로그인บทที่ ๖
ภาษีสังคมของผู้ใหญ่
แม่ยุ้ยที่กำลังจุดเตาต้มหน่อไม้เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์คู่ใจของลูกชายเข้ามาจอดใต้ถุนบ้าน มือฉีกกาบมะพร้าว ตาจับจ้องไปยังร่างสูงที่ไม่ได้ใส่ชุดเดิม
“เอาชุดใครมาใส่”
“เรื่องมันยาวครับแม่ ขอผมไปอาบน้ำก่อนเด้อ เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังครับ”
“เมื่อไรที่พูดว่าเรื่องมันยาว เพราะจิตใจกำลังฟุ้งซ่านอยู่ ยังบ่อยากเล่าตอนนี้ก็บ่ฝืนใจหนู แม่จะต้มหน่อไม้ไว้รอท่าเด้อ กว่าจะค่ำก็หวานพอดี”
ผู้ใหญ่ยักษ์หยิบโทรศัพท์มือถือที่ใส่ถุงพลาสติกเอาไว้ใต้เบาะรถขึ้นมาดูเวลา รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย มิเช่นนั้นได้เสียเงินถอยเครื่องใหม่มาอีกแน่
“แม่จะทำน้ำพริกอะไร กะทิหรือว่ากะปิ”
“หนูอยากกินน้ำพริกอะไรล่ะ มะพร้าวก็มี กะปิก็มี แม่ทำให้ได้ทั้งนั้น”
ผู้ใหญ่ยักษ์เดินเข้ามาหาแม่ยุ้ย ย่อกายลงสวมกอดแม่จากด้านหลัง “น้าสมหมายยอมเปิดน้ำให้แล้วเด้อ แต่ว่าผมบ่ได้เป็นคนคุย ผู้ใหญ่เหลือมเป็นคนคุยให้”
แม่ยุ้ยที่ไม่เห็นว่าเรื่องนี้น่าหนักใจมีคนช่วยเจรจาย่อมดีเช่นกันแกะแขนลูกชายออกเอียงหน้ามอง
“แล้วยังไง หรือว่าหนูสงสัยในความสามารถตัวเอง อยากเก่ง อยากสำเร็จด้วยตัวเองแม่นบ่”
สมกับเป็นแม่เรา
“ก็ประมาณนั้นแหละแม่ อีกอย่างก่อนหน้านี้ผมดูถูกผู้ใหญ่เหลือมในใจว่าไม่ได้มีใจอยากช่วยเหลือชาวบ้าน พอเฉลยความจริงแล้วว่าเขาก็บ่ได้ใจไม้ไส้ระกำ ผมเลยดูแคลนตัวเองแทน”
“คิดเยอะ! ลำพังเป็นผู้ใหญ่เจนซีชาวบ้านเขาก็ตั้งคำถามในใจกันอยู่แล้ว มัวแต่แสดงความบ่มั่นคงออกมา เขาจะยิ่งดูถูกเอาแหมะ ปริญญาตรีบ่ได้สอนให้หนักแน่นหรือไง จะมาแพ้ผู้ใหญ่สมัยก่อนที่จบป.สี่มาบ่ได้เด้อลูก”
แม่เราก็คนหนึ่งที่เห็นว่าจบปริญญาตรีมาต้องเป็นทุกอย่างสินะ เฮ้อ~
“เอาหัวไว้คิดเรื่องอื่นเถอะ ตอนหาเสียงเลือกตั้ง เราบ่ได้มีแค่นโยบายนี้เดะ ได้น้ำแล้วก็ปล่อยให้ชาวบ้านเขาดูแลปากท้องของตัวเองไป”
“ครับแม่”
“เออ ตาเพลแกเอาหน่อไม้มาขาย บอกว่ายายพรวนแกตายแล้วเด้อ คืนนี้อย่าลืมไปเป็นเจ้าภาพกับเขาสักคืน แม่จะไปด้วย กินข้าวกินปลากันแล้วค่อยไปเนอะ”
ผู้ใหญ่ยักษ์หยัดกายขึ้นเต็มความสูง เดินขึ้นบ้านไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
“เดี๋ยวก็งานศพ งานบวช งานแต่ง บ่ไปก็บ่ได้ เป็นผู้นำท้องถิ่นบ่ง่ายเลยแม่”
แม่ยุ้ยที่เห็นท่าทางของลูกชายก็หัวเราะตามหลัง“ฮั่นแนะ บอกแล้วว่าเงินน้อยงานเยอะก็บ่ฟัง อุดมการณ์สูงเสียดฟ้าดีนัก”
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่หลังจากที่ค้างหม้อน้ำต้มหน่อไม้เสร็จแล้วก็เดินขึ้นบ้าน เตรียมซองขาวใส่เงินเอาไว้ให้ผู้ใหญ่ยักษ์ ได้ยินขันสาดน้ำก็ตะโกนแข่งกับลูก ทั้งที่จะบอกหลังจากที่ผู้ใหญ่ยักษ์ออกมาจากห้องน้ำก่อนก็ได้
“ยักษ์ แม่ใส่ซองเอาไว้ให้แล้วเด้อสองร้อย ไปถึงงานแล้วอย่าลืมบอกว่าเป็นเจ้าภาพเด้อ”
“...อะไรนะแม่”
“เออ”
คนด้านในไม่ได้ยินเสียงคนด้านนอก ส่วนคนด้านนอกก็ไม่ได้ยินเสียงคนด้านใน คิดเอาเองว่าได้ยินเสียงลูกชายตอบรับแล้ว วางซองขาวเอาไว้บนหลังตู้เย็นแล้วเดินลงไปด้านล่าง คอยดูหม้อต้มหน่อไม้
แกรก!
เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้นพร้อมกับผู้ใหญ่ยักษ์ที่อาบน้ำสระผมเสร็จแล้ว นุ่งผ้าขาวม้าสีชมพูตัวเดิมที่เอามาจากบ้านผู้ใหญ่เหลือมเดินออกมาจากในห้องน้ำ ส่องกระจกตู้เสื้อผ้า กระจกบานใหญ่บานเดียวที่ซื้อตั้งแต่สมัยมารดาเพิ่งตั้งครรภ์ตน
ดวงตาสองชั้นมองผู้ชายในกระจก ยกมือลูบหน้าท้องที่แม้จะไม่ได้มีหลายแพ็กอย่างที่โอ้อวดผู้ใหญ่หานไป แต่ก็ไม่ได้มีวันแพ็กเหมือนผู้ใหญ่ทม ผ้าขาวม้าที่ห่อกายอยู่พลันทำให้เขาคิดถึงเจ้าของ
“ของตัวเองสีดำแดง ให้เราสีชมพูขาว ตั้งใจแกล้งหรือว่าเห็นแก่หน้าหวาน ๆ นี้กันแน่” ปากตำหนิแต่ในหัวย้อนความคิดไปตอนตนตกน้ำแล้วผู้ใหญ่เหลือมมาช่วย
“เหมือนจะแล้งน้ำใจแต่ก็มีน้ำใจ เป็นผู้ชายที่เดาทางไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าศพยายพรวนคืนนี้จะไปร่วมด้วยไหม...แต่เดี๋ยวก่อน! เขาจะไปหรือไม่ไป เราไปเกี่ยวอะไรด้วย ไม่ได้อยากจะเจอหน้าเสียหน่อย”
ตะโกนใส่หน้าตัวเองในกระจก เห็นสีหน้าสับสนวุ่นวายที่ไม่ควรเป็นแล้วก็รีบปิดประตูตู้ ด้วยไม่อยากเห็นสีหน้าสับสนนี้อีก
“ไปแต่งตัวยักษ์ ผู้ใหญ่มีภาษีสังคมมากมายที่ต้องจ่าย งานศพคืนนี้ด้วยก็เช่นกัน”
หนึ่งทุ่มตรงหลังจากที่ทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว ผู้ใหญ่ยักษ์ก็ขี่รถจักรยานยนต์พาแม่ยุ้ยมาที่งานศพยายพรวนซึ่งอยู่ในเขตหมู่ห้า ระยะทางห่างจากบ้านผู้ใหญ่ยักษ์ราวสองกิโลเมตร เมื่อจอดรถจักรยานยนต์แล้วทั้งสองก็ไปเคารพศพยายพรวนกันก่อนถึงค่อยแยกย้าย
แม่ยุ้ยเดินไปลานครัวกลางแจ้งช่วยทำอาหารเลี้ยงแขก ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์ก็เดินเข้าไปหามัคนายกที่เป็นเจ้าของเครื่องเสียง คอยเปิดเพลงธรณีกันแสง ทักทายแขกผ่านไมโครโฟน เป็นผู้นำสวดมนต์
“สวัสดีครับลุงเที่ยง ผมกับแม่ร่วมเป็นเจ้าภาพงานศพด้วยหนึ่งคืนครับ”
“งั้นลุงใส่เป็นรายชื่อกลุ่มแรกเลยนะผู้ใหญ่”
มัคนายกเที่ยงเอ่ยตอบกลับเป็นภาษากลาง ด้วยทำหน้าที่นี้มานานกว่าสามสิบปี พูดชัด ไม่ติดสำเนียงท้องถิ่น
“ครับลุง”
ผู้ใหญ่ยักษ์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองมัคนายกที่เขียนหนังสือด้วยความล่าช้า เขาจึงอาสาเป็นผู้จดบันทึกให้ มอบหน้าที่ดำเนินการให้เป็นของมัคนายก กล่าวต้อนรับแขกและสอบถามผู้ที่จะร่วมเป็นเจ้าภาพในงานสวดอภิธรรมคืนแรก
“ดี ๆ มีคนช่วยแบบนี้ทุกงานก็คงดี”
“ถ้าเป็นคนในหมู่ห้า ต่อไปผมจะมาช่วยทุกงานเลยครับลุง” ผู้ใหญ่ยักษ์ตอบยิ้ม ๆ ทำใจยอมรับให้ได้ว่านี่คือภาษีสังคมที่ผู้ใหญ่ต้องจ่าย งานบวช งานแต่งสามารถไปนั่งเป็นแขกเหมือนกับทุกคนได้ แต่ในงานศพเช่นนี้ หากจัดงานสามวัน เขาจำต้องมางานทั้งสามวันรวมถึงวันฌาปนกิจด้วย
“ยิ่งดีใหญ่เลย เราเป็นผู้ใหญ่หน้าใหม่ ปีสองปีแรกต้องออกงานบ่อย ๆ ให้ชาวบ้านคุ้นหน้าคุ้นตา พวกเขายังไม่เห็นหรอกนะว่าเราจะพัฒนาหมู่บ้านให้เจริญก้าวหน้ายังไง แต่งานขาวดำแบบนี้ เห็นผลชัดคาตา”
“ครับลุง ผมจะจำเอาไว้ครับ”
ผู้ใหญ่ยักษ์ตอบรับโดยไม่มีทิฐิเพราะสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่าย งานศพยายพรวนเป็นศพที่สองหลังจากที่เขารับตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน ดังนั้นจึงยังไม่ชินกับค่านิยมที่ผู้ใหญ่บ้านต้องอยู่ช่วยงานเจ้าภาพด้วย
“ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป วันนี้ผู้ใหญ่รับศึกหนักเลยล่ะสิ ตอนเช้าแข่งกีฬา กลางคืนยังต้องมางานศพอีก”
ที่พูดมานี้ยังไม่เหนื่อยเท่าเมาแล้วตกน้ำ
“ไม่เหนื่อยครับ ยังมีแรงอีกเหลือเฟือ”
เขาไม่จำเป็นต้องตอบไปตามความเป็นจริง เลือกที่จะโกหกหน้าตาย ลืมเลือนไปแล้วว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ ข่าวเร็วที่สุด ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนกระจายในหมู่ชาวบ้านได้อย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเองที่มัคนายกเที่ยงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา...
“ได้ยินว่าตกสะพานบ้านสมหมายมาเหรอ ชาวบ้านคุยกันด้วยว่าผู้ใหญ่เหลือมเป็นคนกระโดดลงไปช่วย”
...!!!
‘ชาวบ้านคุยกัน’ คำพูดนี้ทำผู้ใหญ่ยักษ์หน้าร้อนผ่าว
“นั่นผู้ใหญ่เหลือมก็มาด้วย!”
ประจวบกับที่เวลานั้นคู่กรณีของผู้ใหญ่ยักษ์มาปรากฏตัวที่นี่พอดี ทำเอาเขาวางสีหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะพูดจะวางตัวอย่างไรต่อไป
บ้าจริง คนเริ่มมาเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย ปากต่อปาก คราวนี้ได้รู้กันทั้งหมู่บ้านจริง ๆ แน่
“เดี๋ยวก่อน! แบบนี้แม่ก็ต้องรู้ด้วยนะสิ ในครัวยิ่งขึ้นชื่อเรื่องการข่าวอยู่ด้วย ป่านนี้ป้า ๆ น้า ๆ เล่าให้ฟังแล้วมั้ง”
“...สวัสดีครับลุงเที่ยง”
“สวัสดีผู้ใหญ่เหลือม ไม่คิดว่าจะมางานหมู่ห้าด้วย”
ผู้ใหญ่ยักษ์ไม่สบตาผู้ใหญ่เหลือม
เขาแสร้งทำเป็นก้มหน้าลงมองสมุดราวกับว่ากระดาษหน้านี้มีข้อความมากมายให้ต้องศึกษา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว มีชื่อเจ้าภาพงานศพอยู่เพียงไม่กี่รายชื่อ
“ผมเคยรับจ้างไถนาให้ยายพรวนอยู่ครับ คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันไม่มาก็ไม่สบายใจ แล้วนี่เผาวันไหนครับ”
“ตายวันเสาร์ก็ต้องเผาวันพุธ ผู้ใหญ่จะมาด้วยไหม”
“ต้องมาด้วยครับ แต่คืนวันอื่นผมอาจจะไม่ได้มาด้วย คืนนี้มาร่วมเป็นเจ้าภาพด้วยครับ”
มัคนายกเที่ยงพูดคำว่าดี ๆ ที่กลายเป็นคำติดปากไปแล้ว หันมามองผู้ใหญ่ยักษ์ให้จดรายชื่อผู้ใหญ่เหลือมลงไปด้วย ไม่คิดว่าเมื่อหันมามองกระดาษจะเห็นรายชื่อเขียนลงบนกระดาษเพิ่มแล้วเสร็จสรรพ
“ภุชงค์ ปัญจนที...เขียนถูกด้วย!”
ไม่เพียงมัคนายกเที่ยงที่ยื่นหน้าเข้ามาดูสมุด ผู้ใหญ่เหลือมเองก็เช่นกัน ยิ้มมุมปากดวงตาพราวระยับจนผู้ใหญ่ยักษ์ต้องยกสมุดปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้ เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน
“ยะ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำไม...ที่เขียนถูกไม่ใช่เพราะผมตั้งใจจดจำชื่อผู้ใหญ่นะ ทั้งชื่อและนามสกุลมีความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ถ้าไม่เชื่อก็ลองเปิดดูได้เลย แบบแอปพลิเคชันก็มี”
ผู้ใหญ่เหลือมเอนกายถอยห่างแต่เท้ายังอยู่ที่เดิม
“ผู้ใหญ่ตื่นเต้นอะไรเนี่ย เขียนถูกก็คือเก่งไง”
มัคนายกเที่ยงที่รู้ต้นสายปลายเหตุตั้งแต่แรกปิดไมค์ แน่นอนว่าคำพูดก่อนหน้านี้ คนได้ยินกันทั้งงานแล้ว ทางครัวเองก็เช่นกัน แม่ยุ้ยหรี่ตามองไปทางอาสนะ
“เรื่องมันยาวที่เจ้ายักษ์มันบ่เล่าก็คือเรื่องนี้เอง”
บทส่งท้ายผู้ใหญ่หมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่หมู่ห้า เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านก็ไม่ต่างจากปล่อยปลาย่างเอาไว้กับแมว วันแดงเดือดมีหลักฐานประจักษ์อยู่ที่พื้น เสื้อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหล่นอยู่หัวเตียง เสื้อลิเวอร์พูลหล่นอยู่ปลายเตียง ฝ่ายเย้าสีแดง(ผู้ใหญ่ยักษ์) ฝ่ายเยือนสีขาว(ผู้ใหญ่เหลือม) แต่ไม่ว่าจะสีอะไร เสื้อตัวนี้ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อทั้งสองไม่ได้ใช้ เจ็ดโมงเช้าที่ต้องตื่นแล้ว กลับกำลังมอบความสุขให้กันทั้งที่เมื่อคืนก็...หลายครั้ง! “เหลือม...”น้ำเสียงผู้ใหญ่ยักษ์ขาดห้วงเมื่อลำแก่นกลางกายตอนนี้กำลังถูกครอบครองโดยริมฝีปากหนา สองมือยื่นไปบีบไหล่แกร่งเอาไว้ เชิดหน้าเผยอริมฝีปาก ปล่อยอารมณ์ไปตามการพาไปของคนรักจนกระทั่งเขาปลดปล่อยธารขุ่นเปรอะเลอะมือหนา และโดนกวาดล้างโดยริมฝีปากนี้ “เหลือม ในเมื่อผมมีความสุขแล้ว คราวนี้...” เว้นคำพูดเอาไว้ให้อีกฝ่ายคิดต่อเอง “แล้วเราค่อยไปหาข้าวเหนียวหมูปิ้งกันต่อเนอะ” หมูปิ้งได้รับประทานหลังจากนี้ ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์นั้นคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เหลือมจะทานในตอนนี้ จับร่างคนรักหันหลัง บรรเลงท่วงทำนองเพลงรัก
บทที่ ๓๖เมื่อพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน เพียงชั่วข้ามคืนชาวบ้านหมู่สี่หมู่ห้าก็ทราบแล้วว่าผู้ใหญ่หมู่บ้านตนได้มีการขอแต่งงานกันแล้ว ดูจากคลิปวิดีโอที่โพสต์ลงในเฟซบุ๊กด้วยแคปชั่น ‘ไม่โสดแล้วจ้า’ กอปรกับเด็กวัยรุ่นที่เป็นสาววายพากันแชร์ต่อ ยิ่งทำให้คลิปเป็นกระแส ผุดแฮชแท็กผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมอีกครั้ง ประชุมหมู่บ้านในวันนี้ ชาวบ้านไม่ได้อยากทราบสาระการประชุม แต่อยากทราบว่า... “ผู้ใหญ่จะจัดงานแต่งกันวันไหน บอกป้าเด้อ เดี๋ยวป้าจะมาช่วยทำกับข้าว” “ขอบคุณครับป้า” ผู้ใหญ่ยักษ์ยกมือขอบคุณป้าลูกบ้าน เช่นเดียวกับสถานการณ์ทางฝั่งผู้ใหญ่เหลือมที่มีคนกล่าวแสดงความยินดีแทบทุกคนที่พบหน้า หลังจากที่ทั้งสองประชุมลูกบ้านเสร็จ (ตั้งใจนัดประชุมวันเดียวกัน) ก็นัดเจอกันที่บ้านผู้ใหญ่เหลือม ด้วยวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่หลามกับโมจะกลับกรุงเทพฯ “น้องแบมจะกลับไปเป็นเด็กกรุงเทพฯ แล้ว ย่าจะต้องคิดถึงหนูแน่ ๆ เลย” แม่ยุ้ยอุ้มแบมไม่ปล่อย หลามที่กำลังสอยมะม่วงเอากลับกรุงเทพฯ หันมาพูดกับผู้ใหญ่ยักษ์ “น้ายุ้ยแกพูดประโยคนี้ยี่สิบครั้งได้แล้วม
บทที่ ๓๕สาระสำคัญอยู่ที่ตรงนี้ แต่งงานจดทะเบียนกันไปเลย คำพูดของแม่ยุ้ยหลอนหูผู้ใหญ่ยักษ์ข้ามคืน หวังว่าการมาอาบน้ำมนต์ในวันต่อมาจะช่วยห้ามความคิดนี้เอาไว้ได้บ้าง ในใจท่องยุบหนอพองหนอ ห้ามแพ้เสียงในหัวหนอ จนกระทั่งน้ำมนต์ขันแรกจากหลวงพ่อประโคมศีรษะ ซ่า! “เย็นสมคำร่ำลือเลยครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่เหลือมร่างสั่นขนลุกซู่ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่ยักษ์ที่คำพูดของแม่ยุ้ยหลุดออกจากหัวไปได้ชั่วขณะ ตามมาด้วยขันสองขันสามจนน้ำมนต์หมดถัง “เอา! แคล้วคลาดภยันตรายทั้งปวงโยม เอาน้ำมันในขวดนี่ไปใส่ในอ่างอาบน้ำด้วยเด้อโยมผู้ใหญ่” “กราบนมัสการขอบพระคุณครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกล่าวพร้อมกันประโยคเดียวกัน ยกมือไหว้ระดับสูงปลายนิ้วโป้งจรดหน้าผาก ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เมื่อหลวงพ่อเดินจากไป ให้เด็กวัดจัดการเก็บเก้าอี้ ถังน้ำ “เหลือมหนาวหรือผีเข้า สั่นเสียแรงเลย” ผู้ใหญ่ยักษ์เสยผมขึ้น ดึงเสื้อยืดสีขาวที่แนบลำตัวออก ดวงตามองเรือนร่างคนรัก สำรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเห็นแขนแกร่งกอดอกตัวเองเอาไว้เมื่อเงยหน้าข
บทที่ ๓๔ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง (แคล้วคลาด) ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกลับบ้านตนเองก็ตอนที่ทุกอย่างทางนี้เรียบร้อยดีแล้ว หลังจากที่กลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงนอนในกระท่อม แบมเห็นแบบนั้นก็ขึ้นมานั่งบนหน้าท้องผู้ใหญ่เหลือม “เหลือม เหลือม...” ผู้ใหญ่เหลือมลืมตาขึ้น กอดแบมตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ขอชาร์จพลังจากคนที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นพลังให้กับผู้ใหญ่เช่นเขาสองคนได้ ผู้ใหญ่ยักษ์เองก็ยื่นมือมาจับแขนเล็กเขย่าเบา ๆ รู้สึกได้รับพลังขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ “แบมผู้วิเศษ แค่จับตัวก็เหมือนได้รับการชาร์จพลังแล้ว” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มแบม ฟอด~ หน้าเห่อร้อนเมื่อผู้ใหญ่เหลือมหอมแก้มแบมบริเวณที่เขาเพิ่งหอมแก้มไป ยิ่งเห็นรอยยิ้มชอบใจผู้ใหญ่เหลือมก็ทราบว่าเขาตั้งใจ ลอบบิดเอวโดยที่ไม่ให้ใครเห็น ถลึงตาใส่ห้ามไม่ให้ส่งเสียงออกมาด้วย ผู้ใหญ่เหลือมทำอะไรไม่ได้นอกจากเม้มปากเอาไว้ เมื่อสาแก่ใจผู้ใหญ่ยักษ์แล้วเขาถึงได้ปล่อยมือ เอื้อมไปจี้เอวแบมเบา ๆ จนเขาจักจี้หัวเราะเสียงใส “ติดใจแล้ว ยักษ์หลานนายติดใจการจักจี้แล้ว” ผู้ใหญ่ย
บทที่ ๓๓ไม่อาจทิ้งความเป็นผู้นำ “ผู้ใหญ่ทม!” เสียงกรี๊ดร้องยังดังต่อเนื่องเมื่อผู้ใหญ่ทมกราดยิงไปทั่ว ไม่สนว่าจะถูกลูกเล็กเด็กแดงคนใด กำนันสั่งให้ทุกคนไปหลบในที่ปลอดภัย วิ่งขึ้นบ้านไปนำปืนลูกซองมาตอบโต้ “วินาศไปพร้อมกับกูเถอะพวกมึง...ตาย!” ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติด ก่อนที่จะเงียบหายไปเมื่อผู้ใหญ่ทมหยุดใส่กระสุน จังหวะนี้ทุกคนถึงได้ถือโอกาสวิ่งหนี ใครคว้ารถใครได้ขับไปก่อนขอแค่เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้เป็นพอ ด้านผู้ใหญ่ยักษ์และผู้ใหญ่เหลือมได้หาที่ซ่อนตัว ต่อให้จะเป็นผู้นำชุมชนก็ต้องพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยก่อน ผู้ใหญ่ยักษ์หันไปมองด้านหลัง ตาลุกวาวเมื่อเห็นเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบหกล้ม “เหลือม! หยุดก่อน” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื้อผู้ใหญ่เหลือมเอาไว้จะเข้าไปช่วยเด็กน้อยที่ตอนนี้ร้องไห้ กลัวจนไม่อาจลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไปได้แล้ว “ยักษ์ไปหลบก่อน คนที่ผู้ใหญ่ทมอยากฆ่าให้ตายที่สุดก็คือเราสองคน” “แต่น้อง...” “เดี๋ยวผมไปช่วยเอง!” ผู้ใหญ่เหลือมดันตัวผู้ใหญ่ยักษ์หล
บทที่ ๓๒มารวมกันงานแต่งโดยนัดหมาย “เหลือม ยังไม่ลงเหรอ” ผู้ใหญ่ยักษ์เอ่ยเมื่อรถจอดหน้างานแต่งแล้ว แต่คนรักยังไม่ดับเครื่อง หน้ามองตรงไม่มองหน้าเขาด้วยเช่นกัน ยื่นมือไปเขย่าตัวอีกครั้งเรียกสติ “หะ! อ๊ะ อ้อ ลง ๆ” ผู้ใหญ่เหลือมถอดเข็มขัดนิรภัยก่อนดับเครื่อง ผู้ใหญ่ยักษ์ถึงต้องยื่นมือไปบีบแขน “เหลือมตั้งสติ ผมแค่หอมแก้มคุณเองนะ”...ต้องเสียทรงขนาดนี้เลยเหรอ ประโยคหลังผู้ใหญ่ยักษ์พูดกับตัวเองในใจ ด้วยรู้สึกกระดากอายที่จะพูดเช่นกัน “แค่อะไรกันเล่า ดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว” ตอนนี้ผู้ใหญ่เหลือมหน้าแดง หูแดง วิธีการข่มใจตัวเองได้ดีที่สุดก็คือการพาตัวเองไปจากบนรถนี้ “รีบลงกันเถอะ เดี๋ยวคนฟ้องผิดพฤตินัย” คราวนี้เป็นผู้ใหญ่ยักษ์ที่ไปไม่เป็นบ้าง รีบลงจากรถก่อนที่จะอดใจไม่ไหวจริง ๆ วันนี้ทั้งสองใส่ชุดสุภาพ แต่ยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์เอาเสื้อเข้าด้านในตามธีมการ์ดเชิญ ตอนไปถึงหน้างานบ่าวสาวยืนรอต้อนรับแขกโดยที่กำนันสะอาดก็อยู่ต้อนรับแขกด้วยเช่นกัน “ผู้ใหญ่เหลือมกับผู้ใหญ่ยัก



![เพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



