บทที่ 3 พี่วายุ

น้ำมนต์มาถึงห้องพักของพี่ ๆ วิศวะตั้งแต่ห้าโมงเย็นตรง มือที่ถือปากกาและสมุดยังสั่นเล็กน้อย เธอเคาะประตูเบา ๆ

วายุเป็นคนเปิดให้ เขาสวมกางเกงวอร์มสีเทาและเสื้อยืดขาวที่บางจนเห็นร่างของกล้ามเนื้อหน้าท้องจาง ๆ เมื่อแสงตกกระทบ ผมยังยุ่งเหมือนไม่ได้หวี และมีรอยยิ้มขี้เล่นปรากฏบนใบหน้าทันทีที่เห็นเธอ

“มาตรงเวลาดี” วายุพูด แล้วถอยให้เธอเข้าไป “วันนี้พี่อัคคีกับพี่ภูผาติดประชุมชมรม เหลือพี่คนเดียวก่อน”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจน้ำมนต์เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ห้องเงียบกว่าครั้งที่แล้ว มีเพียงไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวที่เปิดไว้ โต๊ะทำงานถูกเคลียร์จนโล่ง เหลือเพียงกระดาษโจทย์แคลคูลัสวางซ้อนกันเป็นกอง และเก้าอี้ตัวใหญ่ที่วายุมักนั่ง

“นั่งตรงนี้” วายุชี้ไปที่เก้าอี้ตัวนั้น

น้ำมนต์ชะงัก “นั่น… ที่นั่งของพี่ไม่ใช่เหรอคะ”

“วันนี้ให้น้องนั่ง” วายุยิ้ม “พี่จะยืนสอนข้าง ๆ”

เธอนั่งลงอย่างเกรง ๆ วายุดึงเก้าอี้ตัวเล็กมาวางข้าง ๆ แต่ไม่นั่ง เขายืนพิงโต๊ะแทน เอาสมุดโจทย์มาวางตรงหน้าเธอ

“เริ่มจากบทอนุพันธ์ก่อน” เขาพูด เสียงทุ้มปกติ “น้องลองทำข้อแรกให้พี่ดู”

น้ำมนต์พยักหน้า แล้วก้มหน้าลงเขียน มือยังไม่นิ่งดี เธอทำให้ได้ครึ่งหนึ่งก็ติด

วายุก้มลงมาดู ศีรษะของเขาใกล้มากจนเธอได้กลิ่นสบู่ที่ติดอยู่บนผิวคอเขา

“คิดต่อสิ อย่าเพิ่งถาม”

เธอพยายาม แต่สมาธิหลุด เพราะลมหายใจร้อนของเขาแผ่วผ่านลำคอเธอเป็นระยะ

“ผิดแล้ว” วายุพูดเบา ๆ หลังจากเธอเขียนสูตรต่อ “ข้อนี้ใช้ผิดกฎ”

น้ำมนต์กัดริมฝีปากล่าง “ขอทำใหม่ได้ไหมคะ”

“ได้” วายุเงยหน้าขึ้น มองเธอตรง ๆ

“แต่ตามสัญญา… ผิดหนึ่งครั้ง ลงโทษหนึ่งครั้ง”

คำว่า “ลงโทษ” ทำให้ท้องน้อยของเธอหดเกร็งขึ้นมาทันที

วายุไม่พูดอะไรต่อ เขาแค่ดึงเก้าอี้ตัวเองให้ชิดกับเก้าอี้ของเธอให้มากที่สุดแล้วนั่งลง ก่อนจะตบต้นขาตัวเองเบา ๆ สองที พยักหน้า

“มานั่งบนนี้”

น้ำมนต์เบิกตากว้าง “ค่ะ…?”

“ให้นั่งตักพี่” วายุพูดนิ่ง ๆ “จะได้กระซิบสอนได้ใกล้ ๆ แล้วก็ถือเป็นการลงโทษข้อแรกไปในตัว”

เธอลังเลอยู่นานหลายวินาที แต่ภาพใบเกรดสีแดงยังลอยอยู่ในหัว ในที่สุดน้ำมนต์ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น หันหลังให้เขา แล้วนั่งลงบนตักวายุอย่างเกร็งตัวสุดขีด

ร่างกายผู้ชายที่แข็งแรงรองรับน้ำหนักเธอได้ทั้งหมด ต้นขาทั้งสองข้างของวายุอุ่นและแน่น เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ส่งผ่านกางเกงวอร์มบาง ๆ ขึ้นมาสัมผัสต้นขาด้านในของตัวเอง

วายุเอากิ่งแขนหนึ่งโอบรอบเอวเธอทันที อีกมือหนึ่งจับมือที่เธอถือปากกาไว้

“เขียนต่อสิ พี่จับมือสอนให้”

น้ำมนต์พยายามเขียน แต่ทุกครั้งที่เธอขยับตัว เธอจะรู้สึกถึงกล้ามเนื้อต้นขาของเขาที่ขยับตาม

และยิ่งกว่านั้น… สิ่งที่แข็งขึ้นเล็กน้อยตรงกลางร่างกายเขาเริ่มดันเข้ามาสัมผัสกับก้นของเธออย่างชัดเจน

“เกร็งทำไม” วายุกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนพัดผ่านใบหู “ผ่อนคลายหน่อย นั่งถ่วงน้ำหนักลงมาได้”

“พี่…” น้ำมนต์เสียงสั่น

“อืม ?” เขาตอบพร้อมกับที่มือที่โอบเอวเลื่อนขึ้นไปเล็กน้อย นิ้วโป้งลูบไปมาบนผ้าเชิ้ตตรงช่วงเอวบาง ๆ

“น้องทำโจทย์ต่อสิ พี่ยังไม่ได้บอกว่าให้น้องหยุด”

เธอบังคับตัวเองให้มองลงไปที่กระดาษอีกครั้ง แต่มือที่ถูกเขาจับไว้นั้นแทบไม่มีแรง

วายุใช้ร่างกายตัวเองดันเธอให้นั่งชิดเข้าไปอีก จนหลังของเธอติดกับอกเขาสนิท กลิ่นตัวผู้ชายแผ่คลุมเข้ามาทุกลมหายใจ

“ข้อนี้ใช้ Chain Rule” วายุพูด เสียงต่ำมาก “จำได้ไหม”

ขณะที่พูด มือที่จับเอวของเธอเลื่อนขึ้นไปอีกนิด นิ้วทั้งห้าคลำไปตามโครงกระดูกซี่โครงด้านล่างอย่างช้า ๆ ผ่านเสื้อบาง ๆ

น้ำมนต์ตัวสั่น “จำ… จำได้ค่ะ”

“งั้นเขียนสิ”

เธอเขียนไปได้ไม่กี่ตัว วายุก็เอาคางวางลงบนไหล่เธอเบา ๆ “ผิดอีกแล้ว”

ครั้งนี้เขาไม่รอให้น้ำมนต์พูดอะไร มือที่อยู่บนเอวเลื่อนลงไปจับที่สะโพกด้านนอก แล้วบีบเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“โทษข้อสอง” วายุพึมพำ “นั่งให้ลึกกว่านี้”

เขาใช้นิ้วดันสะโพกเธอให้กดลงไปกับต้นขาตัวเองมากขึ้น ตำแหน่งใหม่ทำให้ส่วนที่แข็งขึงของเขากดติดกับร่องก้นเธอชัดเจนจนน้ำมนต์ต้องกลั้นหายใจ

“พี่วายุ… หนูทำต่อไม่ไหว”

“ทำไหว” เขาตอบเรียบ ๆ “พี่ยังไม่ได้อนุญาตให้น้องหยุด”

มืออีกข้างที่เคยจับมือเธอ ตอนนี้เลื่อนขึ้นมาจับคางน้ำมนต์ บิดหน้าเธอให้หันมาทางด้านข้างเล็กน้อย

“มองโจทย์ ไม่ต้องมองพี่”

แต่สายตาเธอมองอะไรไม่ออกแล้ว ทุกประสาทสัมผัสถูกดึงไปที่การกดทับด้านล่าง และนิ้วของวายุที่กำลังลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ ตามแนวกระดูกเชิงกรานด้านหน้า ผ่านเสื้อผ้า

“น้องเปียกหรือยัง”

วายุถามเสียงเบามาก เหมือนถามเรื่องอากาศ

น้ำมนต์ตัวแข็งทื่อ “พ… พี่คะ”

“ตอบ”

เธอกัดริมฝีปากจนขาว “ยัง… ยังไม่…”

วายุหัวเราะในลำคอ แล้วยกมือขึ้นมาปิดปากเธอเบา ๆ

“โกหก ตัวน้องร้อนผิดปกติ”

เขาปล่อยปากเธอ แล้วใช้มือนั้นเลื่อนลงไปตามลำคอ ผ่านไหปลาร้า แล้วหยุดที่กระดุมเม็ดแรกของเสื้อเชิ้ตนักศึกษา

“พี่ไม่ได้จะถอดให้น้องตอนนี้… แค่อยากให้น้องรู้ว่า ถ้าทำผิดอีก พี่จะเริ่มนับจากกระดุมเม็ดนี้”

น้ำมนต์หายใจรัว หน้าอกขึ้นลงแรงจนเสื้อตึง

วายุกลับไปจับมือเธออีกครั้ง บังคับให้จับปากกา

“ข้อต่อไป พี่จะอ่านโจทย์ให้น้องฟัง น้องเขียนอย่างเดียว”

เขาอ่านโจทย์ช้า ๆ เสียงทุ้มสั่นสะเทือนไปทั่วหลังของเธอ ขณะที่มือที่โอบเอวยังคงลูบไล้ไปมาอย่างไม่หยุด

บางครั้งนิ้วก้อยก็เลื่อนลงไปแตะขอบกางเกงยีนส์ด้านในเล็กน้อยโดยไม่เจตนา

น้ำมนต์เขียนผิดอีกสามข้อติด

ทุกครั้งที่ผิด วายุจะมี “บทลงโทษ” เพิ่มขึ้นทีละนิด

ครั้งหนึ่ง… เขาดูดเบา ๆ ที่หลังใบหู

อีกครั้ง… เขาใช้ฟันกัดไหล่เธอผ่านผ้าอย่างแผ่วเบา

และครั้งล่าสุด… เขาใช้นิ้วสองนิ้วเลื่อนเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตทางด้านหลัง แล้วลูบขึ้นลงตามแนวกระดูกสันหลังเปลือย

“พี่… ขอพักได้ไหม” น้ำมนต์แทบจะร้องขอ

วายุหยุดมือ แต่เขาไม่ได้เอาออก “อีกสิบนาที สอนจนถึงข้อที่สิบ”

สิบนาทีนั้นยาวนานเหมือนหนึ่งชั่วโมง น้ำมนต์นั่งตัวสั่นบนตักเขา ขาทั้งสองข้างถูกเขาใช้เข่าแยกออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จนผ้ากางเกงยีนส์ตึงรั้งตรงกลางลำตัวที่เปียกชุ่มไม่รู้ตัว

เมื่อครบเวลา วายุก็จูบเบา ๆ ที่ขมับเธอหนึ่งครั้ง แล้วพูดข้างหู

“วันนี้พอ เก็บของได้”

น้ำมนต์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขาสั่นจนต้องพยุงโต๊ะเพราะกลัวล้ม เธอไม่กล้าหันไปมองตรงกลางร่างกายของวายุที่เกิดอะไรขึ้น

“พรุ่งนี้เย็น มาใหม่” วายุพูดพลางยืดตัว

“คราวนี้พี่อัคคีจะอยู่ด้วย… แล้วน้องคงได้รู้ว่า การลงโทษของสองคน มันต่างจากคนเดียวยังไง”

น้ำมนต์รีบเก็บสมุด เดินออกจากห้องโดยไม่บอกลา

พอถึงหอพัก เธอเข้าห้องน้ำทันที ล็อกประตู แล้วยืนพิงอ่างล้างหน้า มือทั้งสองข้างกดลงบนขอบอ่างแน่น

ร่างกายยังร้อนระอุ ตรงที่วายุเคยกดไว้… ยังคงรู้สึกได้ถึงแรงกดนั้นชัดเจน

และที่แย่ที่สุดคือ เธอรู้ตัวดีว่ากางเกงชั้นในของตัวเองเปียกชุ่มไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มกัดไหล่

น้ำมนต์หลับตาลง แล้วกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

“พรุ่งนี้… หนูจะไม่ทำผิดอีก”

แต่ลึก ๆ แล้ว เธอไม่แน่ใจเลยว่าประโยคนี้เป็นคำสัญญา หรือเป็นแค่คำโกหกที่ตัวเองก็ไม่เชื่อ