جميع فصول : الفصل -الفصل 110

เสียงครางหวานล่องลอยเล็ดลอดออกมาจากเรือนใหญ่ของเจ้าบ้านตระกูลซ่ง ทำเอาบรรดาบ่าวไพร่ในจวนต่างทราบกันดีถึงความคลั่งรักของนายท่านซ่งที่มีต่อภรรยามือหนาลูบไล้วนเวียนไม่หยุด ทำเอาคนที่นอนขี้เซาอยู่ถึงกับงัวเงียแสดงความรำคาญ "ท่านพี่อย่ากวนข้าเจ้าค่ะ" ซ่งรุ่ยหยางรู้สึกเอ็นดูภรรยายิ่งนัก เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่ขมับของหญิงสาวก่อนจะแยกตัวออกไปชำระร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าชายหนุ่มสั่งให้สาวใช้ไม่ต้องเข้

เพราะเป็นวันเปิดเรียนวันแรก เซี่ยเป่าเจินจึงไม่อยากจะพลาดการไปส่งบุตรชายที่สำนักศึกษา แม้ว่าจะอยู่ห่างกันเพียงแค่กำแพงกั้นก็ตาม แต่เพราะเป่าเกอเห็นว่ามารดาอุ้มท้องน้องสาวอยู่และไม่ต้องการให้มารดาลำบากจึงได้เอ่ยปฏิเสธไป"ท่านแม่ขอรับ ลูกไปเองได้ขอรับท่านแม่ไม่ต้องไปส่งลูก""เป่าเกอโตขึ้นแล้ว คงไม่ต้องการแม่แล้วสินะ" เซี่ยเป่าเจินเอ่ยอย่างน้อยใจ และเมื่อได้ยินมารดากล่าวเช่นนั้นเด็กชายก็รีบตอบปฏิเสธทันที"เปล่านะขอรับ ลูกกลัวว่าท่านแม่จะเหนื่อย ท่านแม่ส่งลูกแค่หน้าจวนก็พอขอรับ""เช่นนั้นก็ได้จ้ะ"ข้าวกล่องฝีมือมารดาถูกห่อเอาไว้ด้วยผ้าไหมชั้นดีก่อนจะผูกเป็นหูกระต่ายสวยงาม ซ่งรุ่ยเป่าไม่เคยรู้สึกอาย เด็กชายมีแต่ความภูมิใจไม่มีใครที่จะทำอาหารได้อร่อยเท่ากับมารดาของเขาอีกแล้วส่วนข้าวกล่องของสามีนั้นเซี่ยเป่าเจินได้ให้เหลียนถังบ่าวคนสนิทของสามีนำไปให้แล้ว เพราะอีกฝ่ายต้องไปเตรียมตัวตั้งแต่เช้าเพื่องานพิธีต้อนรับศิษย์ใหม่ในวันนี้"ข้าวกล่องนี้เป็นของนายท่าน ส่วนของเจ้าเป็นห่อผ้าสีเหลืองนั่น" เหลียนถังเห็นว่าฮูหยินเตรียมข้าวกล่องไว้เผื่อสำหรับ

สำนักศึกษาซูเมิ่งได้รับการปรับปรุงจนสามารถเปิดทำการสอนได้แล้ว ในปีแรกที่เปิดสอนนั้นให้ผู้ที่เข้าเรียนมีอายุตั้งแต่ห้าปีขึ้นไป โดยเด็ก ๆ จะถูกแบ่งห้องไปตามความสามารถเพียงแต่ต้องหลังจากเรียนรู้ไปสักระยะหนึ่งเสียก่อน เพราะพบว่าเด็ก ๆ ส่วนใหญ่เนื่องจากที่บ้านยากจนจึงไม่ได้มีพื้นฐานที่ดี ซ่งรุ่ยหยางจึงได้มองว่าอาจจะต้องปรับพื้นฐานตลอดทั้งภาคการเรียน แล้วภาคเรียนหน้าจึงจะมีการสอบวัดผลเพื่อแยกห้องเรียนตามความสามารถ และเมื่อมีการแยกห้องแล้วจะได้ปรับหลักสูตรการสอนให้เข้ากับเด็ก ๆ ในแต่ละห้องอย่างเหมาะสม แม้ว่าในปีแรกที่เปิดสอนนี้จะมีผู้ที่สนใจมาสมัครเรียนเป็นจำนวนมาก หากแต่พวกเขาไม่สามารถรับเด็ก ๆ มาได้ทั้งหมด เด็ก ๆ ทุกคนจึงถูกเรียกให้สัมภาษณ์เป็นรายคนเพื่อดูหลักการความคิด เหตุที่ไม่สามารถรับไว้ได้ทั

หลังจากงานเลี้ยงเพื่อการกุศลจบลงราวหนึ่งเดือน ก็มีประกาศจากศูนย์การค้าเรื่องการเปิดสอนตำรับอาหารเลิศรสที่ไม่เคยมีที่ใดมาก่อน โดยหลักสูตรนี้จะทำการสอนทั้งหมดสิบครั้ง ในทุก ๆ สามวัน สลับกันไปแต่ละรอบ ในวันที่เปิดรับสมัครวันแรกนั้นผู้เข้าสมัครก็เต็มในทุกรอบการสอน เพราะเซี่ยเป่าเจินต้องการรับสมัครเพียงแค่สามสิบคนเท่านั้นเพื่อเป็นศิษย์รุ่นแรก ผู้ที่เข้าเรียนในหลักสูตรนี้ในรุ่นแรกจะได้รับตำราอาหารที่เป็นสุดยอดเคล็ดลับของทางสำนักศึกษาวิชาชีพแห่งนี้ ซึ่งจะยังไม่มีวางขายหรือต่อให้มีวางขายที่ร้านตำราก็ยังไม่ละเอียดเท่ากับเล่มที่ผู้สมัครทุกคนได้รับ ช่างเป็นการตลาดที่สุดยอดยิ่งนัก เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งมองว่าตำราอาหารนี้ช่างล้ำค่านักต่อให้มีเงินก็ยังไม่อาจหาซื้อได้ในขณะเดียวกันนั้นก็มีสตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาภายในห้อง ท่ามกลางสายตาแปลกใจของทุกคนรวมถึงเซี่ยเป่าเจินด้วย"อะแฮ่ม... คุณหนูของข้าต้องการเข้าร่วมด้วย" เซี่ยเป่าเจินที่เห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าก็ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรนี้ก็ได้แต่ยกยิ้มพร้อมกับขออภัยที่ทำให้นางมาเสียเที่ยว"ต้องขออภัยแม่นางท่า

หนึ่งเดือนต่อมาเซี่ยเป่าเจินเจ็บท้องคลอดในช่วงกลางดึก ไฟทั่วทั้งจวนถูกจุดให้สว่างก่อนที่ซ่งรุ่ยหยางผู้เป็นสามีจะช้อนอุ้มร่างบางไปยังห้องที่จัดไว้สำหรับเตรียมคลอด นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลจูได้รับรายงานจากเหล่าองครักษ์ก่อนจะเร่งเดินทางมายังจวน เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าจูผู้เป็นยายจะเดินทางมาพักที่จวนของหลานสาวภายในวันสองวันนี้ เพราะกำหนดคลอดของเซี่ยเป่าเจินคือสิบกว่าวันข้างหน้า แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเจ็บท้องคลอดรวดเร็วถึงเพียงนี้ หลังจากที่ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่หน้าห้องคลอด สุ่ยจินเยว่และ   ฮูหยินผู้เฒ่านั้นอยู่ในห้องคลอดเพื่อคอยดูแลหญิงสาวแล้ว ซ่งรุ่ยหยางที่รู้สึกกระวนกระวายทำได้เพียงแต่เดินไปเดินมาจนกระทั่งผู้เป็นท่านตาของภรรยาเอ่ยเตือน เพราะชายชรารู้สึกตาลายยิ่งนักที่อีกฝ่ายเดินกลับไปกลับมาเช่นนี้"เสี่ยวหยางเจ้าเลิกเดินกลับไปกลับมาก่อนได้หรือไม่ ข้าตาลายไปหมดแล้ว""ขออภัยท่านอาจารย์ ข้าเพียงแต่กำลังห่วงอาเจินมากเกินไป""เอาละ ๆ เจ้ามานั่งลงเสีย ครรภ์นี้ของเจินเจินได้รับการดูแลอย่างดีจากเสี่ยวเซียว ย่อมไม่เกิดปัญหาอย่างแน่นอ