บททั้งหมดของ ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: บทที่ 41 - บทที่ 50

เซี่ยเป่าเจินมองสามีด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ว่าเขาต้องการให้นางช่วยถอนพิษหรอกนะ เมื่อเวลาผ่านไปความสงสัยก็เข้าแทนที่ นางไม่อยากจะคิดในแง่ร้ายแต่เป็นสามีของนางหรือไม่ที่ตั้งใจให้ตนเองถูกพิษ หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจริงจังอีกครั้ง ราวกับต้องการจับผิด"เหตุใดท่านจึงถูกพิษได้เล่า""ข้าถูกสาวใช้ผู้หนึ่งหลอกว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บแล้วกำลังทำแผลอยู่ที่เรือนรับรอง ข้าจึงตามนางไป ภายหลังเมื่อไปถึงจึงได้รู้ว่ามันเป็นกับดัก แต่ก็ได้สูดดมพิษเข้าไปเสียแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยเล่าเรื่องราวให้ภรรยาฟังก่อนจะก้มทำหน้าเศร้า แต่เซี่ยเป่าเจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกคิ้วกระตุก คนพวกนั้นหลอกนางไม่ได้จึงไปหลอกสามีของนาง หรือไม่ก็ตั้งใจจะหลอกนางสองคนสามีภรรยาอยู่แล้ว ไม่ต้องบอกกล่าวก็พอจะเดาได้ว่าเป็นแผนการของใคร ในชาติก่อนก็คล้ายจะมีเหตุการณ์เช่นนี้ เพียงแต่ไม่มีนางอยู่ในเหตุการณ์เท่านั้น เซี่ยเป่าเจินไม่รู้ว่าซูซินฮวาใช้วิธีการหรือเล่ห์เหลี่ยมใด สามีของนางจึงได้ยินยอมรับนางเป็นภรรยา หรือว่ามีสิ่งใดผิดพลาดกันเซี่ยเป่าเจินได้แต่ครุ่นคิด คิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดเป็นปม จิตใจล่องลอยนึก

เซี่ยเป่าเจินเดินนำสาวใช้ไปนั่งยังโต๊ะหินอ่อนที่ยังว่างอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะแรกมากนัก เมื่อนำของวางลงบนโต๊ะ หงซิ่วก็บ่นกระปอดกระแปดออกมา"ฮูหยินเจ้าคะ สตรีนางนั้นช่างไร้มารยาทสิ้นดี" เซี่ยเป่าเจินยกยิ้มก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ"ผู้คนล้วนแตกต่าง เจ้ายังต้องพบเห็นคนอีกมากมายนัก""เจ้าค่ะ บ่าวจะจดจำไว้""เดี๋ยวข้าจะออกไปดูเป่าเกอเสียหน่อย เจ้ารออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน""เอ่อ ให้บ่าวไปแทนดีหรือไม่เจ้าคะ""เอาเช่นนั้นหรือ เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าไปแจ้งเรื่องกับสองคนพ่อลูกนั่นแทนข้าหน่อยก็แล้วกัน""เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้"วันนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย เซี่ยเป่าเจินเองก็คร้านจะเข้าไปเบียดเสียดกับผู้อื่น จึงได้แต่นั่งรออยู่บนโต๊ะเงียบ ๆ พร้อมกับหยิบหนังสือที่ตนติดมือมาด้วยแล้วเปิดอ่านเงียบ ๆ หงซิ่วนั้นหายไปราวสองเค่อก็กลับ ท่าทางของนางราวกับไปพบกับศึกสงครามมา ใบหน้ามีเหงื่อซึมเล็กน้อย เสื้อผ้ามีรอยยับย่นบางจุด คงเกิดจากการเข้าไปเบียดเสียดกับผู้คน หญิงสาวได้แต่คิดในใจว่านางนั้นคิดถูกแล้วที่ให้หงซิ่วไปแทน"ฮูหยิน คุณชายน้อยกำลังมาเจ้าค่ะ""เช่นนั้นหรือ แล้วนายท่านเล่า""นายท่านอีกสักครู่ก็จะตามมาเ

"น้องหญิง เจ้าอยากจะเดินเที่ยวชมงานหรือไม่" เซี่ยเป่าเจินเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ในขณะที่มือของนางกำลังใช้มีดด้ามเล็ก ๆ ปอกเปลือกผลสาลี่ส่งให้กับสามี"ท่านไม่ต้องทำงานแล้วหรือเจ้าคะ""ไม่ต้องแล้วละ ศิษย์คนอื่น ๆ ต่างทำหน้าที่ของตนเองเป็นอย่างดีแล้ว ต่อจากนี้พี่ก็ว่าง ว่างมากพอจะเดินเที่ยวงานเป็นเพื่อนเจ้า""ตอนกลางวันแดดร้อนเกินไป เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เอาไว้คืนนี้เราค่อยมากันใหม่ได้หรือไม่""หากว่าเจ้ากล่าวเช่นนั้น ก็เอาตามที่เจ้าว่าเถิด" เซี่ยเป่าเจินพยักหน้า ก่อนจะส่งผลสาลี่ที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ พอดีคำยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของสามี"ขอบคุณน้องหญิง" ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณก่อนจะอ้าปากรับสาลี่มากินแล้วยกยิ้มให้ภรรยาอย่างมีความสุข ชายหนุ่มเอ่ยเล่าเรื่องกิจกรรมในสำนักศึกษาให้ภรรยาได้ฟัง เซี่ยเป่าเจินเพียงทำหน้าที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ และหัวเราะออกมาในยามที่สามีพยายามที่จะเล่นมุกตลกออกมาจนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงยามบ่าย ผู้คนเริ่มบางตาเนื่องด้วยอากาศที่ร้อนระอุ คาดว่าในค่ำคืนนี้ผู้คนจะต้องเนืองแน่นกว่าตอนกลางวันเป็นแน่ หญิงสาวเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ก่อนที่หญิงสาวจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องนอนของสามี ดวงตากลมโตมองไปบนหลังคาห้องด้วยความเหม่อลอย ก่อนจะนึกไปถึงแววตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังของบุตร หญิงสาวเฝ้าทบทวนความรู้สึกของตนเองอยู่นาน ภายในใจของเซี่ยเป่าเจินนั้นแท้จริงแล้วย่อมมีใจรักในตัวของสามีอยู่ แต่ความรู้สึกผิดของนางที่มีต่อสามีก็อัดแน่นอยู่เต็มไปหมด แม้จะกล่าวว่าต้องการแก้ไขเรื่องราวที่เลวร้าย แต่ในส่วนลึกของหัวใจนั้นยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ว่าตนเองจะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวที่เลวร้ายที่ทำให้คนที่นางรักทั้งคู่จะต้องพบเจออีกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกของตนเองอย่างไรหรือนางควรจะลองเสี่ยงดูอีกครั้ง ดีหรือไม่นะ!เมื่อลองคิดดูเช่นนั้น ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะพลิกตัวนอนตะแคงแล้วหันหน้ามาทางด้านที่สามีนอนอยู่ ก็ถึงกับตกใจจนสะดุ้งก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว"ว้าย! ทะ ท่าน ยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ!" เขาทำให้นางตกใจแทบบ้า เหตุใดจึงได้มานอนมองหน้านางเช่นนี้เล่า หญิงสาวคิดในใจพลางใช้ฝ่ามือลูบที่อกของตนเองเบา ๆ อย่างต้องการปลอบใจ

ซ่งรุ่ยหยางที่สังเกตเห็นความผิดปกติของรถม้าคันหนึ่งที่เคลื่อนผ่านหน้าจวนไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหรี่ตามองดูด้วยความไม่ไว้ใจและก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนในรถม้านั้นเป็นผู้ใด แต่ดูจากสายตาคนผู้นั้นที่มองเลยร่างของเขาไปตกกระทบยังร่างบางของผู้เป็นภรรยา ซ่งรุ่ยหยางก็ถึงกับขมวดคิ้วแน่น พร้อมกับสะบัดชายเสื้อเข้าไปโอบประคองร่างบางของภรรยา แล้วก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างต้องการเอาใจเซี่ยเป่าเจินที่เห็นท่าทางแปลก ๆ ของสามีก็ได้แต่เลิกคิ้ว และคิดจะมองไปรอบ ๆ หากแต่ถูกผู้เป็นสามีจับใบหน้าเอาไว้เสียก่อน แล้วดันหลังของนางเข้าไปภายในจวนอย่างรวดเร็วและเมื่อถึงเวลาเข้านอน ซ่งรุ่ยหยางก็เอ่ยกับภรรยา"วันนี้ไปจวนท่านตา เกิดสิ่งใดขึ้นหรือไม่" เซี่ยเป่าเจินพยักหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วปักเข็มเข้าที่หมอนหมุดใบเล็ก"อื้ม ท่านตาต้องการให้ข้าออกแบบเรือนสักหลังให้กับจิ้งอ๋องเจ้าค่ะ ข้าปฏิเสธไม่ได้ก็เลยตอบรับไปว่าจะช่วยออกแบบให้""จิ้งอ๋อง แล้วเหตุใดเขาจึงไม่ใช้งานช่างฝีมือของวังหลวงเล่า" "ไม่ทราบได้เจ้าค่ะ เห็นท่านตากล่าวว่าเขาแอบไปเห็นการออกแบบเรือนที่ข้าทำให้