Todos los capítulos de ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 20ลูกสาวและน้องสาวตระกูลกู้หลังจื่อถงถูกลากตัวออกไป กู้เจิ้งหยวนก็เรียกกู้ซูหนิงให้เดินออกมาหาที่ระเบียงเมื่อหญิงสาวเดินมาหยุดยืนข้างกายบิดา เสียงทรงอำนาจก็ประกาศก้องไปทั่วลาน“แม้นางเพิ่งกลับเข้าจวนสกุลกู้ แต่จงจำไว้ให้ดี นางคือ ‘กู้ซูหนิง’ ลูกสาวแท้ ๆ ของข้า เป็นบุตรสาวที่ข้ารักและทะนุถนอม ทุกคนต้องปฏิบัติต่อนางให้สมฐานะคุณหนูใหญ่แห่งจวนกู้”“ขอรับ / เจ้าค่ะ”กู้เจิ้งหยวนกวาดตามองทุกคนในลาน จากนั้นหันไปเรียกลูกสาวอีกคนให้ขึ้นมาหากู้หว่านชิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าบิดาเรียกนางออกไปทำไม แต่ก็ยอมเดินขึ้นระเบียงไปยืนอยู่อีกข้างของเขา และประโยคถัดมาก็ทำให้นางนิ่งงัน“กู้หว่านชิง คือคุณหนูรองของพวกเจ้า”กู้เจิ้งหยวนกวาดสายตามองบ่าวรับใช้ทุกคน น้ำเสียงหนักแน่นไม่มีช่องให้ผู้ใดโต้แย้ง“แม้นางจะไม่มีสายเลือดกู้ของข้า แต่นางก็คือลูกสาวของข้า ห้ามผู้ใดปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคุณหนูใหญ่ และห้ามพูดจาให้ร้ายนางลับหลัง หากข้ารู้ว่าใครกล้าทำ ข้าจะไม่ปรานี!”“ขอรับ / เจ้าค่ะ!” เสียงตอบรับดังพร้อมกันกู้หว่านชิงหันไปมองใบหน้าด้านข้างของบิดาด้วยความตกตะลึงที่อีกฝ่ายประกาศชัดเจน ชายผู้เป็

ไม่นานช่อม่วงห้าลูกก็หมดลงอย่างรวดเร็ว ดูเขาจะหิวโซจริงๆ ด้วย เห็นทีที่บอกว่าไม่ได้กินอะไรแต่เช้าจะเป็นความจริง เหน็ดเหนื่อยเพียงนี้ กู้หว่านชิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามส่งยิ้มหวาน“ขอบคุณพระองค์ที่ช่วยเหลือพี่หญิงเพคะ”เซียวเหยียนขานรับพลางยกน้ำชาขึ้นดื่มล้างปาก ก่อนจะวางถ้วยชาลงแล้วเล่าสิ่งที่เจอมา“กู้จื่อเฉินติดป้ายทั่วเมืองว่าคนร้ายตัวจริงคือใคร และเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์”“หา!?” กู้หว่านชิงอุทาน นางยังไม่ได้ออกจากจวนจึงไม่รู้เรื่องเลย “นี่พี่รองถึงขั้นติดป้ายเลยหรือเพคะ”“มีหน้าเจ้าในใบประกาศด้วย”โอ๊ยตายแล้ว กู้หว่านชิงยกมือปิดหน้า อับอาย ๆ พี่รองทำอะไรลงไปเหมือนเซียวเหยียนจะสนุกที่เห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก เลยเล่าต่อ“โดยเฉพาะหน้าสำนักศึกษาของกู้เหวินชิง ทุกคนถูกบังคับให้ยืนอ่านป้ายประกาศก่อนจึงจะเข้าสำนักได้” พี่สามก็เป็นไปด้วยเหรอ!ดวงตากลมถลกน่าขบขัน เรียกเสียงหัวเราะจากคนนำข่าวสารภายนอกมาบอก เหตุใดการทวงคืนความยุติธรรมให้นางจึงน่าอายยิ่งกว่าการประกาศว่านางเป็นร้ายกัน ฮือ“หว่านหว่านไม่กล้าออกไปข้างนอกแล้ว”“ข้าสามารถพาเจ้าออกไปตอนนี้” เซียวเหยียนอาสาอย่างคนมีน้ำใจกู้หว่านชิงส่งค

“บางทีอาจไม่ใช่โจรหมาป่าดำ พวกมันถูกสวมรอย” กู้เฉิงอวี้กล่าว การที่คนร้ายสามารถพบตัวเหยียนอ๋องและปะทะกับพระองค์จนหนีไปได้ ย่อมแสดงให้เห็นว่าฝีมือของพวกมันไม่ธรรมดา และไม่ใช่โจรทั่วไปอย่างแน่นอนกู้เจิ้งหยวนพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วทางพวกขุนนางเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าส่งคนจับตาดูความเคลื่อนไหวของขุนนางหลายฝ่าย ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดแสดงพิรุธ” เซียวเหยียนกอดอก สีหน้าเคร่งเครียด ศัตรูร้ายกาจนัก กู้จื่อเฉินถอนหายใจ เขาคงต้องเพิ่มการเฝ้าระวังและจับตาดูในเมืองเมื่อบทสนทนาเรื่องคดีจบลง มื้ออาหารเช้าก็ได้เริ่มขึ้น กู้หว่านชิงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่หันหน้าไปทางเหยียนอ๋อง ถึงอย่างนั้นก็รับรู้ได้ว่าตัวเองถูกเขาจ้องมองอยู่ โอ๊ย แก้มนางร้อนไปหมดแล้ว หญิงสาวก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร เมื่อคืนเขาเจ็บหนักเลยต้องนอนกอด...นอนค้างห้องนางเท่านั้น เช้านี้ก็แค่มาคุยเรื่องที่สืบพบ ไม่ได้อยากมาเจอหน้านางสักหน่อย อย่าคิดไปเองสิ กู้หว่านชิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลิวหว่านหรงเรียกชื่อ พาให้นางหลุดจากภวังค์“หว่านหว่าน ลูกจะออกไปดูร้านเมื่อไร” “ท่านแม่ พี่รองกับพี่สามสร้างเรื่องให้ข้าแล้ว” ถือโอกาสฟ้อ

“เอาละ ตาข้าเป็นคนร้าย” กู้หว่านชิงพุ่งเข้าไปคว้ามีดจากพื้นขึ้นมาขณะที่อิ่งซานขยับไหล่ซ้ายขวา เตรียมพร้อมต่อกรอย่างจริงจัง ครั้งนี้เขาต้องไม่พลาดมีดสั้นจ่อมาที่ท้องแล้ว อิ่งซานทำท่ายกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้ายจำนน แต่ทันทีที่เขาหมุนตัวกลับหลังหัน กู้หว่านชิงก็บิดข้อมือให้มีดสั้นกดแนบท้องพลิกตามไปด้วย“...”อิ่งซานจ้องดวงตาพราวระยับ จมูกภายใต้หน้ากากสีดำบานขึ้นเล็กน้อย เขายังไม่ยอมแพ้ ตวัดแขนจะยึดแขนนาง ทว่ากู้หว่านชิงรู้ทันชักแขนหลบ ก่อนจะย้ายตำแหน่งแทงไปที่หลังคอเขา“นี่แนะ”“...” อิ่งซานกะพริบตาปริบมองคุณหนูรองหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ “อาเหยา เจ้ามาลองบ้างสิ” กู้หว่านชิงยื่นมีดให้สาวใช้ของพี่สาวอาเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมรับไม้ต่อ สองขาก้าวมาแทนที่คุณหนูรอง เพียงพริบตาก็แทงมีดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว องครักษ์เงาโก่งตัวหลบพร้อมไขว้แขนเป็นกากบาท เมื่อแขนของอาเหยาผ่านตรงกลางกากบาทก็ถูกกดแขนลง ป้องกันไม่ให้แทงเขาได้ อิ่งซานเกี่ยวแขนนางม้วนขึ้นฟ้า พร้อมจับมือนางพลิกหงาย“ว้าย!” อาเหยาร้องเมื่อหัวไหล่ถูกบิดไปตามแรงหมุน แขนและข้อมือพลันอ่อนแรง ก่อนจ

กู้ซูหนิงไม่ก็ต่างกันยกมือปิดปากด้วยความตกใจ นางไม่กล้ามองพระพักตร์ของเหยียนอ๋องเลยว่าเป็นอย่างไร แต่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตแผ่ซ่านชวนเสียวสันหลังน้องสาวของข้าจะกล้าหาญเกินไปแล้ว!อิ่งซานทำหน้าสยอง ขนลุกขนพอง กระโจนตัวหายไปอย่างรวดเร็วเสี่ยวเถากับเสี่ยวอวี๋ทรุดเข่าลงทำท่าขอขอมา อาเหยาก้มหน้าลงต่ำกู้หว่านชิงมองทุกคนด้วยความงุนงง เป็นอะไรกัน ทำไมหว่านหว่านตามเรื่องไม่ทัน แต่ยังไม่ทันจะได้ถามพี่หญิง ก็มีคนกลุ่มใหม่เดินตรงมาทางนี้เสียก่อนผู้ที่นำหน้าคือเสิ่นหรูเยียน ด้านขวามีซูอวี่หลาน และตามมาติด ๆ เป็นสวี่มู่เหยา“ถวายพระพรเพคะ องค์รัชทายาท เหยียนอ๋อง”เหล่าคุณหนูย่อกายทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ท่วงท่างดงามอ่อนช้อยได้รับการฝึกฝนเป็นอย่างดีเสิ่นหรูเหยียนเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน“นับวาสนาของหม่อมฉันที่ได้พบพระองค์ที่นี่เพคะ” ดวงตาเรียวสวยเคลื่อนไปยังกู้ซูหนิง “เผอิญหม่อมฉันมาเยี่ยมคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้เพคะ ตั้งแต่เกิดเหตุวางยาพิษในงานเลี้ยงเปิดตัว และมีข่าวว่าคนทรยศเป็นคนใกล้ชิด ทำให้บิดาของหม่อมฉันไม่อนุญาตให้มาที่จวนสกุลกู้ แต่เมื่อเรื่องคลี่คลายแล้ว หม่อมฉันจึงขออนุญาตบิดามาเยี