Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Chapter 12 "Amanda!" Napatigil ako sa paglalakad nang marinig ko ang boses ni Dennise. Dahan-dahan akong lumingon. Nakita ko siyang papalapit sa akin habang may hawak na maliit na sobre. "Here." Iniabot niya sa akin ang sobre. Hindi ko agad kinuha. "Ano 'yan?" "The address of the orphanage." Nanlaki ang mga mata ko. "Orphanage?" Tumango siya. "Yes." Mabilis kong kinuha ang sobre mula sa kamay niya. Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan iyon. May isang papel sa loob. Isang address. At sa ilalim nito... may isang pangalan. ANGEL. Napatitig ako roon. "Angel..." Mahina kong sambit. "I named her." Napatingin ako kay Dennise. "You named my daughter?" Tumango siya habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata. "Yes." "Why?" "Because when I found out that she was your biological daughter, I couldn't just leave her without a name." Napahawak ako sa papel. "She knows..." Huminto si Dennise. "She knows you're her mother

CHAPTER 14 Ay, oo nga pala... Kasama rin pala si Sandra sa lahat ng nangyayari. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Angel. "Mga walang hiya silang dalawa," bulong ko sa sarili. Hindi sapat ang sakit na ginawa nila sa akin. Pati ang anak ko ay kinuha nila sa akin. Sinigurado kong magbabayad silang lahat. Hindi ngayon. Hindi pa. Pero darating ang araw na haharap sila sa lahat ng ginawa nila. At sa araw na iyon, wala na silang maitatago. Pagkatapos naming ayusin ang mga papeles, agad kaming umalis sa orphanage. Habang naglalakad kami palabas, mahigpit kong hawak ang kamay ni Angel. Hindi ko maiwasang tingnan siya nang paulit-ulit. Napakahirap paniwalaan na sa wakas... Nasa tabi ko na ang tunay kong anak. Ngunit kailangan kong maging maingat. Hindi pa puwedeng malaman nina Dante at Sandra ang katotohanan. Bago kami tuluyang sumakay sa sasakyan, huminto si Dennise. "Hindi muna ako sasama sa'yo, Amanda," wika niya. "Siguro mga tatlong araw ay hindi muna ako makikipag

CHAPTER 16 "Mom, Dad, may hihilingin sana ako," sambit ko habang nakatingin sa kanilang dalawa. "Go ahead, anak. What is it?" tugon ni Dad. Huminga ako nang malalim bago nagsalita. "Nais ko sana na dito muna tumira si Angel habang inaayos ko ang mga papeles niya. Gusto ko rin sana na doon siya mag-aral sa ibang bansa para hindi siya madaling mahanap ni Dante kung sakaling malaman nila ang tungkol sa kanya." Sandaling nag-isip si Dad bago tumango. "That's a good idea, anak. Don't worry. Ako na ang bahala sa lahat ng kailangan niya." Ngumiti ako. "Thanks, Dad. Pero gusto ko sanang makasama niya si Dennise." "Why?" "Dahil siya ang mag-aalalay kay Angel habang nag-aaral siya roon. Mas panatag ang loob ko kung si Dennise ang kasama niya." Tumango ako. "Don't worry, Dad. Kahit kapatid siya ni Dante, iba si Dennise. She's a kind woman, and I trust her." Napangiti si Mom. "Tama ka, anak. Mabuti ang puso ni Dennise. Hindi siya katulad ng ibang miyembro ng pamilya nil

CHAPTER 18 Habang masaya kaming lahat at abala sa pag-uusap, biglang tumunog ang cellphone ko. Agad kong kinuha iyon mula sa mesa at nakita ko ang pangalan ni James sa screen. Personal secretary ko siya, kaya alam kong hindi siya basta-basta tatawag kung walang mahalagang dahilan. “Hello, James?” “Ma’am Amanda, sorry po kung istorbo ako. Pero kailangan ko po kayong ipaalam tungkol sa nangyayari dito sa company.” Napakunot-noo ako. “Ano’ng nangyari?” “Pumunta po rito si Mr. Dante.” Nanigas ako sandali. Si Dante? “Bakit?” “Hindi ko po alam, Ma’am. Ang sabi niya, may kailangan daw siyang kunin sa office ninyo.” Napapikit ako at napahawak sa noo. Ang kapal talaga ng mukha. Ani ko sa aking isipan. “Pinapasok mo ba?” “Hindi po.” Napangiti ako nang bahagya. Good. “Sinabi ko po sa kanya na wala kayong iniwang instruction na puwedeng pumasok siya sa office ninyo. Pero ipinipilit niya po.” “Then don't let him in.” “Yes, Ma’am.” “May iba pa ba?” “Tu

Chapter 20 Paglabas namin ng elevator, tahimik akong naglakad patungo sa lobby. Pero hindi pa rin mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Sandra. You deserve someone who respects you. Paulit-ulit iyong umuukilkil sa utak ko. At habang iniisip ko iyon, lalo lamang akong nagagalit kay Amanda. “Dante.” Napahinto ako nang marinig ang boses ni Sandra. “What?” “Are you really going to let her treat you like that?” Napalingon ako sa kanya. “Ano bang gusto mong gawin ko?” Umiling siya. “Wala. Hindi ako ang dapat magsabi sa’yo kung ano ang gagawin mo.” Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita. “Pero kung ako ang nasa lugar mo... I wouldn't tolerate it.” Napakunot-noo ako. “What do you mean?” “12 years kayong mag-asawa. Pero sa unang pagkakataon na hindi niya nakuha ang gusto niya, iniwan ka niya.” Napahigpit ang panga ko. “Hindi ganoon kasimple, Sandra.” “Really?” Bahagya siyang ngumiti. “Kung hindi simple, bakit hindi ka man lang niya kinausap?”