจกมองหลัง ก็เห็นได้ว่าเขากำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่“คุณเงาคะ”“ครับ นายหญิง”“เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ?”“เปล่าครับ” น้ำเสียงที่เข้มกว่าปกตินี่มัน...“แน่ใจนะคะ?”“ครับ”ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ฉันก็ยังคาใจอยู่ดี“มีใครทำให้คุณเหนื่อยใจรึเปล่าคะ หรือว่าคนจากบ้านหลักดุคุณมาก“...” คุณเงาไม่ได้ตอบฉัน นั่นจึงทำให้ฉันยิ่งสงสัย“หรือวันนี้มีเรื่องไม่ถูกใจคุณ บอกฉันได้นะคะ” ฉันพยายามถามเขา“เรื่องของผมไม่ได้สลักสำคัญอะไรต่อนายหญิงครับ” คำตอบที่แสนเรียบ และเย็นเหยียบนี่มันทำให้ฉันไปต่อไม่เป็น ฉันทำได้เพียงกะพริบตา...‘อะไรของเขากันนะ...’ ฉันทำได้เพียงพึมพำออกมา และเงียบไปครู่หนึ่ง...บรรยากาศมันน่าอึดอัดเหมือนกลับไปตอนครั้งแรกที่เจอกับคุณเงา“ว่าแต่...ทำไมเมื่อกี้ที่มหาลัย นายหญิงแทนตัวเองว่า ฟ้า ครับ นายหญิงชื่อ นิชา ไม่ใช่เหรอครับ”ฉันเหมือนถูกเสกให้แข็งเป็นหิน ทำเอานิ่งพูดไม่ออก‘แย่แล้ว...ลืมเรื่องนั้นไปซะสนิทเลย’“ฮ่ะ...ฮ่ะ...อ๋อเรื่องนั้น
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more

ตอนที่ 18 ชอปแหลก

ฉันแทบพูดอะไรไม่ออก เหมือนทุกคำมันจุกที่ลิ้นไก่ เงินจำนวนมหาศาลนี้ น่าจะเพียงพอให้ใช้ไปทั้งชีวิตเลยด้วยซ้ำ ฉันนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนคุณเงาจะเอ่ยถามฉัน“นายหญิงอยากไปที่ไหนดีครับ?”ฉันชะงัก เพราะตอนนี้หัวตื้อไปหมดจริง ๆ ทั้งที่เป็นคำถามง่าย ๆ แท้ ๆ“นั่นสินะคะ ไปไหนดีนะ คิดไม่ออกเลยค่ะ”ฉันคิดอยู่พักใหญ่ ชีวิตของฉันที่ผ่านมามันก็วนเวียนแค่ที่มหาลัย บ้านตระกูลคาร์เทียร์ ทั้งสองที่ก็เท่านั้น สถานที่ที่ฉันเคยวาดฝันอยากไปมีมากมายนัก แต่ก็ไม่เคยได้ไป เพราะทุกครั้งที่คิดจะใช้เงิน ฉันก็มักจะนึกถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ“นายหญิงไม่มีที่ที่อยากไปเลยเหรอครับ”“แต่ก่อนอาจจะมี แต่ตอนนี้ไม่มีเลยค่ะ ชีวิตฉันมันก็ซ้ำซากจำเจ ไม่มหาลัยก็อยู่บ้าน ฮ่า...” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆคุณเงาเงียบไปครู่ ก่อนจะพูดขึ้น“ถ้าอย่างนั้น ผมขอแนะนำนายหญิงแทนได้ไหมครับ ถ้านายหญิงจะอนุญาต”ฉันเลิกคิ้ว“ทำไมต้องขออนุญาตล่ะคะ? เสนอมาได้เลยค่ะ”“ไปห้างหรู ๆ สักแห่งสิครับ”“ไปห้าง?”“ครับ...ไม่ใช่ว่า ผู้หญิงเวลาเครียด ๆ จะชอบกิน ช๊อป เพื่อระบายความเครียด หรือทำให้มีความสุขเหรอคะ”“ฮ่า...” ฉันหัวเราะออกมาดังลั่น จนคุณเงามองหน้
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

ตอนที่ 19 อำนาจส่งผ่านมายังบอดี้การ์ด

“นายหญิงครับ ขอบัตรด้วยครับ”“คะ?” ฉันยังไม่ทันตั้งตัว คุณเงาก็ยื่นมือมาตรงหน้าฉันแล้ว ทำให้ฉันต้องส่งบัตรให้เขาอย่างงงงวย ไม่กี่นาทีต่อมา‘ติ๊ด’ เสียงพนักงานรูดบัตรของฉันก็เรียบร้อย ฉันถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขของราคากระเป๋า“ดะ...เดี๋ยวนะคะ!” ฉันรีบพูดประท้วงทันที“ครับ?”“เมื่อกี้ฉันตาฝาดรึเปล่า ราคาเท่าไหร่นะคะ?”“ไม่ทราบครับ”“เอ๊ะ...ไม่ทราบงั้นเหรอ”“ครับ...แล้วก็ช่วยเซ็นด้วยครับ” เขาตอบแบบนั้นหน้าตาเฉย แล้วฉันก็เซ็นใบเสร็จแบบงง ๆ เช่นกันจากนั้นคุณเงาก็พาฉันไปร้านต่อไป ซึ่งเป็นร้านเสื้อผ้า‘ติ๊ด’ เสียงรูดบัตรหลักแสนเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันเริ่มหน้าซีดกับราคาที่เห็น จนต้องดึงแขนเสื้อเขาไว้“คุณเงา?”“ครับ”“พอเถอะค่ะ มันเยอะมากเกินไปแล้ว”“ไม่ได้ครับ ยังซื้อให้นายหญิงไม่เท่าไหร่เลย”ยิ่งได้ฟังคำพูดของคุณเงา ก็ยิ่งทำให้ฉันอยากจะร้องไห้“ทำไมต้องพยายามยัดเยียดซื้อให้ฉันแบบนี้คะ”“ผมได้รับคำสั่งมาครับ”“คำสั่ง?”“ถ้าหากนายหญิงไม่ใช่เงิน ผมจะโดนดุครับ” ฉันชะงักทันที สิ่งที่คุณเงาพูดมันอาจจะดูเว่อร์ไป แต่ถ้าเป็นคุณดินที่พูดอะไรเอาแต่ใจอย่างนั้นก็ไม่แน่ บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่าฉันอยู่
last updateLast Updated : 2026-08-28
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status