บทที่ 2 สัญญาการติวพิเศษ

สัญญาการติวพิเศษ

ผู้รับการติว (น้ำมนต์) ยินยอมให้ผู้ติวทั้งสามคนมีสิทธิ์ลงโทษได้ทุกครั้งที่ตอบคำถามหรือทำโจทย์ผิด

รูปแบบการลงโทษขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้ติว โดยจะไม่ก่อให้เกิดบาดแผลถาวร

ผู้รับการติวไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเมื่อมีการประกาศลงโทษ

สัญญานี้เป็นความลับเด็ดขาดระหว่างทั้งสี่คน

สัญญาสิ้นสุดลงเมื่อผู้รับการติวสอบผ่านทุกวิชาตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้

ด้านล่างสุดของกระดาษ ปรากฏช่องว่างสำหรับเซ็นชื่อสี่ช่อง

น้ำมนต์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำถึงสองรอบ ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปหมด

“เซ็นเลยสิ” วายุกระซิบแผ่ว “หรือจะเดินออกไปตอนนี้ก็ได้นะ”

เธอมองกลับไปที่ใบแจ้งผลการเรียน ตัวเลขสีแดงฉานพวกนั้นยังคงจ้องมองกลับมาราวกับกำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ย

ท้ายที่สุด น้ำมนต์ก็ตัดสินใจหยิบปากกาขึ้นมา ลายมือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะจรดปลายปากกาตวัดเขียนชื่อตัวเองลงไป

วายุคว้าปากกาไปเซ็นต่อทันที ตามด้วยอัคคี และภูผาเป็นคนสุดท้าย

เขาวาดเส้นทึบใต้ชื่อตัวเองอย่างหนักแน่น ก่อนจะพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บลงลิ้นชัก

“ดีมาก” ภูผาเอ่ย “เริ่มพรุ่งนี้เย็น ห้าโมงตรง มาที่ห้องนี้เตรียมสมองมาให้พร้อม”

วายุเลื่อนมือมาวางบนไหล่บาง คราวนี้เขาจงใจใช้นิ้วโป้งไล้เบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าบางของเสื้อเชิ้ตนักศึกษา

“แล้วก็เตรียมร่างกายมาให้พร้อมด้วยนะ น้องน้ำมนต์”

น้ำมนต์สะดุ้งสุดตัวกับสัมผัสจาบจ้วงนั้น เธอรีบผุดลุกขึ้นยืน

“หนู… ขอกลับก่อนนะคะ”

“เดี๋ยว” อัคคีเรียกเธอไว้

เขาลุกจากโซฟา ก้าวสืบเท้าเข้ามาหยุดยืนประจันหน้า ระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมจาง ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อของเขาชัดเจน

“ยกแขนเสื้อขึ้นซิ”

“หา… ทำไมคะ ?”

“ทำตามที่พี่บอก”

น้ำมนต์จำใจถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นช้า ๆ อัคคีจรดปลายนิ้วชี้ลากไล้แผ่วเบา ลงไปตามแนวเส้นเลือดสีอ่อนที่ปรากฏชัดบนข้อมือด้านในของเธอ

“ผิวบางดีนี่” เขาพึมพำเสียงพร่า “โดนอะไรนิดหน่อย… คงแดงง่ายน่าดู”

พูดจบเขาก็ปล่อยมือ ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

น้ำมนต์รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองสายตาของใครอีก

ทันทีที่บานประตูปิดสนิท แผ่นหลังบางก็ทรุดลงพิงกำแพงโถงทางเดิน

สองมือยกขึ้นกุมทาบอกซ้ายที่กำลังเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมา ลมหายใจของเธอยังคงติดขัดและไม่กลับมาเป็นปกติ

ภายในห้องพัก...

วายุหันไปเลิกคิ้วถามภูผา “คิดว่าน้องจะทนได้ถึงไหนวะ”

ภูผาเปิดหน้าจอแล็ปท็อปขึ้นมาอีกครั้ง เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“ค่อย ๆ ดึงให้ถลำลึกไปทีละชั้น… อย่าเพิ่งรีบร้อน”

อัคคีเอนหลังพิงโซฟา สายตายังคงจับจ้องไปที่บานประตูที่เพิ่งปิดลง

“พรุ่งนี้… กูขอเป็นคนประเดิมคนแรก”

วายุกระตุกยิ้ม “ไม่ได้ว่ะ กูจองตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเข้ามาแล้ว”

ภูผาไม่ได้เอ่ยห้ามศึกแย่งชิงของเพื่อน เขาเพียงแค่ปรายตามองแล้วออกคำสั่งสั้น ๆ เด็ดขาด

“ใครจะเริ่มก่อนก็ช่าง… แต่มีกฎข้อเดียวคือ ห้ามสอดใส่ในสัปดาห์แรก”

ทั้งสองคนหันขวับมามองหน้าคนออกกฎพร้อมกัน

“เราต้องค่อย ๆ ฝึกให้น้องชินกับสัมผัสของพวกเราก่อน”

ภูผาอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พอถึงเวลาลงโทษจริงจัง… ถึงตอนนั้นค่อยให้เธอได้เรียนรู้ว่าคำว่า ‘บทลงโทษ’ ของพวกเรามันหมายความว่ายังไง”

ด้านนอกโถงทางเดิน...

น้ำมนต์ยังคงยืนพิงกำแพง มือข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นมาลูบคลำรอยสัมผัสที่ข้อมือซึ่งอัคคีเพิ่งฝากรอยไว้ ผิวเนื้อบริเวณนั้นยังคงร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลามเลีย

เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งตวัดปากกาเซ็นสัญญากับปีศาจรูปแบบไหนลงไป

แต่สิ่งเดียวที่เธอตระหนักได้ในตอนนี้คือ… พรุ่งนี้เวลาห้าโมงเย็น เธอจะต้องกลับมาเหยียบที่ห้องนี้อีกครั้ง

และครั้งนี้... เธอจะไม่ได้เดินเข้าไปในฐานะแค่เด็กสาวรุ่นน้องที่มาขอความช่วยเหลืออีกต่อไป