جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ทางด้านเรือนใหญ่ของตระกูลโจว หลังจากที่เสี่ยวหลินช่วงชิงที่จะบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ออกมาก่อน ทำให้อีกฝ่ายได้เปรียบเพราะหากโจวจินเยว่เอ่ยแก้ต่างให้กับตนเองก็ไม่ต่างกับการแก้ตัวเพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกกล่าวหาโจวหนิงจินที่นั่งฟังเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย หลังจากที่เสี่ยวหลินเล่าจบเขาจึงได้หันไปเอ่ยกับโจวจินเยว่อีกครั้ง"เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่" โจวจินเยว่มองไปรอบ ๆ ห้อง คนแรกที่นางหันไปมองก็คือบุตรสาวตัวน้อยที่ในตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของสตรีผู้นั้น แววตาของเด็กน้อยที่มองมายังนางเปลี่ยนไปมันดูผิดหวังและเสียใจ โจวจินเยว่รู้สึกว่าหัวใจของนางกำลังจะแตกสลาย ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะแก้ตั

สายลมจากทะเลค่อย ๆ พัดผ่านกระทบใบหน้านวลเนียนของสุ่ยจินเยว่ช้า ๆ หญิงสาวหลับตาพริ้มราวกับกำลังต้องการให้สายลมเหล่านั้นชำระล้างความทุกข์ของนางออกไปให้หมดสิ้น  อาจจะดูเหมือนว่านางช่างเป็นสตรีที่ใจดำยิ่งนักที่ทอดทิ้งได้แม้กระทั่งบุตรในไส้ของตน แต่จินเยว่ยังคงมั่นใจในตัวโจวหนิงจินว่าเขาจะสามารถอบรมและเลี้ยงดูเด็กทั้งสองให้เติบโตขึ้นมาได้อย่างดี"แม่ขอโทษพวกเจ้าด้วย ที่ต้องทำเช่นนี้!" หญิงสาวกล่าวพึมพำเบา ๆ ในขณะที่คิดจะหันหลังเดินกลับเข้าตัวเรือ ก็พบกับร่างของเซี่ยเป่าเจินเข้าพอดี ในตอนนี้หญิงสาวมีหน้าท้องที่เริ่มยื่นออกมาเล็กน้อยในอายุครรภ์ราวห้าเดือน จินเยว่กลัวว่านางจะหกล้มจึงรีบเดินเข้าไปประคอง"เหตุใดท่านจึงออกมาเดินเพียงลำพังเจ้าคะ หงซิ่วเล่า""หงซิ่วไปนำน้ำชาออกมาน่ะ ข้าดูแลตัวเองได้เจ้าอย่าได้กังวล" จินเยว่รีบพยุงเซี่ยเป่าเจินให้ไปยังโต๊ะที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ นาง เซี่ยเป่าเจินเอียงคอมองดูน้องสาวนอกไส้ผู้นี้ของนางก็รู้สึกว่าหญิงสาวนั้นงดงามไม่น้อยจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่เสี่ยวหลินจะมีความต้องการให้โจวหนิงจินรู้สึกเกลียดชังอีกฝ่าย ดวงตากลมโตแม้จะไม

เพราะวันเปิดภาคการเรียนใกล้เข้ามาเต็มทีแล้วทั้งซ่งรุ่ยหยางและคนอื่น ๆ ต่างพากันงานยุ่งตลอดทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นการจัดเตรียมห้อง ขนย้ายข้าวของจากสำนักศึกษาเก่าและการประชุมเกี่ยวกับหลักสูตรใหม่ที่จะใช้สอนพอกลับมาถึงเรือนก็เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจนกระทั่งหลับไปทั้งเช่นนั้น กลายเป็นเซี่ยเป่าเจินที่ต้องมาคอยตามเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อีกฝ่าย โชคดีที่เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแม้ว่าอากาศทางใต้ในยามฤดูหนาวจะมิได้หนาวเย็นรุนแรงเช่นทางเหนือหากแต่ก็พอมีหิมะให้ได้เห็นกันอยู่บ้าง เมื่อข้าวของเครื่องใช้ถูกขนย้ายมาไว้ยังสำนักศึกษาแห่งใหม่แล้ว ถึงคราวที่ต้องจัดเตรียมห้องเรียนของสำนักศึกษาแห่งเก่าเพื่อรอต้อนรับเด็ก ๆ ด้อยโอกาสที่จะเริ่มเข้ามาเรียนที่นี่เป็นปีแรก 

รถม้าเคลื่อนตัวมาใกล้จะถึงจวนตระกูลซ่ง ฝั่งด้านขวาเป็นที่ดินโล่งเปล่า ด้านซ้ายเป็นสำนักศึกษาเฉิงอันหนิง มองเพียงครู่หนึ่งเซี่ยเป่าเจินก็หันไปเอ่ยกับสามีในทันที"ท่านพี่ข้าอยากจะได้ที่ดินตรงข้ามกับสำนักศึกษาเจ้าค่ะ""ที่ดินตรงนั้นน่ะหรือ""เจ้าค่ะ""น้องหญิงต้องการกี่หมู่งั้นหรือ" เซี่ยเป่าเจินถึงกับยกยิ้มที่สามีเอ่ยถามนา

สุ่ยจินเยว่ช่วยประคองร่างของเซี่ยเป่าเจินลงจากรถม้า แม้ว่านางจะทำการค้ามานานแต่ไม่ค่อยได้เดินทางออกไปไหนไกล ทำให้ประสบการณ์ยังคงคับแคบอยู่ มาในวันนี้พี่สาวบุญธรรมได้พามาเปิดหูเปิดตาที่สวนพืชพรรณแห่งนี้ช่างดียิ่งนักพื้นที่ที่กว้างจนสุดลูกหูลูกตาทั้งยังเต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิด สุ่ยจินเยว่ได้กลิ่นของสมุนไพรบางอย่างล่องลอยมากับสายลม ความสามารถอีกอย่างหนึ่งที่หญิงสาวมีนอกจากการคำนวณที่รวดเร็วแล้วนั่นก็คือการมีจมูกที่ไวต่อกลิ่น ยกตัวอย่างเช่นกลิ่นของสมุนไพรที่สามารถนำมาทำเป็นเครื่องหอมได้นั้น นางล้วนแล้วแต่จดจำชนิดและส่วนผสมแต่ละอย่างได้เป็นอย่างดียิ่ง"ที่นี่งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ"