All Chapters of อ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ : Chapter 131 - Chapter 140

“โอว์ เสียวเป็นบ้าลลิน อ่า” คำรามออกมาพร้อมกับมือใหญ่กดหัวเล็กซุกลงกลางหง่างขาตัวเองไม่ให้คายปากออกจากเอ็นเนื้อของตน                “อ่ะ อื้อ” ลลินสำลักความใหญ่ยาวอัดแน่นในปากตนเองก่อนจะจับมือเขาออกแล้วก็ดูดเลียกินน้ำเสียวของเขาจนเกลี้ยง                “น้ำเสียวเยอะเหมือนกันนะคะ บ่งบอกว่าเก็บกดมาหลายวัน”                “ใครเก็บกด” น้ำเสียงห้วนแหบพร่าดังตอบสวนกลับ                “ค่ะ ไม่เก็บกด งั้นลลินเก็บกดเองค่ะ” ลลินถอดเสื้อสายเดี่ยวตัวเองออกพร้อมกับที่แปะจุกตัวเองวางกับเสื้อบนโต๊ะกลางโซฟา เพราะต้องใช้มันอีก ก่อนจะก้มหน้าลงไปเอาสองเต้าอวบใหญ่บีบคลึงกับเอ็นเนื้อบุรุษ    

“ไม่เป็นไรลูก แม่กับพ่อไม่เคยผิดหวังในตัวลูก ที่ผ่านมาลลินทำตัวดีมาตลอด แม่กับพ่อจะไม่ถามว่าพ่อเด็กเป็นใคร ตอนนี้เรามาหาวิธีแก้ไขกันดีกว่าไหมลูก”                “นั่นสิลูก ถึงพ่อกับแม่จะตกใจกับสิ่งที่ได้รู้แต่พ่อกับแม่ไม่ใช่คนหัวโบราณลูกก็รู้ ยุคสมัยนี้ใครเขาก็ท้องเลี้ยงลูกคนเดียวกันทั้งนั้นใช่ไหมลาลี” ตามหันมาถามภรรยานั่งดมยาดมข้างตนเอง                “นั่นสิลูก พ่อกับแม่โอเค แต่ยอมรับว่าตกใจเหมือนกัน เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผู้ชายคนนั้นไม่รับผิดชอบไม่เป็นไร บ้านเราไม่ได้ขัดสนเงินทองใช่ไหมพี่ตาม หลานคนเดียวเราเลี้ยงได้”                ฮือๆๆ                ลลินปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อได้ฟังพ่อกับแม่พูด

“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ถ้าคิดถึงบอกนะพ่อกับแม่จะบินไปหนู หนูไม่ต้องบินมาหาก็ได้ พ่อกับแม่พร้อมบินด่วนทันที” ตามบอกลูกสาว                “แม่กับพ่อพร้อมบินไปหาลูกเสมอนะลลิน” ลาลีบอกลูกสาว                “ได้เลยค่ะ ถ้าคิดถึงอยากเจอจะจองตั๋วให้นะคะพ่อขา แม่ขา” ลลินผละจากเพื่อนมากอดพ่อกับแม่ตัวเองทั้งน้ำตา                “รักนะคะทั้งสองคน จุ๊บ” บอกรักพร้อมจุ๊บแก้มทั้งสองท่าน                “แม่เองก็รักคนสวยของแม่”                “พ่อก็รักหนู”          &n

เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าสองสามีภรรยากลับมาถึงบ้านหลังจากทานมื้อเย็นกับตามและลาลี พอมาถึงบ้านสุขก็ไปให้อาหารกบที่บ่อหลังบ้าน ส่วนจิตรก็นั่งพูดคุยกับเจ้าป๋องแป้งพร้อมกับนวลแกะกล่องพัสดุของตนเองออกให้                “เป็นอะไรนวล? ”                “หนังสือใหม่ของคุณลลินค่ะ”                “ดูสิตัวอยู่สวีเดนยังนึกถึงพี่อีกนะเนี่ยคนสวย”                “คุณลลินคงให้สำนักพิมพ์ส่งมาให้ค่ะคุณจิตร”                “อือ เอาไปเก็บไว้ในชั้นหนังสือฉันนะ เดี๋ยวฉันจะอ่านพรุ่งนี้ ว่าแต่มื้อเย็นเตรียมให้แค่สิงห์นะ เพราะพวกฉันสอง

คืนนั้นสิงห์ดื่มจนมาขับรถกลับบ้านไม่ไหวจึงนอนค้างบ้านวราธิป เขานอนห้องนอนของลลินและคิดถึงคนสวยกลิ่นกายหอมๆ หุ่นเซ็กซี่ของเจ้าหล่อน เขากอดหมอนและผ้าห่มแน่นน้ำตาคลอจนหลับไปและตื่นมาตอนเช้าขากลับแอบหยิบรูปบนโต๊ะทำงานของเจ้าหล่อนซ่อนไว้ในเสื้อของตนเองกลับไปด้วย                               ห้าสงสารเพื่อนรักเห็นเพื่อนรักทำงานหนักทุกวันส่วนตัวเองแทบจะไม่ได้ทำอะไร เหมือนรอรับเงินเดือนเข้าบัญชีเฉยๆ จึงแก้ปัญหาด้วยการนอนหลับตาไม่มองเพื่อนที่กำลังนั่งตรวจบัญชีของคลับในห้องทำงาน                “ถ้ามึงจะมาหลับเฝ้ากูทำงานก็ไปเถอะไอ้ห้า ไม่ต้องมานอนเฝ้ากูก็ได้”                “ก็ไม่อยากเห็นมึงทำงานหนักไง เลยเลือกจะนอน