جميع فصول : الفصل -الفصل 70

เซี่ยเป่าเจินรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยกับการกระทำของสามี ชายหนุ่มใช้ผ้าปิดตาของหญิงสาวก่อนจะอุ้มนางขึ้นไปนั่งบนรถม้า นางได้ยินเพียงเสียงล้อไม้ที่เคลื่อนที่ไปกับพื้นเสียงดังเป็นจังหวะ"เมื่อไหร่จะถึงเสียทีเจ้าคะ" หญิงสาวอดใจไม่อยู่เอ่ยถามสามีของนางขึ้นมา"อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วละ" ชายหนุ่มยกยิ้มให้กับท่าทางขี้สงสัยของภรรยา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน"ท่านพี่ ข้าสงสัยว่าเหตุใดท่านจึงมิให้เป่าเกอมากับเราด้วยเล่า""เอาไว้เจ้าถึงที่นั่นแล้วก็จะรู้เอง อย่าได้กังวลเลย""เจ้าค่ะ"เซี่ยเป่าเจินได้ยินเสียงรถม้าที่ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดลงในที่สุดและเป็นซ่งรุ่ยหยางที่อุ้มร่างบางของนางเอาไว้ในอ้อมกอด แล้วพาลงจากรถม้าอย่างใจเย็น ชายหนุ่มก้าวตรงไปอีกเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้ววางร่างของภรรยาลงกับพื้นอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่านางจะได้รับความกระทบกระเทือน การกระทำที่ใส่ใจเช่นนี้ของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวถึงกับยกยิ้มอย่างพอใจ"ถึงแล้วละ พี่จะถอดผ้าปิดตาให้เจ้า" เซี่ยเป่าเจินพยักหน้า และเมื่อผ้าปิดตาถูกเปิดออก หญิงสาวก็ได้พบกับประตูจวนขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของนาง หญิงส

หลังจากที่ถูกสามีล่อลวงเข้าไปทำมิดีมิร้ายเพื่อฉลองจวนใหม่แล้ว เซี่ยเป่าเจินที่เหลือกำลังไม่มากก็ถูกผู้เป็นสามีกึ่งลากกึ่งจับจูงมือของนางตรงไปยังพื้นที่โล่งกว้างข้าง ๆ จวน แต่เมื่อเดินเข้ามาในพื้นที่เรื่อย ๆ ก็พบกับคนงานมากมายที่กำลังเร่งมือก่อสร้างบางสิ่งบางอย่างอยู่"ที่นี่คือที่ใดหรือเจ้าคะ""สำนักศึกษาแห่งใหม่น่ะ""สำนักศึกษางั้นหรือเจ้าคะ""อื้ม ที่เดิมพื้นที่เล็กเกินไป ทั้งยังไม่สามารถขยับขยายได้อีกด้วยพื้นที่ที่จำกัดเพราะอยู่ในชุมชน พี่จึงปรึกษากับท่านอาจารย์ว่าควรจะย้ายสำนักศึกษาออกมาจากเขตชุมชน เพื่อประโยชน์หลาย ๆ สิ่ง" เซี่ยเป่าเจินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ"หากว่าสำนักศึกษามีการเพิ่มสาขาวิชาชีพที่สามารถเรียนรู้ได้แล้วนำไปประกอบอาชีพได้ก็คงจะดีไม่น้อยนะเจ้าคะ" ซ่งรุ่ยหยางเมื่อได้ยินความคิดของภรรยาก็รู้สึกสนใจก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง"เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ""เจ้าค่ะ เพราะชาวบ้านบางคนไม่ได้มีโอกาสที่จะเข้ารับการศึกษาที่สำนักศึกษา ทำให้ต้องดิ้นรนทำมาหากินตามความถนัดหรือไม่ก็ตามความเคยชินที่ถูกสืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น จะดีเพียงใดหากว่

เซี่ยเป่าเจินที่ถูกอี้หลิวบ่าวคนสนิทของบุตรชายไปตามถึงโรงครัว หญิงสาวเดินออกมาด้วยสีหน้างุนงงก่อนจะหันไปสบตากับหงซิ่วให้หญิงสาวไปสืบความมา จนได้ความว่ามีสตรีผู้หนึ่งเป็นพี่สาวของคุณชายหลิว ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะมีใจชอบพอนายท่าน และยิ่งได้ฟังเช่นนั้นเซี่ยเป่าเจินก็ได้แต่กลอกตามองบน เหตุใดสตรีในยุคนี้จึงนิยมเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยของบุรุษกันนัก ทั้ง ๆ ที่ทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกบุรุษที่รักเดียวใจเดียวได้อย่างไม่ยากเย็นนักซ่งรุ่ยหยางที่เห็นร่างของผู้เป็นภรรยาเดินออกมาจากโรงครัวด้วยสีหน้าแปลก ๆ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าคงจะมีใครบางคนนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องแก่หญิงสาวเป็นแน่ ก่อนจะพบกับอี้หลิวที่เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของบุตรชายอยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มจึงได้หันไปมองบุตรชายตัวแสบ ซ่งรุ่ยเป่าที่แอบเห็นสายตาของบิดาที่มองมาก็ได้แต่ทำสีหน้าเฉไฉราวกับไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น ก่อนที่ตนจะแอบคาดโทษบุตรชายไว้ในใจเพื่อรอวันสะสางในภายหลัง เด็กชายที่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่บิดาส่งมาทำให้เขาคิดเอาตัวรอดด้วยการออดอ้อนเอาใจมารดา เพราะตัวเขารู้ดีว่าบิดานั้นคลั่งรักมารดามากเพียงใ

หลังจากที่ทุกคนทานมื้อค่ำเสร็จ เซี่ยเป่าเจินจึงได้ชักชวนให้เด็ก ๆ มานั่งล้อมวงรอบกองไฟ เพื่อฟังเรื่องเล่าสนุก ๆ ก่อนนอน นิทานหลายเรื่องถูกเล่าผ่านริมฝีปากบางเล็กของเซี่ยเป่าเจิน ในยามที่ผ่านไปหลายเรื่องแล้วก็ดูเหมือนเด็ก ๆ เองก็เริ่มจะง่วงเต็มทีเช่นกัน"เอาละ! นี่ก็ดึกมากแล้ว เช่นนั้นเด็ก ๆ เข้านอนกันได้แล้วจ้ะ""ขอรับท่านแม่""ขอรับอาจารย์แม่!"เซี่ยเป่าเจินเข้าไปส่งเด็ก ๆ เข้านอน ก่อนจะช่วยห่มผ้าให้พวกเขา พร้อมกับจัดการวางบางอย่างไว้ที่มุมห้องเพื่อไล่ยุงและแมลงในยามค่ำคืน เพราะอากาศที่ค่อนข้างเย็นสบายทำให้นางคิดว่าเด็ก ๆ คงจะนอนหลับสบายกันอย่างแน่นอน กระโจมของนางและบุตรชายอยู่ไม่ไกลกันนัก มีเพียงกระโจมของสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ตั้งห่างออกไปคนละด้าน กองไฟที่อยู่หน้ากระโจมยังคงลุกโชนอย่างต่อเนื่อง โดยมีร่างสูงของซ่งรุ่ยหยางนั่งมองมันอยู่เงียบ ๆ และเมื่ออีกฝ่ายเห็นร่างของภรรยาเดินออกมาจากกระโจมของเด็ก ๆ จึงได้ลุกขึ้นยืนชายหนุ่มเดินเอามือไพล่หลังก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของผู้เป็นภรรยา"วันนี้เจ้าเหนื่อยหรือไม่" ชายหนุ่มเอ่ยถาม พร้อมกับยกชายเสื้อขึ้นซับที่ขมับของนางเบา ๆ"ไม่เหนื่อยเ

"ได้อย่างไรเล่า เจ้าเป็นคนทำให้มันตื่นถึงเพียงนี้แล้ว ไม่เห็นใจพี่หน่อยหรือ หากรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าพี่ต้องขาดใจเป็นแน่" เซี่ยเป่าเจินได้แต่กลอกตาไปมา แล้วก่นด่าชายหนุ่มในใจว่า ช่างเสแสร้งนัก! พลางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะคิดต่อว่า ใครใช้ให้นางหลงรักเจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้เล่า เช่นนั้นก็คงต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ทันไปเรื่อย ๆ นั่นละ ก่อนที่ร่างกายจะเคลื่อนตัวลงคุกเข่าด้านล่างระหว่างกลางกายของร่างสูงการกระทำของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มถึงกับใจเต้นตึกตักเพราะไม่คิดว่าภรรยาจะปฏิบัติต่อตนเองได้อย่างเร่าร้อนเช่นนี้ ก่อนที่ในเวลาต่อมานางจะทำให้เขาแทบขาดใจตาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายหงายค้างพร้อมกับพยายามขบเม้มริมฝีปากของตนเองเอาไว้เพื่อสะกดกลั้นเสียงอันน่าอายไม่ให้หลุดลอดออกมา หากแต่เมื่อก้มดูร่างเล็กของภรรยาก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง ร่างบางขาวโพลนเปลือยเปล่าทำให้ชายหนุ่มอดทนไม่ไหว มือหนาคว้าจับที่ศีรษะของภรรยาอย่างเบามือเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บตัวก่อนจะปลดปล่อยความต้องการออกมาอย่างมากมาย ทำเอาเซี่ยเป่าเจินแทบสำลักเท่านั้นยังไม่พอเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ ซ่งรุ่ยหยางทำได้เพียงนอนหงายไปกับที่นอนอั