Todos los capítulos de ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Capítulo 41 - Capítulo 50

อากัปกิริยาน่ารักเรียกเสียงหัวเราะทุ้ม นัยน์ตาสีรัตติกาลทอแสงอ่อนโยน แสงเทียนทำให้เห็นว่าหูเล็กขึ้นสีแดงแจ๋ เซียวเหยียนก้มลงใช้จมูกโด่งนัวเนียมือเล็กสลับพรมจูบไปทั่ว“ว่ายังไงหืม อ่านออกว่าอะไร”“อื้ออ เหยียนอ๋อง!” กู้หว่านชิงหดคอเมื่อสัมผัสได้ว่าเขาขบเม้มติ่งหูนาง จั๊กกะจี้!“ว่าอย่างไร ไม่เชื่อกันหรือ” เซียวเหยียนย้ายไปจูบวนหัวไหล่มน บริเวณที่สาบเสื้อของนางร่นลง“ชะ เชื่อเพคะ”“เปิดตาสิ”กู้หว่านชิงสูดลมหายใจลึก กลืนความเขินลงท้อง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือลงเปิดตา สิ่งแรกที่เห็นคือความคิดสีทองเรืองแสงโดดเด่นท่ามกลางความสลัวของยามค่ำคืน[น่ารัก] vv[น่าจูบ] ตูมมมมมมม!ยังกับมีระเบิดปรมาณู กู้หว่านชิงตาโต อ้าปากเหวอ เพียงพริบตาก็รีบเม้มปากตัวเองแน่น หน้าแดงก่ำลามไปยังลำคอ เนื้อกายเปลี่ยนเป็นสีชมพูเซียวเหยียนหัวเราะ ในหัวมีแต่คำว่าเด็กน้อยของเขาน่ารักเต็มไปหมด คนตัวสูงไม่รอช้าทำตามใจปรารถนา โน้มลงครอบครองริมฝีปากอิ่ม คลึงเคล้นนุ่มนวลกระทั่งนางยอมเปิดปากออกกู้หว่านชิงหลับตาตอบรับสัมผัสนุ่มนวลชวนฝัน ถึงโลกเก่านางจะอายุยี่สิบสี่แล้ว ทว่าก็ไม่เคยจูบใครมาก่อน ได้แต่อ่านนิยายและดูหนัง เมื

อะ เอ๋ กู้หว่านชิงเบิกตากว้าง ว่าแล้วเขาก็ถูนิ้วไปตามร่องยาวต่อ เสียดสีระรัวหนำซ้ำยังปาดขึ้นกระแทกเม็ดเกสร“อื้อออ...ออ” กู้หว่านชิงครางเสียงสั่น ปลายเท้าเกร็งจิก “เหยียนอ๋อง อื้อออ มันจะต่างอะไรกัน อ๊ะ” ถึงอย่างนั้นกลับอ้าขาออกกว้างอำนวยสะดวกให้อีกฝ่าย น้ำหวานหลั่งไหล กางเกงชั้นในยามนี้ชุ่มแฉะ ส่งผลให้บางจนเหมือนมือหนาสัมผัสพูเนื้อโดยตรง ลูบจับบีบคลำกลีบเนื้อสาวอย่างจาบจ้วงจมูกโด่งก็คลอเคลียอยู่ข้างแก้มไม่ห่าง เสียงหอบหายใจของเขากล่อมให้นางหัวหมุน กู้หว่านชิงยกมือปิดหน้า เพราะเผลอเด้งสะโพก ฮือ อยากระเบิดตัวแตกไปซะตอนนี้“งื้ออออ”เซียวเหยียนสะกิดเม็ดกระสันถี่ ๆ ยิ่งทำให้คนตัวเล็กดิ้นพล่าน ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมเอามือออกจากหน้า ส่งเสียงอึกอักใต้มือบาง“ข้าอยากเห็นหน้าเจ้า” ว่าแล้วร่างสูงก็จัดการรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะกู้หว่านชิงทำตาโต ประสานสายตาร้อนแรงของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบหลับตาหนี ซุกหน้ากับแขนตัวเองพลางหอบหายใจแรกจนอกกระเพื่อม ทว่ากลับกลายเป็นภาพที่ยั่วยวนในสายตาของเซียวเหยียนนักสายรัดเอวของนางคลายออก สาบเสื้อแหวกกว้าง เนื้อตัวของนางเป็นสีชมพูระเรื่อ หน้าอกอวบอิ่

“เอ๊ะ พี่หญิง” กู้หว่านชิงทักกู้ซูหนิงที่เดินเข้ามาหา สองมือกำลังหมักหมูอย่างขมักเขม่น “ข้าได้ข่าวแล้วจึงรีบมาช่วย” กู้ซูหนิงกวาดตามองบนโต๊ะ “ทำบะจ่างหรือ”“เจ้าค่ะ พี่หญิงช่วยข้าหั่นเห็ดหอมหน่อยสิเจ้าคะ หว่านหว่านว่ามันนิ่มพอแล้วนะ” กู้หว่านชิงพเยิดหน้าไปยังอ่างน้ำแช่เห็ดกู้ซูหนิงไม่รีรอรวบชายแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก แล้วให้อาเหยาช่วยรัดด้วยสายผ้า ตอนนั้นเองน้องสาวตัวดีก็เอ่ยแซว“วันนี้เที่ยวชมเมือง สนุกไหมเจ้าคะ” ดวงตากลมเป็นประกายวิบวับ ไม่ต้องหลุดชื่อใครบางคนออกมา ก็ให้เห็นชัดว่าสื่อไปถึงรัชทายาทเซียวเหิงผู้เป็นคนพาพี่หญิงของนางเข้าเมือง “ข้าไปดูร้านขนมมาให้เจ้าหรอกหว่านหว่าน เผอิญเจ้าของร้านเอาแต่หมกตัวอยู่ที่จวน”อุ๊ย โดนกันไปคนละดอกสองดอก เจ้าของร้านอยู่จวนกับใครไม่ต้องถามถึงกู้หว่านชิงแก้มแดงระเรื่อ จากที่เป็นฝ่ายจะแซวเขาก็ต้องกลายเป็นคนหลบสายตาเสียเอง “เพราะข้าติดพันกับการเรียน”“เอ...ติดเรียนหรือติดคน” “พี่สองไม่ยอมเอาป้ายประกาศออกเสียทีเจ้าค่ะ!” กู้หว่านชิงยกเหตุผลอีกข้อขึ้นมา จากนั้นรีบเปลี่ยนเรื่องฉับไว “ท่านแม่เจ้าคะ พี่หญิงมาช่วยทำอาหารแล้วเจ้าค่ะ!” หลิวหว่านหรงเดิ

สะโพกกลมกลึงส่ายร่อนพลางยกขึ้นเบียดเสียด เร่งเร้าให้อีกฝ่ายสัมผัสนาง เรียกรอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าคมคายเซียวเหยียนจึงตะปบมือบนกลีบบุปผา กรีดนิ้วไปตามรอยแยก“ซี้ดดดดด” กู้หว่านชิงแหงนหน้าสูดปาก สองขาอ้ากว้างนิ้วยาวเขี่ยเม็ดกระสันถี่ ๆ พร้อมถูไถกลางร่อง กระตุ้นน้ำหวานให้ไหลเยิ้ม พรั่งพร้อมให้ภมรได้ดื่มกินเซียวเหยียนดูดของโปรดแรง ๆ หนึ่งทีเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะชันตัวขึ้นนั่งคุกเข่าอยู่หว่างขาของคนตัวเล็ก จ้องมองนางอย่างหลงใหลใบหน้าจิ้มลิ้มคลอเคลียด้วยผมสีดำขลับ พวงแก้มขึ้นซับสีเลือด แววตาหวานฉ่ำเยิ้มมองมาทางเขา แสงจันทร์ตกกระทบบนหน้าอกใหญ่กระเพื่อมขึ้นลง ภาพงดงามและเย้ายวนทวีอารมณ์ร่างสูงให้พลุ่งพล่าน“ข้าไม่อยู่หลายวัน” เสียงทุ้มแหบพร่าท่ามกลางความเงียบสงัดของยามราตรีมือหยาบกร้านทั้งสองข้างนวดคลึงต้นขาอ่อนสองฝั่ง ก่อนจะลูบไปยังข้อเท้าแล้วดันให้ขาตั้งชัน พร้อมแหวกออกกว้าง กลีบอวบอูมอ้าเผยรูเล็กสีชมพูเปียกชุ่มรอให้แมลงร้ายชอนไช“เห็นทีคืนนี้ข้าจะตักตวงให้มาก”“เช่นนั้นก็ดื่มเยอะ ๆ เลยเพคะ” กู้หว่านชิงเอ่ยเสียงกระเส่าพลางร่อนสะโพกยั่วเรียวตาคมเบิกกว้าง มันน่านัก ใครสั่งใครสอนให้นางพูดจาเ

เสิ่นอี้เฉินและคนทรยศทั้งห้าคนนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือถูกจับมัดไพล่หลัง เบื้องหน้าพวกเขาคือแม่ทัพ ร่างสูงใหญ่ยืนจังก้าบดบังแสงจันทร์และเปลวไฟจากคบเพลิง เงาดำทาบทับลงบนร่างนักโทษ ราวกับมัจจุราชกลืนกินวิญญาณเสิ่นอี้เฉินกัดฟันกรอด มองนักโทษคนหนึ่งที่ถูกพาตัวออกจากกรง จากท่าทีหวาดกลัวกลับมายืนตรงผ่าเผย มันเป็นตัวล่อ! เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ลมหายใจเหมือนถูกรินรอดไปเรื่อย ๆ กระทั่งกู้เฉิงอวี้กลับมาพร้อมกระดาษจำนวนหนึ่ง ซึ่งมีข้อมูลที่สามารถโยงไปถึงตระกูลเสิ่นว่าให้ความช่วยเหลือโจรหมาป่าดำ หรือหากอ่านให้ละเอียดแล้ว อาจพูดได้เลยว่า ตระกูลเสิ่นคือผู้ก่อตั้งกลุ่มโจรนี้ขึ้นมาใหม่!“เหยียนอ๋อง” กู้เฉิงอวี้คลี่กระดาษในมือ รายงานเสียงดังฟังชัด “หลักฐานชี้ชัดว่าตระกูลเสิ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับโจรหมาป่าดำพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนเพียงปรายตามอง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เมื่อครู่เขาสั่งให้กู้เฉิงอวี้ไปค้นข้าวของของพวกมัน การบุกจู่โจมกะทันหันและกำลังทหารจำนวนมาก ทำให้พวกมันก็ไม่อาจทำลายหลักฐานได้ทันทั้งหมดเรียวตาคมกริบตวัดมองคนทรยศ ในเมื่อได้สิ่งที่ต้องการหมดแล้ว...“โทษของคนทรยศ พวกเจ้าย่อมรู้ดี หาใช่ตั