Todos los capítulos de ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Capítulo 61 - Capítulo 67

บทที่ 36ขยับสถานะ ณ ห้องรับประทานอาหาร ยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) ทันทีที่ทุกคนรู้ว่ากู้หว่านชิงฟื้นแล้ว ต่างก็ทิ้งงานในมือแล้วกลับมาร่วมรับประทานอาหารที่จวนสกุลกู้กันพร้อมหน้า ทุกคนที่ว่าหมายถึง...เซียวเหยียนด้วย “พระองค์มาที่นี่ทำไมพ่ะย่ะค่ะ” กู้เฉิงอวี้เอ่ยถาม ใบหน้าคมเข้มมืดครึ้มราวกับรู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร นัยน์ตาสีนิลจ้องเขม็งไปยังแม่ทัพของตน ราวกับกำลังต่อว่าทางสายตาว่าอีกฝ่ายละทิ้งหน้าที่มานั่งกินข้าวถึงจวนสกุลกู้ ดังนั้นกลับไปได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เซียวเหยียนเข้าใจความหมายของสายตานั้นเป็นอย่างดี และไม่คิดจะย้ายก้นตัวเองไปไหน “กบฏหาใช่หน้าที่ของข้าอีกแล้ว ย่อมเป็นหน้าที่ของกรมอาญา” เสียงทุ้มเอ่ยพลางปรายตามองไปยังขุนนางจากกรมอาญาที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย ซึ่งต่อจากนี้ต้องรับหน้าที่สืบสวนคดีและขยายผลหาผู้ร่วมมือกับตระกูลเสิ่น กู้จื่อเฉินสะดุ้ง เหตุใดหัวข้อหนีงานจึงวกกลับมาตกใส่ศีรษะเขาได้เล่า “นี่เป็นเวลาพักกินข้าวของกระหม่อม” ขุนนางกรมอาญารีบแก้ตัว ก่อนชี้ไปทางน้องชายฝั่งตรงข้าม “นู้น อาเหวิน อาจารย์จากสำนักศึกษาออกมาได้อย่างไร หากลูกศิษย์จะซักถามความรู้ขึ้นมาเล่า” กู้

ตอนพิเศษ 1[ก่อนแต่งงานสองปี]“อ๊ะ ๆ ๆ”กู้หว่านชิงครวญครางเสียงหวาน ร่างกายบิดเร่าอยู่บนเตียงด้วยความรัญจวน ตั้งแต่ที่เหยียนอ๋องได้จับนางกินตลอดตัว ก็ไม่มีคืนไหนที่ได้นอนหลับเร็วอีกเลย ร่างสูงใหญ่เคี่ยวกร่ำนางอย่างหนักดวงตากลมปรือขึ้น เผยแววตาหยาดเยิ้มจ้องมองเรือนร่างกำยำเบื้องหน้า เซียวเหยียนจับขานางข้างหนึ่งพาดหน้าตักแกร่ง ส่วนอีกข้างถูกจับพาดบ่ากว้าง แท่งลำใหญ่ทะลวงมิดทุกการกระแทกปั้ก...ปั้ก!สร้างความเสียวซ่านให้นางจนไม่อาจหยุดสะโพกให้ขยับส่ายประสานจังหวะอีกทั้งเขายังหันไปพรมจูบน่องขาของนาง ใช้จมูกโด่งลากไล้ไปทั่ว เรียวตาคมกริบยามปรายมองมาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและลุ่มหลงงื้อ หลังมือเล็กยกขึ้นปิดหน้าเขาจะยั่วยวนกันเกินไปแล้ว“อื้อออ เหยียนอ๋อง”“ว่าอย่างไร” เสียงทุ้มแหบพร่าพาให้คนได้ยินวาบหวาม“หว่านหว่าน อ๊ะ เสียว”เซียวเหยียนกระตุกยิ้มมุมปาก กระแทกอีกครั้งก่อนเอ่ยตอบ“ข้าก็เสียว อา... ถ้ำของเจ้ารัดข้าแรงนัก”“เหยียนอ๋อง อื้อ ไม่พูด” กู้หว่านชิงเขินจนตัวจะระเบิดกับคำพูดลามกของเขาคนขี้แกล้งหัวเราะร่วน ชอบเวลาที่นางเขินนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงปลั่ง ดวงตากลมที่พยายามขึงดุแต่กลับมีแ

ตอนพิเศษ 3[ก่อนแต่งงานสองเดือน]“คุณหนูเจ้าคะ เหยียนอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋เดินมาบอกกู้หว่านชิงที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดขนมใส่ถาดอยู่หลังร้านขนมแม่หว่านกู้หว่านชิงพยักหน้ารับ วางมือจากขนม คว้าจานขนมชั้นที่ตนคิดและปรับสูตรมาถือไว้ แล้วออกไปต้อนรับนายทุนหลักของตนหากมีจุดไหนต้องการซ่อมแซมหรือปรับปรุง เซียวเหยียนจะเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง อิอิหญิงสาวออกจากร้านหลังพร้อมรอยยิ้มสดใส วันนี้เขามาแต่หัววันเชียวสองขามุ่งหมายไปยังโต๊ะด้านในและริมสุดของร้าน อีกทั้งยังมีแผงไม้และต้นไม้กั้นสายตาเพื่อความเป็นส่วนตัว แท้จริงเป็นตำแหน่งที่นางจัดเตรียมให้สำหรับแม่ทัพใหญ่ผู้มีรัศมีน่ากลัวนั่งก็เดี๋ยวลูกค้าไม่เข้าร้านนี่นา...กริ๊ง...เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้น บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดฮั่นฝูสีม่วงเดินเข้ามาข้างในด้วยท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน เมื่อเจอหน้าเจ้าของร้านก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย“คุณหนูกู้”“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะอาจารย์เหอ วันนี้มารับขนมไปให้เด็ก ๆ ที่สำนักหรือเจ้าคะ” กู้หว่านชิงทักทายอย่างเป็นกันเอง อาจารย์เหอเป็นเพื่อนสนิทของพี่สาม ดังนั้นจึงเคยพบเจออยู่บ่อยครั้ง เพราะเขาชอบมาซื้อขนมไปให้ล

ตอนพิเศษ 5เนื่องจากเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ สมาชิกตระกูลกู้จึงนัดหมายกลับมารวมตัวกันพร้อมหน้า เพื่อรับประทานอาหารร่วมกันและชมจันทร์ในคืนนี้กู้หว่านชิงเดินทางมาถึงจวนสกุลกู้ตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับเซียวเหยียนและลูก ๆ ทั้งสองคนบรรยากาศภายในจวนครึกครื้นกว่าปกติ หลายปีมานี้ทุกคนต่างเติบโต มีครอบครัวและหน้าที่ของตนเอง กระนั้นเมื่อถึงเทศกาลสำคัญ ทุกคนก็ยังหาเวลากลับมารวมตัวกันที่จวนแห่งนี้เสมอ“ขอบคุณเพคะพี่หญิง”กู้หว่านชิงยิ้มหวานให้กู้ซูหนิงที่ยกจานผลไม้มาวางบนโต๊ะ นางกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นข้างสวนหย่อมกู้ซูหนิงยิ้มตอบแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามข้างพระสวามี รัชทายาทเซียวเหิงที่กำลังอุ้มบุตรชายวัยสองขวบเอาไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยหลับตาพริ้มอย่างสบายใจถัดจากบิดาคือเด็กหญิงวัยห้าขวบ เซียวอวี้หนิง นางดูขี้อายไม่น้อย เอาแต่จับชายแขนเสื้อของเซียวเหิงไว้แน่น ไม่ยอมพูดจาทักทายผู้ใดง่าย ๆ บางทีก็หลบสายตาหลบไปอยู่ข้างหลังบิดาส่วนเซียวหนิงเยว่ บุตรสาวคนโตของทั้งคู่ ออกไปวิ่งเล่นกับเซียวหว่านหลิงและเซียวจิ่งอวี๋ในสวนข้าง ๆ“หว่านหว่าน” เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกกู้หว่านชิงหันไปหา เซียวเหยียนใช้ตะเกียบคีบลู