Todos los capítulos de ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Capítulo 21 - Capítulo 30

 บทที่ 13 (เนียนเป็น) องครักษ์เงา จากเหตุการณ์ชุลมุนในงานเลี้ยงก็ล่วงเลยมาหนึ่งสัปดาห์แล้วเวลานี้กู้หว่านชิงไม่สามารถออกจากจวนได้ เพราะกู้เจิ้งหยวนสั่งห้ามเพื่อความปลอดภัยของนางเอง อีกทั้งจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเบาะแสว่าผู้ใดเป็นคนลงมือวางยากู้ซูหนิง และที่สำคัญยังไม่รู้ด้วยว่าคนร้ายมีจุดประสงค์ใดกันแน่“เจ้าไม่ต้องกังวลหรือใส่ใจนักหรอก พระองค์บางครั้งก็ชอบกลั่นแกล้งเช่นนั้นเอง เจ้าไม่ได้ทำผิด ไม่จำเป็นต้องกลัว” กู้เฉิงอวี้กล่าวอย่างหนักแน่นฮือ กลั่นแกล้งงั้นหรือ พี่ใหญ่รู้หรือไม่ว่าปีศาจตนนั้นสามารถบุกเข้าห้องนางได้ทุกเมื่อ ซ้ำในนิยายยังเคยเขียนไว้ชัดเจนว่าเขาสามารถตัดคอนางร้ายได้ง่ายดายเพียงใด และยังนำศพไปถ่วงน้ำ ไม่ปล่อยให้นางร้ายได้ไปผุดไปเกิดอีกต่างหาก!ใครจะไม่กลัวกันเล่า!หากถามถึงอาการของกู้ซูหนิง หญิงสาวค่อย ๆ

เซียวเหยียนขมวดคิ้วเมื่อเสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเงยขึ้นประสานสายตาตรงๆ อย่างที่นางแทบไม่เคยทำกู้หว่านชิงยืนยันสิ่งที่ตนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เขาคือคนขายยาพิษเพคะ”ชายร่างท้วมถึงกับสะดุ้งเฮือก ผุดลุกขึ้นชี้หน้าสตรีปากสว่างทันที“เจ้าอย่าได้ปรำปรักข้า!” ก่อนจะเอนคอหนีกระบี่ที่ขยับจ่อใกล้หน้ามากขึ้นจนลำคอแทบหดเข้าไปในร่าง เหนียงขึ้นเป็นชั้น สองเท้าถอยร่น เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ยิ่งได้สบตากับเรียวตาคมเย็นเยียบดุจมัจจุราช ยิ่งทำให้เขาหัวใจจะวาย“นางพูดลอย ๆ มะ ไม่มีหลักฐาน”เซียวเหยียนไม่สนใจคำปฏิเสธ ก้าวเท้าตามอีกฝ่ายกระทั่งคมกระบี่เย็นสัมผัสกับชั้นลำคอ“เจ้าขายยาพิษให้ผู้ใดบ้าง”“อย่าทำร้ายข้า! ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์!” เจ้าของร้านปฏิเสธเสียงดังลั่น แววตาสั่นระริก[พวกมันรู้ได้ยังไง!]ชายร่างท้วมเห็นท่าไม่ดี ความกลัวเข้าครอบงำสติจนกระทำโง่เขลาด้วยการปัดกระบี่แล้วออกวิ่งอย่างลนลาน กระนั้นก้าวได้เพียงครึ่งก้าวก็ถูกชายในชุดอำพรางคว้าคอเสื้อไว้เซียวเหยียนกระชากเจ้าของร้านกลับมาที่เดิม แล้วจัดการผลักอีกฝ่ายอย่างแรง แผ่นหลังและศีรษะกระแทกดังปึก!กู้หว่านชิงหน้าเหยเ

กู้หว่านชิงค่อย ๆ มุดศีรษะออกมาจากด้านใน สมุนไพรตากแห้งติดเต็มเส้นผมจนแทบไม่เหลือเค้าคุณหนูรองแห่งจวนโหว“ข้าอยู่นี่”เซียวเหยียนมองนางนิ่ง ๆ “เจ้าเข้าไปทำอะไรในนั้น”“เข้ามาหลบการโจมตีอย่างไรเล่าเพคะ จะให้หม่อมฉันนั่งอยู่กลางที่โล่ง ๆ แล้วโดนลูกหลงหรือ”กู้หว่านชิงตอบอย่างมีเหตุผล พลางเหลือบมองไปทางเจ้าของร้านโธ่ ดูสิ เขามีบาดแผลเต็มตัว หนำซ้ำตกใจจนสลบเหมือดไปแล้ว หากนางยังอยู่ข้างนอก เกรงว่าสภาพคงไม่ต่างกันเท่าไรแต่แล้วหางตาก็เหลือบไปเห็นซากศพที่อยู่ไม่ไกล ของเหลวสีแดงทะลักเจิ่งนองบนพื้น ริมฝีปากอิ่มพลันเบะออก ขนลุกขนพองไปหมดกู้หว่านชิงรีบเบือนหน้าหนีจากภาพน่าสยดสยอง ก่อนช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าแม้คนผู้นี้จะน่ากลัวกว่าซากศพตรงหน้าอยู่หลายส่วนก็ตาม“ช่วยหว่านหว่านหน่อยเพคะ” เสียงหวานออดอ้อนดังขึ้นฮือ นางออกไม่ได้ถึงต้องกลิ้งโอ่งมาหาเขาแบบนี้!เซียวเหยียนถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา สุดท้ายจึงยอมจับขอบโอ่งตั้งขึ้น ตามด้วยคว้าคอเสื้อด้านหลังของนาง แล้วออกแรงลากคนตัวเล็กออกมาจากด้านใน“ขอบพระทัยเพคะ” กู้หว่านชิงที่ได้ออกมาเป็นอิสระ ฉีกยิ้มพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนล้วงมือเข้าไปในสา

ไม่นานนัก กู้เจิ้งหยวนก็เดินเข้ามาในห้อง ค้อมศีรษะลงทำความเคารพเหยียนอ๋อง“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนพยักหน้ารับ เขาเป็นคนตามอดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเซียวมาพูดคุยด้วยตนเอง“นั่งก่อนเถิดท่านโหว ข้ามีเรื่องต้องถามท่าน”“พ่ะย่ะค่ะ” กู้เจิ้งหยวนนั่งลงบนเบาะข้างบุตรชาย“เมื่อยี่สิบปีก่อน ท่านได้รับพระบัญชาให้ไปปราบกลุ่มโจรหมาป่าดำใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ ข้ายกทัพไปกำราบพวกมันที่แหล่งกบดานในป่าตอนเหนือ”“ท่านกำจัดพวกมันทั้งหมดหรือไม่”“ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต พวกมันต่อสู้จนตัวตาย”คำตอบนั้นทำให้กู้เฉิงอวี้มีสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหยิบสมุดบัญชีลับบนโต๊ะเปิดออกให้บิดาดู พร้อมเล่าเรื่องเมื่อคืนโดยละเอียด ตั้งแต่การจับเจ้าของร้านขายยา ได้รับบัญชีลับ ตลอดจนถึงการที่กู้จื่อเฉินกำลังไต่สวนอยู่ที่ศาลต้าหลี่“ในบัญชีระบุว่า ยาพิษที่ซูหนิงได้รับถูกซื้อโดยชายผู้สวมหน้ากากหมาป่าดำขอรับ” กู้เฉิงอวี้กล่าวคำว่า ‘หน้ากากหมาป่าดำ’ ทำให้สีหน้าของกู้เจิ้งหยวนเปลี่ยนไปทันทีแม้กลุ่มโจรหมาป่าดำจะออกอาละวาดมาตั้งแต่สมัยที่กู้เฉิงอวี้ยังเด็ก ทว่าชื่อของพวกมันก็เป็นที่รู้จักไปทั่วแคว้น พวกมันทั้งโห

ไม่นานกู้เจิ้งหยวนก็ตามมาสมทบ พร้อมด้วยกู้เฉิงอวี้และเหยียนอ๋อง รวมไปถึงสาวใช้ในจวนที่มารุมล้อมอยู่หน้าห้อง เพราะได้ยินเสียงกรีดร้อง“ฮื้อ!” กู้หว่านชิงที่กำลังร่ำไห้เสียใจที่ท่านแม่ไม่เชื่อ พอเห็นว่าในมือเหยียนอ๋องมีกล่องขนมของนางก็ไม่รีรอดันตัวลุกออกจากวงแขนของพี่สาม วิ่งแหกปากร้องเข้าไปหา “ท่านแม่หาว่าข้าวางยาพี่หญิงในขนม!”จากนั้นก็ทำทีเป็นน้อยใจ คว้ากล่องไม้จากมือหนา โยนทิ้งไปที่สวนอย่างแรง จนฝากล่องเปิด ขนมข้างในหกออกกระจายบนพื้นหญ้า“เช่นนั้นก็ไม่ต้องมีใครต้องกิน!”สองมือทำทีปาดน้ำตาบนแก้ม ทั้งทีไม่มีน้ำสักหยด ขณะเดียวกันดวงตากลมก็กวาดมองไปยังกลุ่มสาวใช้[เกิดอะไรขึ้น!?] [คุณหนูใหญ่โดนวางยาอีกแล้วงั้นหรือ] [สำเร็จ ป้ายสีคุณหนูรองเรียบร้อย] [วางยาครั้งนี้เป็นฝีมือคุณหนูรองหรือ]นั่น! กู้หว่านชิงเห็นข้อความหนึ่งที่แตกต่างจากคนอื่น“พาหว่านชิงกลับไปที่ห้อง” คำสั่งของกู้เจิ้งหยวนดึงสติของนางให้กลับมา“ท่านพ่อ!” กู้หว่านชิงไม่ลืมเล่นละครต่อ ทำหน้าเศร้าเสียใจที่แม้แต่บิดาก็ไม่เชื่อนางกู้เหวินชิงเป็นคนพา (ลาก) กู้หว่านชิงกลับห้องนอนส่วนตัว หญิงสาวขัดขืนเป็นพิธีพร้อมกับหันหลังไปมองสาว