All Chapters of ท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ“อาเถา เมื่อกี้ข้าเห็นคุณหนูขยับมือ!”“จริงหรือ!”“คุณหนู คุณหนูได้ยินบ่าวหรือไม่เจ้าคะ”เสียงพูดคุยและเสียงเรียกข้างหูปลุกให้หว่านหว่านรู้สึกตัวค่อยๆ ลืมตาตื่น ภาพเลือนลางของเพดานไม้ทำให้คิ้วบางขมวด แต่แล้วก็ต้องหลับตาลงเมื่อปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ความทรงจำล่าสุดทะลักไหลภาพสุดท้ายก่อนหมดสติคือพื้นถนนรวมไปถึงทางเท้ายุบตัวกะทันหัน เธอร่วงลงไปข้างล่าง นึกแล้วก็ขนลุกซู่ แรงกระแทกที่หัวรุนแรงจนทำให้เธอหมดสติหลังจากนั้นคงมีกู้ภัยมาช่วยแล้วนำเธอส่งโรงพยาบาล แต่ภาพในครรลองตาเมื่อครู่...ทำไมเหมือนไม่ใช่โรงพยาบาลเลยล่ะ หนำซ้ำเสียงพูดคุยยังเป็นภาษาจีนอีกต่างหาก ทั้งที่เธออยู่เมืองไทยเมื่ออาการปวดหัวทุเลาลงแล้ว หญิงสาวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง นั่นทำให้เธอถูกใครคนหนึ่งคว้ามือไปแนบแก้ม เป็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดฮั่นฝูสีเทาหม่น ดวงตาคลอด้วยน้ำใส ริมฝีปากแย้มยิ้มดีใจหว่านหว่านนิ่วหน้า พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก เอ๋...ใครกันละเนี่ย“คุณหนูของบ่าวฟื้นแล้ว บ่าวดีใจที่สุด” ก่อนจะกุลีกุจอออกจากห้องไป “บ่าวจะไปรายงานฮูหยินกู้เดี๋ยวนี้”คล้อยหลังร่างที่วิ่งออกไป หญิงสาวผมมวยคู่อีกคนก็ก้าวเข้ามาแทนที่ทัน

บทที่ 2 วางแผนกู้คืนความสัมพันธ์พฤติกรรมในห้องนอนและบนโต๊ะอาหารทำให้คนตระกูลกู้มั่นใจว่ากู้หว่านชิงความจำเสื่อมจริง ๆสีหน้าของหญิงสาวยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดมื้อเช้า นางไม่พูดถึงอุบัติเหตุก่อนหน้าเลยสักคำ ไม่ถามหาความรับผิดชอบ ไม่โอดครวญว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งจากที่เคยทำเมินเฉยต่อกู้ซูหนิงก็หันไปส่งยิ้มให้บ่อย ๆ กระนั้นการกระทำของนางกลับทำให้กู้ซูหนิงยิ่งหวาดระแวง“ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” กู้จื่อเฉินลุกขึ้นค้อมศีรษะให้บิดามารดา ถึงเวลาที่เขาต้องไปกรมอาญาเรียวตาคมตวัดไปยังน้องสาวบุญธรรม สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้มีแต่ความดุดัน“เพิ่งฟื้นขึ้นมา เจ้าก็พักผ่อนเยอะๆ” [อย่าก่อเรื่องหรือทำร้ายกู้ซูหนิง]“เจ้าค่า” กู้หว่านชิงยิ้มหวานรับคำดวงตากลมมองแผ่นหลังของพี่รองเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไปพร้อมกับกู้ซูหนิงที่เดินไปส่ง กู้จื่อเฉินเป็นขุนนางกรมอาญา มีหน้าที่ตรวจสอบและสอบสวนคดี แต่ชอบลงพื้นที่ด้วยตัวเองเมื่อมีคดีสำคัญ เพราะเป็นคนช่างสังเกตทำให้เป็นคนแรกที่จับได้ว่ากู้หว่านชิงชอบใส่ร้ายกู้ซูหนิง ด้วยนิสัยตรงไปตรงมาทำให้เขาไม่ชอบน้องสาวบุญธรรมอย่างรวดเร็วแต่แล้วตรงหน้ากู้หว่านชิงมีตำราเล่มห

บทที่ 3 กู้หว่านชิงเปลี่ยนไปแล้ว“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”กู้หว่านชิงกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที พี่ใหญ่ของนาง กู้เฉิงอวี้ ขุนพลคนสนิทของเหยียนอ๋อง นิสัยสุขุมพูดน้อย รักในความยุติธรรมเหมือนบิดา นางมั่นใจว่าคนในตระกูล โดยเฉพาะกู้จื่อเฉินคงเล่าวีรกรรมของนางให้เขาฟังหมดแล้วตอนนี้เขาจะมองน้องสาวบุญธรรมคนนี้อย่างไร...กู้หว่านชิงสูดลมหายใจลึก ก้าวลงจากเตียงแล้วตรงไปเปิดประตู ทันใดนั้นก็เจอเข้ากับกู้เฉิงอวี้ที่กำลังจะเคาะห้องนางพอดีใบหน้าคมเข้มได้กู้เจิ้งหยวนมาถึงแปดส่วน คิ้วหนาดก เรียวตาคมกริบอย่างชายชาญทหาร รังสีรอบตัวน่าเกรงขาม“หว่านหว่าน ข้ากลับมาแล้ว” กู้เฉิงอวี้คลี่ยิ้มบางให้น้องสาวกู้หว่านชิงอ่านข้อความบนหัวไม่ออกเหมือนคราวท่านพ่อ [...] แต่แววตาอ่อนโยนของเขายามมองมาก็ทำให้นางรู้สึกใจชื้นขึ้น“อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าความจำเสื่อมหรือ”กู้หว่านชิงพยักหน้ารับคำวินิจฉัย“เจ้าค่ะ” ก่อนจะกล่าวระรัวเมื่อเห็นอีกฝ่ายแววตาหม่นแสงลง “แต่ข้าสบายดี พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง พี่ใหญ่ต่างหากเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บกลับมาหรือไม่”คำถามของนางเรียกรอ

บทที่ 5 เริ่มแผนสำรอง“หว่านหว่าน”กู้หว่านชิงที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดได้สติกลับมาจึงหันหาคนเรียก“เจ้ากังวลเรื่องเหยียนอ๋องหรือ” กู้เฉิงอวี้ถาม ตั้งแต่ร่ำลาเหยียนอ๋องกระทั่งออกมาถึงหน้าประตูจวน น้องสาวเงียบไปถนัดตา หนำซ้ำใบหน้าผ่องแผ้วยังเคร่งเครียดเหมือนมีเรื่องให้คิดมากอีกต่างหากกู้หว่านชิงส่ายหน้าปฏิเสธ แม้ในใจจะกู่ร้องว่าใช่!!“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่คิดอะไรเพลิน ๆ เอ๊ะ พี่ใหญ่ไม่ต้องไปส่งข้าที่จวนหรอก ข้าว่าจะนั่งรถเล่นชมเมืองสักหน่อย” หญิงสาวห้ามปรามเมื่อเห็นกู้เฉิงอวี้บอกคนติดตามว่าตัวเขาจะไปส่งนางกลับจวนก่อนเข้าค่ายทหารกู้หว่านชิงไม่ลืมส่งยิ้มหวานเป็นการขอบคุณ“ขอบคุณพี่ใหญ่ที่มาเป็นเพื่อนข้า ถ้าไม่ได้พี่ หว่านหว่านคงสิ้นใจอยู่ในนั้นแล้ว”กู้เฉิงอวี้หลุดหัวเราะ ยีหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู อยากจะปลอบน้องด้วยการปฏิเสธว่าท่านอ๋องมิได้น่ากลัวถึงเพียงนั้น กระนั้นก็ไม่อยากโป้ปด เนื่องจากเขาอายุเท่าเหยียนอ๋อง จึงเรียกได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน บางครั้งก็ยังหวั่นเกรงสหายคนนี้ หรือบางทีก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนับตนเป็นสหายหรือไม่“ข้าไม่ยอมให้เจ้าสิ้นใจง่ายๆ”“หว่านหว่านได้ยินแล้วก็ดีใจ เจอกัน

บทที่ 7 มัจจุราชมาเก็บเกี่ยววิญญาณกู้หว่านชิงโดนลงโทษให้นั่งคุกเข่าสำนึกผิดที่หน้าเรือนของกู้ซูหนิง แม้นางจะปฏิเสธหัวชนฝาว่าไม่ได้ตั้งใจ ทว่าผลลัพธ์ได้เกิดขึ้นแล้ว ประกอบกับผลจากการกระทำร้ายกาจในอดีตที่ตัวนางร้ายเคยทำ ล้วนส่งผลมาถึงตอนนี้“หากเป็นเมื่อก่อน ข้าคงเชื่อคำพูดของเจ้าโดยไม่ซักถาม แต่หว่านชิง เจ้าทำให้ทุกคนยากจะเชื่อใจ ครั้งนี้ไม่ว่าเจ้าตั้งใจหรือไม่ แต่ซูหนิงได้รับบาดเจ็บเพราะเจ้า เรื่องนี้เจ้าต้องสำนึกผิด” กู้เจิ้งหยวนกล่าวเสียงแข็ง ไม่ยอมผ่อนปรนให้ลูกสาวอีกต่อไปกู้หว่านชิงจึงนั่งคุกเข่าโดยไม่ปริปากบ่นอีก อย่างไรเสียนางก็ไม่ระมัดระวังเองจริง ๆ ทำให้กู้ซูหนิงโดนลวกทั้งแขนและลำตัว ถ้วยกระเบื้องที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ ร้อนจัดจนสามารถสร้างแผลไหม้ได้งานเลี้ยงเปิดตัวจึงถูกเลื่อนออกไปโดยปริยายและยังไม่มีกำหนดการใหม่กู้หว่านชิงไม่รู้ว่าตัวเองนั่งคุกเข่ามานานกี่ชั่วยามแล้ว แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดใส่จนเหงื่อไหลอาบไปทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างเป็นเหน็บชาจนบัดนี้ไร้ความรู้สึก ไหล่เล็กห่อเหี่ยว สองมือกุมแน่นบนตักกู้เหวินชิงกลับมายังจวนหลังได้ทราบข่าว เขาเดินผ่านไปโดยไม่แม้จะชายตามองนางเลย