공유

บทที่ ๖ ภาษีสังคมของผู้ใหญ่

last update 게시일: 2026-08-19 13:07:00

บทที่ ๖

ภาษีสังคมของผู้ใหญ่

          แม่ยุ้ยที่กำลังจุดเตาต้มหน่อไม้เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์คู่ใจของลูกชายเข้ามาจอดใต้ถุนบ้าน มือฉีกกาบมะพร้าว ตาจับจ้องไปยังร่างสูงที่ไม่ได้ใส่ชุดเดิม

          “เอาชุดใครมาใส่”

          “เรื่องมันยาวครับแม่ ขอผมไปอาบน้ำก่อนเด้อ เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังครับ”

          “เมื่อไรที่พูดว่าเรื่องมันยาว เพราะจิตใจกำลังฟุ้งซ่านอยู่ ยังบ่อยากเล่าตอนนี้ก็บ่ฝืนใจหนู แม่จะต้มหน่อไม้ไว้รอท่าเด้อ กว่าจะค่ำก็หวานพอดี”

          ผู้ใหญ่ยักษ์หยิบโทรศัพท์มือถือที่ใส่ถุงพลาสติกเอาไว้ใต้เบาะรถขึ้นมาดูเวลา รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย มิเช่นนั้นได้เสียเงินถอยเครื่องใหม่มาอีกแน่

          “แม่จะทำน้ำพริกอะไร กะทิหรือว่ากะปิ”

          “หนูอยากกินน้ำพริกอะไรล่ะ มะพร้าวก็มี กะปิก็มี แม่ทำให้ได้ทั้งนั้น”

          ผู้ใหญ่ยักษ์เดินเข้ามาหาแม่ยุ้ย ย่อกายลงสวมกอดแม่จากด้านหลัง “น้าสมหมายยอมเปิดน้ำให้แล้วเด้อ แต่ว่าผมบ่ได้เป็นคนคุย ผู้ใหญ่เหลือมเป็นคนคุยให้”

          แม่ยุ้ยที่ไม่เห็นว่าเรื่องนี้น่าหนักใจมีคนช่วยเจรจาย่อมดีเช่นกันแกะแขนลูกชายออกเอียงหน้ามอง

          “แล้วยังไง หรือว่าหนูสงสัยในความสามารถตัวเอง อยากเก่ง อยากสำเร็จด้วยตัวเองแม่นบ่”

          สมกับเป็นแม่เรา

          “ก็ประมาณนั้นแหละแม่ อีกอย่างก่อนหน้านี้ผมดูถูกผู้ใหญ่เหลือมในใจว่าไม่ได้มีใจอยากช่วยเหลือชาวบ้าน พอเฉลยความจริงแล้วว่าเขาก็บ่ได้ใจไม้ไส้ระกำ ผมเลยดูแคลนตัวเองแทน”

          “คิดเยอะ! ลำพังเป็นผู้ใหญ่เจนซีชาวบ้านเขาก็ตั้งคำถามในใจกันอยู่แล้ว มัวแต่แสดงความบ่มั่นคงออกมา เขาจะยิ่งดูถูกเอาแหมะ ปริญญาตรีบ่ได้สอนให้หนักแน่นหรือไง จะมาแพ้ผู้ใหญ่สมัยก่อนที่จบป.สี่มาบ่ได้เด้อลูก”

          แม่เราก็คนหนึ่งที่เห็นว่าจบปริญญาตรีมาต้องเป็นทุกอย่างสินะ เฮ้อ~

          “เอาหัวไว้คิดเรื่องอื่นเถอะ ตอนหาเสียงเลือกตั้ง เราบ่ได้มีแค่นโยบายนี้เดะ ได้น้ำแล้วก็ปล่อยให้ชาวบ้านเขาดูแลปากท้องของตัวเองไป”

          “ครับแม่”

          “เออ ตาเพลแกเอาหน่อไม้มาขาย บอกว่ายายพรวนแกตายแล้วเด้อ คืนนี้อย่าลืมไปเป็นเจ้าภาพกับเขาสักคืน แม่จะไปด้วย กินข้าวกินปลากันแล้วค่อยไปเนอะ”

          ผู้ใหญ่ยักษ์หยัดกายขึ้นเต็มความสูง เดินขึ้นบ้านไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

          “เดี๋ยวก็งานศพ งานบวช งานแต่ง บ่ไปก็บ่ได้ เป็นผู้นำท้องถิ่นบ่ง่ายเลยแม่”

          แม่ยุ้ยที่เห็นท่าทางของลูกชายก็หัวเราะตามหลัง“ฮั่นแนะ บอกแล้วว่าเงินน้อยงานเยอะก็บ่ฟัง อุดมการณ์สูงเสียดฟ้าดีนัก”

          แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่หลังจากที่ค้างหม้อน้ำต้มหน่อไม้เสร็จแล้วก็เดินขึ้นบ้าน เตรียมซองขาวใส่เงินเอาไว้ให้ผู้ใหญ่ยักษ์ ได้ยินขันสาดน้ำก็ตะโกนแข่งกับลูก ทั้งที่จะบอกหลังจากที่ผู้ใหญ่ยักษ์ออกมาจากห้องน้ำก่อนก็ได้

          “ยักษ์ แม่ใส่ซองเอาไว้ให้แล้วเด้อสองร้อย ไปถึงงานแล้วอย่าลืมบอกว่าเป็นเจ้าภาพเด้อ”

          “...อะไรนะแม่”

          “เออ”

          คนด้านในไม่ได้ยินเสียงคนด้านนอก ส่วนคนด้านนอกก็ไม่ได้ยินเสียงคนด้านใน คิดเอาเองว่าได้ยินเสียงลูกชายตอบรับแล้ว วางซองขาวเอาไว้บนหลังตู้เย็นแล้วเดินลงไปด้านล่าง คอยดูหม้อต้มหน่อไม้

          แกรก!

          เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้นพร้อมกับผู้ใหญ่ยักษ์ที่อาบน้ำสระผมเสร็จแล้ว นุ่งผ้าขาวม้าสีชมพูตัวเดิมที่เอามาจากบ้านผู้ใหญ่เหลือมเดินออกมาจากในห้องน้ำ ส่องกระจกตู้เสื้อผ้า กระจกบานใหญ่บานเดียวที่ซื้อตั้งแต่สมัยมารดาเพิ่งตั้งครรภ์ตน

          ดวงตาสองชั้นมองผู้ชายในกระจก ยกมือลูบหน้าท้องที่แม้จะไม่ได้มีหลายแพ็กอย่างที่โอ้อวดผู้ใหญ่หานไป แต่ก็ไม่ได้มีวันแพ็กเหมือนผู้ใหญ่ทม ผ้าขาวม้าที่ห่อกายอยู่พลันทำให้เขาคิดถึงเจ้าของ

          “ของตัวเองสีดำแดง ให้เราสีชมพูขาว ตั้งใจแกล้งหรือว่าเห็นแก่หน้าหวาน ๆ นี้กันแน่” ปากตำหนิแต่ในหัวย้อนความคิดไปตอนตนตกน้ำแล้วผู้ใหญ่เหลือมมาช่วย

“เหมือนจะแล้งน้ำใจแต่ก็มีน้ำใจ เป็นผู้ชายที่เดาทางไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าศพยายพรวนคืนนี้จะไปร่วมด้วยไหม...แต่เดี๋ยวก่อน! เขาจะไปหรือไม่ไป เราไปเกี่ยวอะไรด้วย ไม่ได้อยากจะเจอหน้าเสียหน่อย”

          ตะโกนใส่หน้าตัวเองในกระจก เห็นสีหน้าสับสนวุ่นวายที่ไม่ควรเป็นแล้วก็รีบปิดประตูตู้ ด้วยไม่อยากเห็นสีหน้าสับสนนี้อีก

          “ไปแต่งตัวยักษ์ ผู้ใหญ่มีภาษีสังคมมากมายที่ต้องจ่าย งานศพคืนนี้ด้วยก็เช่นกัน”

         

          หนึ่งทุ่มตรงหลังจากที่ทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว ผู้ใหญ่ยักษ์ก็ขี่รถจักรยานยนต์พาแม่ยุ้ยมาที่งานศพยายพรวนซึ่งอยู่ในเขตหมู่ห้า ระยะทางห่างจากบ้านผู้ใหญ่ยักษ์ราวสองกิโลเมตร เมื่อจอดรถจักรยานยนต์แล้วทั้งสองก็ไปเคารพศพยายพรวนกันก่อนถึงค่อยแยกย้าย

          แม่ยุ้ยเดินไปลานครัวกลางแจ้งช่วยทำอาหารเลี้ยงแขก ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์ก็เดินเข้าไปหามัคนายกที่เป็นเจ้าของเครื่องเสียง คอยเปิดเพลงธรณีกันแสง ทักทายแขกผ่านไมโครโฟน เป็นผู้นำสวดมนต์

          “สวัสดีครับลุงเที่ยง ผมกับแม่ร่วมเป็นเจ้าภาพงานศพด้วยหนึ่งคืนครับ”

          “งั้นลุงใส่เป็นรายชื่อกลุ่มแรกเลยนะผู้ใหญ่”

มัคนายกเที่ยงเอ่ยตอบกลับเป็นภาษากลาง ด้วยทำหน้าที่นี้มานานกว่าสามสิบปี พูดชัด ไม่ติดสำเนียงท้องถิ่น

          “ครับลุง”

          ผู้ใหญ่ยักษ์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองมัคนายกที่เขียนหนังสือด้วยความล่าช้า เขาจึงอาสาเป็นผู้จดบันทึกให้ มอบหน้าที่ดำเนินการให้เป็นของมัคนายก กล่าวต้อนรับแขกและสอบถามผู้ที่จะร่วมเป็นเจ้าภาพในงานสวดอภิธรรมคืนแรก

          “ดี ๆ มีคนช่วยแบบนี้ทุกงานก็คงดี”

          “ถ้าเป็นคนในหมู่ห้า ต่อไปผมจะมาช่วยทุกงานเลยครับลุง” ผู้ใหญ่ยักษ์ตอบยิ้ม ๆ ทำใจยอมรับให้ได้ว่านี่คือภาษีสังคมที่ผู้ใหญ่ต้องจ่าย งานบวช งานแต่งสามารถไปนั่งเป็นแขกเหมือนกับทุกคนได้ แต่ในงานศพเช่นนี้ หากจัดงานสามวัน เขาจำต้องมางานทั้งสามวันรวมถึงวันฌาปนกิจด้วย

          “ยิ่งดีใหญ่เลย เราเป็นผู้ใหญ่หน้าใหม่ ปีสองปีแรกต้องออกงานบ่อย ๆ ให้ชาวบ้านคุ้นหน้าคุ้นตา พวกเขายังไม่เห็นหรอกนะว่าเราจะพัฒนาหมู่บ้านให้เจริญก้าวหน้ายังไง แต่งานขาวดำแบบนี้ เห็นผลชัดคาตา”

          “ครับลุง ผมจะจำเอาไว้ครับ”

          ผู้ใหญ่ยักษ์ตอบรับโดยไม่มีทิฐิเพราะสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่าย งานศพยายพรวนเป็นศพที่สองหลังจากที่เขารับตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน ดังนั้นจึงยังไม่ชินกับค่านิยมที่ผู้ใหญ่บ้านต้องอยู่ช่วยงานเจ้าภาพด้วย

          “ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป วันนี้ผู้ใหญ่รับศึกหนักเลยล่ะสิ ตอนเช้าแข่งกีฬา กลางคืนยังต้องมางานศพอีก”

          ที่พูดมานี้ยังไม่เหนื่อยเท่าเมาแล้วตกน้ำ

          “ไม่เหนื่อยครับ ยังมีแรงอีกเหลือเฟือ”

          เขาไม่จำเป็นต้องตอบไปตามความเป็นจริง เลือกที่จะโกหกหน้าตาย ลืมเลือนไปแล้วว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ ข่าวเร็วที่สุด ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนกระจายในหมู่ชาวบ้านได้อย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเองที่มัคนายกเที่ยงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา...

          “ได้ยินว่าตกสะพานบ้านสมหมายมาเหรอ ชาวบ้านคุยกันด้วยว่าผู้ใหญ่เหลือมเป็นคนกระโดดลงไปช่วย”

          ...!!!

          ‘ชาวบ้านคุยกัน’ คำพูดนี้ทำผู้ใหญ่ยักษ์หน้าร้อนผ่าว

          “นั่นผู้ใหญ่เหลือมก็มาด้วย!”

ประจวบกับที่เวลานั้นคู่กรณีของผู้ใหญ่ยักษ์มาปรากฏตัวที่นี่พอดี ทำเอาเขาวางสีหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะพูดจะวางตัวอย่างไรต่อไป

บ้าจริง คนเริ่มมาเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย ปากต่อปาก คราวนี้ได้รู้กันทั้งหมู่บ้านจริง ๆ แน่

“เดี๋ยวก่อน! แบบนี้แม่ก็ต้องรู้ด้วยนะสิ ในครัวยิ่งขึ้นชื่อเรื่องการข่าวอยู่ด้วย ป่านนี้ป้า ๆ น้า ๆ เล่าให้ฟังแล้วมั้ง”

“...สวัสดีครับลุงเที่ยง”

“สวัสดีผู้ใหญ่เหลือม ไม่คิดว่าจะมางานหมู่ห้าด้วย”

ผู้ใหญ่ยักษ์ไม่สบตาผู้ใหญ่เหลือม

เขาแสร้งทำเป็นก้มหน้าลงมองสมุดราวกับว่ากระดาษหน้านี้มีข้อความมากมายให้ต้องศึกษา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว มีชื่อเจ้าภาพงานศพอยู่เพียงไม่กี่รายชื่อ

“ผมเคยรับจ้างไถนาให้ยายพรวนอยู่ครับ คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันไม่มาก็ไม่สบายใจ แล้วนี่เผาวันไหนครับ”

“ตายวันเสาร์ก็ต้องเผาวันพุธ ผู้ใหญ่จะมาด้วยไหม”

“ต้องมาด้วยครับ แต่คืนวันอื่นผมอาจจะไม่ได้มาด้วย คืนนี้มาร่วมเป็นเจ้าภาพด้วยครับ”

มัคนายกเที่ยงพูดคำว่าดี ๆ ที่กลายเป็นคำติดปากไปแล้ว หันมามองผู้ใหญ่ยักษ์ให้จดรายชื่อผู้ใหญ่เหลือมลงไปด้วย ไม่คิดว่าเมื่อหันมามองกระดาษจะเห็นรายชื่อเขียนลงบนกระดาษเพิ่มแล้วเสร็จสรรพ

“ภุชงค์ ปัญจนที...เขียนถูกด้วย!”

ไม่เพียงมัคนายกเที่ยงที่ยื่นหน้าเข้ามาดูสมุด ผู้ใหญ่เหลือมเองก็เช่นกัน ยิ้มมุมปากดวงตาพราวระยับจนผู้ใหญ่ยักษ์ต้องยกสมุดปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้ เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน

“ยะ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำไม...ที่เขียนถูกไม่ใช่เพราะผมตั้งใจจดจำชื่อผู้ใหญ่นะ ทั้งชื่อและนามสกุลมีความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ถ้าไม่เชื่อก็ลองเปิดดูได้เลย แบบแอปพลิเคชันก็มี”

ผู้ใหญ่เหลือมเอนกายถอยห่างแต่เท้ายังอยู่ที่เดิม

“ผู้ใหญ่ตื่นเต้นอะไรเนี่ย เขียนถูกก็คือเก่งไง”

มัคนายกเที่ยงที่รู้ต้นสายปลายเหตุตั้งแต่แรกปิดไมค์ แน่นอนว่าคำพูดก่อนหน้านี้ คนได้ยินกันทั้งงานแล้ว ทางครัวเองก็เช่นกัน แม่ยุ้ยหรี่ตามองไปทางอาสนะ

“เรื่องมันยาวที่เจ้ายักษ์มันบ่เล่าก็คือเรื่องนี้เอง”

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   (บทส่งท้าย)ผู้ใหญ่หมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่หมู่ห้า

    บทส่งท้ายผู้ใหญ่หมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่หมู่ห้า เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านก็ไม่ต่างจากปล่อยปลาย่างเอาไว้กับแมว วันแดงเดือดมีหลักฐานประจักษ์อยู่ที่พื้น เสื้อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหล่นอยู่หัวเตียง เสื้อลิเวอร์พูลหล่นอยู่ปลายเตียง ฝ่ายเย้าสีแดง(ผู้ใหญ่ยักษ์) ฝ่ายเยือนสีขาว(ผู้ใหญ่เหลือม) แต่ไม่ว่าจะสีอะไร เสื้อตัวนี้ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อทั้งสองไม่ได้ใช้ เจ็ดโมงเช้าที่ต้องตื่นแล้ว กลับกำลังมอบความสุขให้กันทั้งที่เมื่อคืนก็...หลายครั้ง! “เหลือม...”น้ำเสียงผู้ใหญ่ยักษ์ขาดห้วงเมื่อลำแก่นกลางกายตอนนี้กำลังถูกครอบครองโดยริมฝีปากหนา สองมือยื่นไปบีบไหล่แกร่งเอาไว้ เชิดหน้าเผยอริมฝีปาก ปล่อยอารมณ์ไปตามการพาไปของคนรักจนกระทั่งเขาปลดปล่อยธารขุ่นเปรอะเลอะมือหนา และโดนกวาดล้างโดยริมฝีปากนี้ “เหลือม ในเมื่อผมมีความสุขแล้ว คราวนี้...” เว้นคำพูดเอาไว้ให้อีกฝ่ายคิดต่อเอง “แล้วเราค่อยไปหาข้าวเหนียวหมูปิ้งกันต่อเนอะ” หมูปิ้งได้รับประทานหลังจากนี้ ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์นั้นคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เหลือมจะทานในตอนนี้ จับร่างคนรักหันหลัง บรรเลงท่วงทำนองเพลงรัก

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   บทที่ ๓๖ เมื่อพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน

    บทที่ ๓๖เมื่อพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน เพียงชั่วข้ามคืนชาวบ้านหมู่สี่หมู่ห้าก็ทราบแล้วว่าผู้ใหญ่หมู่บ้านตนได้มีการขอแต่งงานกันแล้ว ดูจากคลิปวิดีโอที่โพสต์ลงในเฟซบุ๊กด้วยแคปชั่น ‘ไม่โสดแล้วจ้า’ กอปรกับเด็กวัยรุ่นที่เป็นสาววายพากันแชร์ต่อ ยิ่งทำให้คลิปเป็นกระแส ผุดแฮชแท็กผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมอีกครั้ง ประชุมหมู่บ้านในวันนี้ ชาวบ้านไม่ได้อยากทราบสาระการประชุม แต่อยากทราบว่า... “ผู้ใหญ่จะจัดงานแต่งกันวันไหน บอกป้าเด้อ เดี๋ยวป้าจะมาช่วยทำกับข้าว” “ขอบคุณครับป้า” ผู้ใหญ่ยักษ์ยกมือขอบคุณป้าลูกบ้าน เช่นเดียวกับสถานการณ์ทางฝั่งผู้ใหญ่เหลือมที่มีคนกล่าวแสดงความยินดีแทบทุกคนที่พบหน้า หลังจากที่ทั้งสองประชุมลูกบ้านเสร็จ (ตั้งใจนัดประชุมวันเดียวกัน) ก็นัดเจอกันที่บ้านผู้ใหญ่เหลือม ด้วยวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่หลามกับโมจะกลับกรุงเทพฯ “น้องแบมจะกลับไปเป็นเด็กกรุงเทพฯ แล้ว ย่าจะต้องคิดถึงหนูแน่ ๆ เลย” แม่ยุ้ยอุ้มแบมไม่ปล่อย หลามที่กำลังสอยมะม่วงเอากลับกรุงเทพฯ หันมาพูดกับผู้ใหญ่ยักษ์ “น้ายุ้ยแกพูดประโยคนี้ยี่สิบครั้งได้แล้วม

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   บทที่ ๓๕ สาระสำคัญอยู่ที่ตรงนี้

    บทที่ ๓๕สาระสำคัญอยู่ที่ตรงนี้ แต่งงานจดทะเบียนกันไปเลย คำพูดของแม่ยุ้ยหลอนหูผู้ใหญ่ยักษ์ข้ามคืน หวังว่าการมาอาบน้ำมนต์ในวันต่อมาจะช่วยห้ามความคิดนี้เอาไว้ได้บ้าง ในใจท่องยุบหนอพองหนอ ห้ามแพ้เสียงในหัวหนอ จนกระทั่งน้ำมนต์ขันแรกจากหลวงพ่อประโคมศีรษะ ซ่า! “เย็นสมคำร่ำลือเลยครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่เหลือมร่างสั่นขนลุกซู่ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่ยักษ์ที่คำพูดของแม่ยุ้ยหลุดออกจากหัวไปได้ชั่วขณะ ตามมาด้วยขันสองขันสามจนน้ำมนต์หมดถัง “เอา! แคล้วคลาดภยันตรายทั้งปวงโยม เอาน้ำมันในขวดนี่ไปใส่ในอ่างอาบน้ำด้วยเด้อโยมผู้ใหญ่” “กราบนมัสการขอบพระคุณครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกล่าวพร้อมกันประโยคเดียวกัน ยกมือไหว้ระดับสูงปลายนิ้วโป้งจรดหน้าผาก ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เมื่อหลวงพ่อเดินจากไป ให้เด็กวัดจัดการเก็บเก้าอี้ ถังน้ำ “เหลือมหนาวหรือผีเข้า สั่นเสียแรงเลย” ผู้ใหญ่ยักษ์เสยผมขึ้น ดึงเสื้อยืดสีขาวที่แนบลำตัวออก ดวงตามองเรือนร่างคนรัก สำรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเห็นแขนแกร่งกอดอกตัวเองเอาไว้เมื่อเงยหน้าข

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   บทที่ ๓๔ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง (แคล้วคลาด)

    บทที่ ๓๔ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง (แคล้วคลาด) ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกลับบ้านตนเองก็ตอนที่ทุกอย่างทางนี้เรียบร้อยดีแล้ว หลังจากที่กลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงนอนในกระท่อม แบมเห็นแบบนั้นก็ขึ้นมานั่งบนหน้าท้องผู้ใหญ่เหลือม “เหลือม เหลือม...” ผู้ใหญ่เหลือมลืมตาขึ้น กอดแบมตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ขอชาร์จพลังจากคนที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นพลังให้กับผู้ใหญ่เช่นเขาสองคนได้ ผู้ใหญ่ยักษ์เองก็ยื่นมือมาจับแขนเล็กเขย่าเบา ๆ รู้สึกได้รับพลังขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ “แบมผู้วิเศษ แค่จับตัวก็เหมือนได้รับการชาร์จพลังแล้ว” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มแบม ฟอด~ หน้าเห่อร้อนเมื่อผู้ใหญ่เหลือมหอมแก้มแบมบริเวณที่เขาเพิ่งหอมแก้มไป ยิ่งเห็นรอยยิ้มชอบใจผู้ใหญ่เหลือมก็ทราบว่าเขาตั้งใจ ลอบบิดเอวโดยที่ไม่ให้ใครเห็น ถลึงตาใส่ห้ามไม่ให้ส่งเสียงออกมาด้วย ผู้ใหญ่เหลือมทำอะไรไม่ได้นอกจากเม้มปากเอาไว้ เมื่อสาแก่ใจผู้ใหญ่ยักษ์แล้วเขาถึงได้ปล่อยมือ เอื้อมไปจี้เอวแบมเบา ๆ จนเขาจักจี้หัวเราะเสียงใส “ติดใจแล้ว ยักษ์หลานนายติดใจการจักจี้แล้ว” ผู้ใหญ่ย

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   บทที่ ๓๓ ไม่อาจทิ้งความเป็นผู้นำ

    บทที่ ๓๓ไม่อาจทิ้งความเป็นผู้นำ “ผู้ใหญ่ทม!” เสียงกรี๊ดร้องยังดังต่อเนื่องเมื่อผู้ใหญ่ทมกราดยิงไปทั่ว ไม่สนว่าจะถูกลูกเล็กเด็กแดงคนใด กำนันสั่งให้ทุกคนไปหลบในที่ปลอดภัย วิ่งขึ้นบ้านไปนำปืนลูกซองมาตอบโต้ “วินาศไปพร้อมกับกูเถอะพวกมึง...ตาย!” ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติด ก่อนที่จะเงียบหายไปเมื่อผู้ใหญ่ทมหยุดใส่กระสุน จังหวะนี้ทุกคนถึงได้ถือโอกาสวิ่งหนี ใครคว้ารถใครได้ขับไปก่อนขอแค่เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้เป็นพอ ด้านผู้ใหญ่ยักษ์และผู้ใหญ่เหลือมได้หาที่ซ่อนตัว ต่อให้จะเป็นผู้นำชุมชนก็ต้องพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยก่อน ผู้ใหญ่ยักษ์หันไปมองด้านหลัง ตาลุกวาวเมื่อเห็นเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบหกล้ม “เหลือม! หยุดก่อน” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื้อผู้ใหญ่เหลือมเอาไว้จะเข้าไปช่วยเด็กน้อยที่ตอนนี้ร้องไห้ กลัวจนไม่อาจลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไปได้แล้ว “ยักษ์ไปหลบก่อน คนที่ผู้ใหญ่ทมอยากฆ่าให้ตายที่สุดก็คือเราสองคน” “แต่น้อง...” “เดี๋ยวผมไปช่วยเอง!” ผู้ใหญ่เหลือมดันตัวผู้ใหญ่ยักษ์หล

  • ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า   บทที่ ๓๒ มารวมกันงานแต่งโดยนัดหมาย

    บทที่ ๓๒มารวมกันงานแต่งโดยนัดหมาย “เหลือม ยังไม่ลงเหรอ” ผู้ใหญ่ยักษ์เอ่ยเมื่อรถจอดหน้างานแต่งแล้ว แต่คนรักยังไม่ดับเครื่อง หน้ามองตรงไม่มองหน้าเขาด้วยเช่นกัน ยื่นมือไปเขย่าตัวอีกครั้งเรียกสติ “หะ! อ๊ะ อ้อ ลง ๆ” ผู้ใหญ่เหลือมถอดเข็มขัดนิรภัยก่อนดับเครื่อง ผู้ใหญ่ยักษ์ถึงต้องยื่นมือไปบีบแขน “เหลือมตั้งสติ ผมแค่หอมแก้มคุณเองนะ”...ต้องเสียทรงขนาดนี้เลยเหรอ ประโยคหลังผู้ใหญ่ยักษ์พูดกับตัวเองในใจ ด้วยรู้สึกกระดากอายที่จะพูดเช่นกัน “แค่อะไรกันเล่า ดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว” ตอนนี้ผู้ใหญ่เหลือมหน้าแดง หูแดง วิธีการข่มใจตัวเองได้ดีที่สุดก็คือการพาตัวเองไปจากบนรถนี้ “รีบลงกันเถอะ เดี๋ยวคนฟ้องผิดพฤตินัย” คราวนี้เป็นผู้ใหญ่ยักษ์ที่ไปไม่เป็นบ้าง รีบลงจากรถก่อนที่จะอดใจไม่ไหวจริง ๆ วันนี้ทั้งสองใส่ชุดสุภาพ แต่ยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์เอาเสื้อเข้าด้านในตามธีมการ์ดเชิญ ตอนไปถึงหน้างานบ่าวสาวยืนรอต้อนรับแขกโดยที่กำนันสะอาดก็อยู่ต้อนรับแขกด้วยเช่นกัน “ผู้ใหญ่เหลือมกับผู้ใหญ่ยัก

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status