Todos los capítulos de ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ จวนสกุลกู้ทันทีที่แสงแรกของวันปรากฏขึ้นสู่ฟากฟ้า เงาของกองกำลังชุดดำก็ทะยานข้ามกำแพงจวน เปิดฉากโจมตี!กู้หว่านชิงสะดุ้งตื่นจากเสียงเอะอะนอกห้อง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำหญิงสาวยังไม่ทันที่นางจะได้ลงจากเตียง หน้าต่างก็มีร่างหนึ่งทะลุหน้าต่างเข้ามานอนกองกับพื้น“กรี๊ดดดด!” ริมฝีปากอิ่มกรีดร้อง หดขากลับอย่างไวดวงตากลมเบิกกว้าง มองร่างชายในชุดรัดกุมสีดำกระอักเลือดเสี้ยวลมหายใจที่ทั้งสองจะประสานสายตากัน ผู้บุกรุกเห็นว่าเป็นคุณหนูรองตระกูลกู้ ก็พยายามคว้านกหวีดมาจรดปาก...พุ่บ!อิ่งซานพุ่งพรวดเข้ามาใช้กระบี่แทงหน้าอกปลิดชีพในคราเดียวกู้หว่านชิงสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นเทากับภาพฆ่าฟันชัดเจนเบื้องหน้า เลือดสีแดงทำให้อยากอาเจียน“คุณหนูรอง!” อิ่งซานหันขวับไปหาสตรีบนเตียงแม้ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้าหาก แต่กู้หว่านชิงก็ยังรับรู้ได้ว่ายามนี้องครักษ์เงาเคร่งเครียดมากแค่ไหน“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”“มีกลุ่มคนบุกโจมตีจวนขอรับ”หัวใจของกู้หว่านชิงหล่นวูบ รู้ได้ทันทีว่าพวกนี้จะต้องเป็นคนจากตระกูลเสิ่นและหมาป่าดำ คงเป็นเพราะพี่ใหญ่กับเหยียนอ๋องโจมตีแหล่งกบดานมันแน่ ๆ“คุณหนูรีบไปร

บทที่ 31 ข้อตกลงแลกเปลี่ยนภายในห้องโถงของจวนสกุลกู้ สมาชิกที่เหลือทุกคนต่างนั่งล้อมวงกัน ไม่มีใครพูดคำใดออกมา มีเพียงความเงียบและบรรยากาศอึมครึมปกคลุมทั่วทั้งห้องหลิวหว่านหรงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้อย่างหนัก ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่องกระทั่งถึงตอนนี้เป็นเวลากว่าสิบสามชั่วยามที่กู้หว่านชิงและกู้ซูหนิงถูกพาตัวไปฝั่งขวาของหลิวหว่านหรงคือกู้เหวินชิง เขานั่งกุมมือมารดา ราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้นาง ขอบตาดำคล้ำไม่ต่างกัน แขนขวาถูกเข้าเฝือกดามไว้ เขาไม่สัดทันด้านการใช้อาวุธจึงพลาดท่าถูกดาบแทงเข้าที่แขน โชคดีที่บาดแผลไม่รุนแรงถึงขั้นพิการทางด้านซ้ายของหลิวหว่านหรงคือกู้เจิ้งหยวน ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดูโทรมลงอย่างมากภายในคืนเดียว แม้ภายนอกจะไม่ปรากฎบาดแผลฉกรรจ์ ทว่าบริเวณชายโครงได้รับบาดแผลลึก อดีตแม่ทัพใหญ่พยายามดึงศัตรูไว้ที่ตัวให้มากที่สุด เพื่อเปิดทางให้ลูกชายฝ่าวงล้อมไปช่วยลูกสาวทั้งสองกระนั้นก็ไม่อาจช่วยเหลือพวกนางได้ไว้ ตลอดทั้งคืนเขาพร่ำปลอบภรรยาให้วางใจ หรืออีกแง่ก็คือพร่ำบอกให้ตัวเองฟัง อีกฝ่ายยังไม่สังหารกู้หว่านชิงและกู้ซูหนิงเร็ว ๆ นี้

“อะไรหรือ”“ข้าต้องหาทางคุยกับนางสองคนให้ได้ พี่หญิงต้องช่วยข้า...” ดวงตากลมมองชายเฝ้าประตูสองนายที่เดินกลับมายังบ้านไม้หรือโรงเก็บของเก่าหลังนี้คนหนึ่งใบหน้าดุร้าย อีกคนนิ่งสงบแต่ก็พร้อมจะจัดการเด็ดขาดก่อนที่ประตูจะกระแทกปิดปัง!...ประมาณหนึ่งเค่อต่อมา หญิงสาวนามหลันจือก็กลับมาอีกครั้งพร้อมถาดอาหารเหมือนเดิมทุกประการ“ข้าอยากเข้าห้องน้ำ” กู้หว่านชิงพูดขึ้นทันทีที่หลันจือเข้ามาวางถาดตรงหน้า “เจ้าช่วยพาไปได้หรือไม่ หลันจือ”“ข้าพาเจ้าไปเอง” ทว่าเป็นหวังเปียว ชายอารมณ์ร้อนกล่าวขึ้น“ได้อย่างไร นอกจากกลัวสุนัขแล้วยังไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอีกหรือ ถึงได้ไปยืนเฝ้าสตรีเข้าห้องน้ำ” ไม่เพียงพูดต่อว่ากู้ซูหนิงยังทำหน้ารังเกียจใส่ เป็นการกระตุ้นความโกรธของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี“เจ้า!”“หลันจือ เจ้าพาคุณหนูรองไปเข้าห้องน้ำ ข้าจะตามไปเฝ้าข้างนอก คงไม่ได้ทำให้คุณหนูอายจนฉี่ไม่ออกหรอกกระมัง” ยังคงเป็นชายอีกคนที่ระงับเหตุการณ์และแจกแจงหน้าที่กู้ซูหนิงเห็นว่านอกจากหลันจือยังมีผู้คุมตามไปด้วย จึงกล่าวขึ้น“ข้าก็จะไปด้วย ข้าก็ปวดเบาเช่นกัน”พวกมันไม่ได้อนุญาตให้คุณหนูทั้งสองไปเข้าห้องน้ำที่ไหนไกล

ยามเหม่า (7.00 – 8.59 น.) สมาชิกตระกูลกู้ยกเว้นหลิวหว่านหรง พร้อมผู้ติดตามสามนายเดินทางมาถึงชายป่าตะวันตกพร้อมตัวประกันเสิ่นอี้เฉิน มือทั้งสองข้างของขุนพลทรยศถูกมัดเชือกผูกเข้ากับอานม้าของกู้เฉิงอวี้เบื้องหน้าขบวนตระกูลกู้คือกองทัพชายฉกรรจ์กว่าร้อยนายยืนเรียงรายปิดทางเข้าสู่ป่า ด้านหน้าสุดผู้นำของคนเหล่านี้เป็นใครไปไม่ได้ เสิ่นเหวินหย่วน วันนี้ใบหน้าของเสนาบอดีฝ่ายซ้ายไร้รอยยิ้มเช่นปกติ แววตาเย็นเยียบ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด ขบวนตระกูลกู้หยุดห่างจากกองกำลังของเสิ่นเหวินหย่วนราวสามสิบจั้ง (100 เมตร) ระยะห่างมากพอที่จะไม่สามารถเปิดฉากโจมตีกันได้ในทันที และยังเหลือพื้นที่ให้ทั้งสองฝ่ายเจรจากันกู้เจิ้งหยวนและกู้จื่อเฉินควบม้าออกไปข้างหน้า ขณะที่เสิ่นเหวินหย่วนก็กระทุ้งม้าออกมาเช่นกัน ตรงไปยังพื้นที่เจรจา ผู้นำสองฝ่ายเว้นระยะห่างพอพูดคุย“มาตรงเวลาดี” เสิ่นเหวินหย่วนเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน“ไหนน้องสาวของข้า!” กู้จื่อเฉินตะโกนถามเสียงดัง เรียวตาคมจ้องเขม็งเสนาบอดีด้วยความเคียดแค้น “แล้วเจ้าเลือกคนไหนเล่า” “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกนางปลอดภัยทั้งสองคน” กู้เจิ้งหยวนกล่าวเสียงเรียบ บ่งบอกว่า

กู้หว่านชิงขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจก็รับรู้สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ“มันไม่ทำอะไรพวกเราหรอก อย่างมากก็แค่ให้ทำสิ่งไร้สาระเพื่อเติมเต็มความเป็นชายของมัน”“กู้ซูหนิง! คิดว่าข้าไม่กล้างั้นหรือ!” หวังเปียวตวาดหน้ามืดครึ้ม“ถ้ากล้าก็มาฆ่าข้าสิ ไม่ใช่จับคนอื่นเป็นตัวประกัน! เช่นนี้มันเรียกว่าขี้ขลาดตาขาว!”ถ้อยคำยั่วยุทำให้ชายกบฏเดือดดาลหน้าบิดเบี้ยว ขณะที่กู้หว่านชิงเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมสติตามคำเตือนของพี่สาวอย่ากลัวในหัวทบทวนบทเรียนของเหยียนอ๋อง หากตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางควรทำอย่างไร เขาเคยสอนนางแล้ว เขาเคยจับนางเป็นตัวประกันเช่นนี้...ดวงตากลมกวาดมองรอบตัว หาช่องทางหลบหนีทันที“ถึงข้าจะก้มคำนับให้แก ก็ไม่ได้ทำให้แกสูงส่งไปมากกว่านี้ ก็แค่ทหารชั้นต่ำคิดคดต่อฝ่าบาท” กู้ซูหนิงยังคงยั่วยุ“แก...!”“อยากระบายความโกรธก็มาลงที่ข้า อย่าเอาน้องข้ามาเกี่ยว ไม่เช่นนั้นเห็นทีเจ้าจะเป็นแค่ทหารชั้นต่ำจริง ๆ”ชั่วพริบตานั้น กู้หว่านชิงอาศัยจังหวะที่ชายทรยศเสียสมาธิไปกับการต่อล้อต่อเถียงกับกู้ซูหนิง แรงที่กดดาบผ่อนลง จึงชิงโอกาสหลบหนี ออกแรงดันข้อมือมันลงพร้อ