All Chapters of ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Chapter 11 - Chapter 20

 บทที่ 8 กำแพงใส“ว้าย คุณชายใหญ่!”“คุณหนูกำลังหลับอยู่เจ้าค่ะ คุณชายใหญ่โปรดใจเย็น ๆ”เสียงเอะอะปลุกกู้หว่านชิงตื่นจากนิทรา เป็นเวลาเดียวกับกู้เฉิงอวี้ที่หุนหันเข้ามาในห้องนอนนั่งลงข้างเตียง ตามด้วยหลังมือหนามาอังหน้าผากร้อนจัด นางไข้ขึ้นสูง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาก็ขึ้นสีแดงระเรื่อกู้เฉิงอวี้คว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างมาสำรวจบาดแผล ก่อนจะกัดฟันกรอดกับตุ่มน้ำพองจากการโดนของร้อน อีกทั้งมือข้างขวายังพันผ้าพันแผลซึ่งมีเลือดซึม ไม่รีรอแกะออกดูบาดแผลลักษณะนี้ เขารู้ได้ทันทีว่าเกิดจากอะไรและเป็นฝีมือใครช่วงเช้าที่ผ่านมาเหยียนอ๋องเป็นคนเอ่ยถึงกู้หว่านชิงขึ้นมา ทำทีต้องการสอบถามบทลงโทษที่ทำร้ายกู้ซูหนิงจนต้องเลื่อนงานเปิดตัว ทว่าท้ายประโยคกลับพูดให้เขาฉุดคิดเรื่องอาการบาดเจ็บ“มิใช่ว่าล้มทั

 กู้หว่านชิงสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับให้ตัวเองยืนขึ้นด้วย แล้วประสานมือค้อมศีรษะลงโดยที่ยังหลุบตาลงต่ำ ความกลัวที่เขาบุกเข้ามาในห้องเพื่อจัดการนางยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยมไม่ใช่ว่าตอนนางหลับอยู่ จู่ ๆ ก็ตายคาเตียงหรอกนะ“ตามสบาย” เซียวเหยียนพยักหน้าให้ทั้งสองนั่งลง“พระองค์มาหาพี่ใหญ่หรือเพคะ” กู้ซูหนิงถามอย่างนอบน้อม“อืม” ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามสองพี่น้อง เรียวตาคมจับจ้องไปยังร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ผิดวิสัยไปจากวันแรกที่เข้าพบ วันนั้นยังส่งยิ้มกว้างให้อยู่เลยแท้ ๆ“แผลของพวกเจ้าเป็นยังไงบ้าง”“ดีขึ้นมากแล้วเพคะ”กู้ซูหนิงตอบเพียงคนเดียวทำให้เหยียนอ๋องต้องเอ่ยชื่ออีกคนที่สนใจจดจ่ออยู่กับการพับใบไม้มากกว่าเขา“เจ้าเล่า กู้หว่านชิง&rdquo

 เท่านั้นกู้หว่านชิงที่ก้มคางชิดอก หลุบตามองต่ำมาตลอดก็เงยหน้าขึ้นทันควัน รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้นบนใบหน้าในทันทีลูกค้าคนนี้ช่างใจป้ำยิ่งนัก!นางรีบแบมือทั้งสองข้างออกไปรับก้อนทองคำอย่างนอบน้อม“ขอบพระทัยเพคะ!” จากนั้นจึงกุลีกุจอหยิบไม้จิ้มฟันมาจิ้มขนมในกระทง ก่อนยื่นให้ทีละอย่าง “นี่เป็นฝอยทองที่พระองค์เคยเสวยเพคะ แต่ครั้งนี้หม่อมฉันลดความหวานลงแล้ว”“ส่วนอันนี้คือทองหยอด รสชาติคล้ายฝอยทอง แต่จะชุ่มน้ำเชื่อมมากกว่าเพคะ”นางยื่นกระทงที่สองให้ ก่อนหยิบกระทงสุดท้ายขึ้นมาแนะนำต่อทันที“สุดท้ายคือถั่วแปบ เป็นแผ่นแป้งนึ่งเหนียวนุ่ม สอดไส้ถั่วเขียว แล้วโรยด้วยงาคั่วกับน้ำตาล หอมอร่อยมากเลยเพคะ”เซียวเหยียนรับขนมทั้งสามกระทงมาถือไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เรียวตาคมมองใบหน้าของแม่ค้าสาวที่กลับมายิ้มจนแก้ม

 นางกวาดตามองกลุ่มคุณหนูตรงหน้า ก่อนจะสะดุดสายตาเข้ากับเสิ่นหรูเหยียนส่วนคนอื่น ๆ ...เอ่อ...นอกจากคุณหนูเสิ่นแล้ว นางไม่รู้จักสักคนเสี่ยวเถาเห็นสีหน้างุนงงของคุณหนูที่รัก จึงรีบขยับเข้ามากระซิบแนะนำทีละคน“ท่านที่สวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนคือคุณหนูซู ซูอวี่หลานเจ้าค่ะ ส่วนทางขวามือของคุณหนูเสิ่นคือคุณหนูสวี่ สวี่มู่เหยา และท่านที่สวมชุดสีครามคือคุณหนูเว่ย เว่ยอันหรานเจ้าค่ะ”กู้หว่านชิงพยักหน้ารับเงียบ ๆนางเคยเรียนรู้เรื่องขุมอำนาจในเมืองหลวงจากพี่สามมาบ้างเมืองหลวงแห่งนี้มีสี่ตระกูลใหญ่ที่ต่างคานอำนาจกันตระกูลกู้ของพวกนางมีบารมีจากกองทัพและการทหารตระกูลเสิ่นเป็นแกนนำของขุนนางฝ่ายบุ๋นตระกูลซูเป็นผู้กุมอำนาจด้านคลังหลวงและการเงินของแผ่นดิน

 บทที่ 12 คำพูดเป็นนายคนเสี่ยวอวี๋ที่วิ่งกลับมาจากห้องครัว ปรี่เข้าไปประคองคุณหนูที่รักเข้าเรือนรับรองแขกที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อหลบสายตาผู้คน เพราะเสื้อผ้าที่เปียกโชกและคุณหนูเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายจนแทบไม่ได้สติ พูดจาอะไรก็ฟังไม่ได้ศัพท์ ส่วนเสี่ยวเถาก็รีบไปหาผ้าสะอาดมาให้อย่างลนลานใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมแดงก่ำจากการร้องไห้ ริมฝีปากส่งเสียงสะอึกสะอื้น ผมเปียกลู่ติดกับหน้า“คุณหนูใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋คอยปลอบมาตลอดทาง“ผ้ามาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู!” เสี่ยวเถารีบวิ่งกลับมาพร้อมผ้าสะอาดสองผืนกู้หว่านชิงเดินเข้ามาในเรือน ยังไม่ทันยื่นมือไปรับผ้า เสียงประตูที่ถูกปิดลงด้านหลังก็ดังปัง! ทำเอาสะดุ้งโหยง หันขวับกลับไปมองทันทีเป็นเหยียนอ๋องที่เดินตามเข้ามาใบหน้าคมคายของเขายังคงถมึงทึง นัยน์ตาสีนิลกดต่ำมองมาท