บททั้งหมดของ ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังจากที่เดินเที่ยวงานจนทั่ว ซ่งรุ่ยหยางก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมายังเขาและภรรยา ก่อนจะปล่อยให้ภรรยายืนเลือกซื้อของเพียงลำพังสักครู่หนึ่ง โดยมีเหล่าองครักษ์ของเขาคอยติดตามดูอยู่ห่าง ๆ ส่วนตัวของซ่งรุ่ยหยางนั้น ได้ก้าวเข้ามาภายในห้องของสายตาคู่นั้น ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนสายหลักเป็นที่เรียบร้อยแล้วร่างสูงคลี่พัดออกก่อนจะสะบัดไปมา น้ำเสียงเย็นเยียบกล่าวออกมาด้วยความขุ่นมัวในใจ“ที่แท้ก็เป็นจิ้งอ๋อง”“หึ” ชายหนุ่มที่ถูกจับได้ว่าแอบมองภรรยาของผู้อื่นยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง“เหตุใดท่านจึงได้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้เล่า ไม่สมกับเป็นท่านสักนิด”“เปิ่นหวางก็คิดว่าเป็นผู้ใด ที่แท้... ก็ญาติผู้น้องนี่เอง”“หึ” ท่านเองก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วกระมัง“คนพวกนั้นกล่าวว่าเจ้าหายสาบสูญไป ที่แท้ก็อยู่ที่ซัวเถานี่เอง ช่างเลือกนักสถานที่ที่ห่างไกลจากเมืองหลวงหลายพันลี้เช่นนี้ สงบสุขดีหรือไม่เล่า”“อื้ม สงบสุขดีไม่น้อย” ซ่งร

ซ่งรุ่ยหยางยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วกล่าวกับนาง“เหตุใดน้องหญิงจึงนั่งห่างออกไปไกลถึงเพียงนี้เล่า” เซี่ยเป่าเจินเม้มริมฝีปากก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลำตัวลงน้ำให้ลึกขึ้น“ขยับมาใกล้ ๆ พี่เร็วเข้า ไม่หนาวหรือ” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าแต่เขายังค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้นางอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานด้านหลังของร่างบางก็พิงที่หน้าอกกว้างของเขาเสียแล้วความร้อนของน้ำในอ่างอาบน้ำช่าง... สู้ความร้อนจากเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของสามีนางมิได้เลยสักนิด แม้ว่าจะผ่านค่ำคืนวสันต์ร่วมกันมาหลายต่อหลายครั้ง หากแต่เซี่ยเป่าเจินเองก็ยังไม่คุ้นชินกับร่างสูงอันแข็งแรงของสามีเสียทีคิดไปคิดมาก็พานให้เลือดในกายสูบฉีดเสียเหลือเกิน หญิงสาวไม่เคยรู้มาก่อนว่าชายหนุ่มจะเป็นบุรุษที่รุ่มร้อนไปทั้งตัวเช่นนี้ ก็ผู้ใดจะไปคิดว่าชายหนุ่มที่เงียบสงบผู้หนึ่ง แท้จริงแล้วหาใช่ใสซื่อ แต่เป็นจิ้งจอกห่อหนังแกะต่างหากเล่า“น้องหญิงเป็นอันใดงั้นหรือ เหตุใดจึงนั่งเงียบเล่า มิสบายหรือ”“ปะ เปล่า เจ้าค่ะ”“แล้ว...”“อ้อ ข้าพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าได้รับเทียบเชิญไปที่สวนพฤกษาพืชพรรณของตระกูลติงในอีกสองวันข้างหน้าเจ้าค่ะ”“

ทุก ๆ มุมของสวนพฤกษาพืชพรรณนั้น มีป้ายเขียนบอกไว้ว่าสามารถเด็ดผลไม้จากต้นชิมได้เล็กน้อย โดยที่ทุก ๆ จุดทั่วสวนมีสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ได้รับการอบรมมาเป็นพิเศษเพื่อแนะนำและให้ความรู้เกี่ยวกับพืชพรรณต่าง ๆ แต่เพราะจำนวนผู้ที่เข้าร่วมงานในครั้งนี้มีจำนวนมาก สาวใช้และบ่าวรับใช้เหล่านั้นจึงไม่เพียงพอและทั่วถึงเท่าใดนัก เซี่ยเป่าเจินจับจูงมือบุตรชายเดินลัดเลาะไปตามแนวธารน้ำไหล ริมธารถูกออกแบบสำหรับไม้เลื้อย ทั้งยังมีราวกั้นตลอดแนว ในยามที่พืชพรรณเหล่านั้นผลิดอกทำให้ดูงดงามราวกับอยู่บนสวรรค์ ตามทางเดินเล็ก ๆ ที่ปูด้วยหินสีขาวด้านข้างที่เป็นพื้นหญ้าสีเขียวทั้งบนพื้นหญ้ายังมีดอกหญ้าเล็ก ๆ ที่มองดูก็รู้ว่าถูกดูแลเป็นอย่างดี ไม่ต่างจากพืชพรรณที่สำคัญเหล่านั้น "ท่านแม่ที่นี่งดงามเหลือเกินขอรับ""อื้ม งดงามจริง ๆ เป่าเกอ ชอบหรือไม่""ชอบขอรับ ชอบมาก เรากลับไปทำสวนเช่นนี้ที่จวนของเราได้หรือไม่ขอรับ" "ได้สิ! เอาไว้ท่านพ่อกลับมาแล้วพวกเราก็ลองชวนท่านพ่อให้ช่วยทำสวนงาม ๆ เช่นนี้ด้วยกัน ดีหรือไม่" "ดีขอรับ"ผ่านไปราวสองเค่อ ซ่งร

เซี่ยเป่าเจินเพ่งมองไปยังซูซินฮวาอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนที่หงซิ่วเองจะเดินเข้ามาขวางกั้นกลางระหว่างนางและหญิงสาวผู้มาใหม่"คุณหนูซู เรียกข้างั้นหรือ!" ซูซินฮวามองเซี่ยเป่าเจินด้วยความรู้สึกเกลียดชังเป็นที่สุด ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง เซี่ยเป่าเจินเห็นท่าทางที่ไม่น่าไว้วางใจของหญิงสาว จึงไม่คิดที่จะต่อความกับอีกฝ่าย ก่อนที่จะกล่าวเสียงเรียบแล้วเดินกลับเข้าจวน"หากท่านไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว" ในขณะที่เซี่ยเป่าเจินกำลังจะก้าวเข้าเรือน เสียงของหญิงสาวก็กล่าวขึ้นด้วยความโกรธ"เพราะเจ้า! เจ้าแย่งท่านอาจารย์ซ่งของข้าไป นังแพศยา!" เซี่ยเป่าเจินถึงกับขมวดคิ้วแน่น สตรีตรงหน้าเป็นเพียงหญิงสาวที่อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น แต่นางกับสามีแต่งงานกันมากว่าเจ็ดปีแล้ว อยู่ ๆ จะมากล่าวว่าตนแย่งซ่งรุ่ยหยางไปจากนางได้อย่างไร สตรีผู้นี้ไร้ยางอายเกินไปแล้วจริง ๆเซี่ยเป่าเจินที่อารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เช้า เมื่อได้ยินวาจาเช่นนั้นก็รู้สึกควันออกหูขึ้นมาทันที เห็นทีว่าวันนี้จะต้องสั่งสอนสตรีไร้ยางอายผู้นี้ให้รู้สึกสำนึกบ้างแล้ว! ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก"ข้าคิดว่าเจ้าคงจะเข้าใจอันใดผ

เซี่ยเป่าเจินและหงซิ่วออกแรงวิ่งจนเหน็ดเหนื่อย อยู่ ๆ สาวใช้ของนางก็สะดุดเข้ากับก้อนหินก่อนจะล้มลงกับพื้น เซี่ยเป่าเจินที่หันมาพบรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นมา"อาซิ่ว เจ้าไหวหรือไม่ ลุกขึ้นเร็วเข้า!""คุณหนู! ท่านรีบหนีไปเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะถ่วงเวลาคนเหล่านั้นเอาไว้เอง""ไม่นะ ข้าไม่ยอมทอดทิ้งเจ้าเป็นอันขาด" เซี่ยเป่าเจินรู้ตัวว่าตนเองกำลังจะถึงทางตัน มีเพียงนางต้องลุกขึ้นสู้เท่านั้น หญิงสาวกวาดสายตามองหาอาวุธ ก่อนจะพบกับท่อนไม้ที่ดูแข็งแรงท่อนหนึ่ง เป็นเพราะระยะทางระหว่างจวนของนางอยู่ต้นทางเข้าหมู่บ้าน กว่าจะถึงบริเวณที่มีผู้คนก็ห่างกันพอสมควร แม้ว่าด้านหน้าจะใกล้ถึงบ้านเรือนของผู้อื่น แต่ในตอนนี้คงไม่มีเวลาที่จะวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใดแล้ว สุดท้ายก็เหลือเพียงช่วยตัวเองเท่านั้นคนกลุ่มนั้นวิ่งเข้ามาก่อนจะตีวงล้อม ล้อมรอบตัวเซี่ยเป่าเจินและสาวใช้เอาไว้ คนเหล่านั้นพยายามจะจับตัวเซี่ยเป่าเจินแต่เมื่อเข้ามาใกล้ก็ถูกหญิงสาวฟาดกลับไปด้วยท่อนไม้ ทุกท่วงท่าทั้งรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนที่บ่าวรับใช้เกินกว่าครึ่งจะถูกนางจัดการจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น คนเหล่านั้นมีสีหน้าคาดไม่ถึงที่หญิงสาวใช