Semua Bab Dangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า : Bab 31 - Bab 40

ฉันและคุณพุฒผละออกจากกัน ฉันหันหน้าไปมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเก่า เป็นพ่อของนาฬิ เขาสวมใส่เสื้อฮู้ด กางเกงสามส่วน มือหิ้วถุงน้ำเต้าหู้กับปลาท่องโก๋เขาเดินเข้ามาในลิฟต์ ทำเป็นไม่รู้จักฉัน“ไม่ทราบว่าจะออก หรือจะขึ้นไปต่อข้างบนครับ หรือชอบในลิฟต์เหรอครับ” เขาปรายตามองฉัน ก่อนจะมองไปที่คุณพุฒ “ถ้าชอบในลิฟต์คงต้องรอให้ผมขึ้นไปก่อนนะครับ” พ่อของนาฬิพูดจบก็แสยะยิ้มร้าย“นี่คุณครับ” คุณพุฒกำลังจะโวยวาย“ไปกันเถอะค่ะคุณพุฒ ป่านนี้คุณหนิงคงรอแล้ว” ฉันรีบพูดแทรกก่อนจะคว้ามือของคุณพุฒเดินออกมาจากลิฟต์คุณหนิงที่ฉันพูดถึงคือเลขาที่มากฝีมือของคุณพุฒ เธอร่วมเดินทางในครั้งนี้ และเป็นมารับบอสของเธอด้วยตัวเอง“คุณไม่น่ารีบเลย ไม่งั้นผมจะสวนกลับสักหน่อย คนอะไรไม่มีมารยาท พูดจาน่าเกลียด ไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลย” คุณพุฒถึงขั้นมีน้ำเสียงที่ฉุนเฉียว นานครั้งมาก ๆ ที่ฉันจะเห็นคุณพุฒเป็นแบบนี้“ถ้าไม่รีบออกมา แล้วคุณไปไม่ทัน ทำให้คุณผิดนัด จะไม่เสียงานเหรอคะ เป็นแบบนั้นคงเสียหายกับบริษัท ฉันคิดว่ามันคงไม่ส่งผลดีต่อคุณ หรือฉันคิดผิดคะ” ไม่หรอก ฉันก็แค่กล่าวอ้างไปแบบนั้น ความจริงฉันแค่ไม่อยากจะให้เขาทั้งคู่ปะ

“เค้ายอมให้เธอโยนน้ำเต้าหู้ใส่หน้า ยอมให้เธอตบเค้า ทั้งที่แม่เค้ายังไม่เคยตบหน้าเค้าเลย เค้ายอมเธอได้ทุกอย่าง เพราะเค้ารู้ว่าเค้าผิดที่หายไปนานขนาดนั้น เขาตื่นเช้าไปซื้อน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋มาแขวนไว้หน้าห้องเธอทั้งที่เค้าไม่ชอบตื่นเช้า พอตกดึก เค้าก็รีบไปซื้อก๋วยเตี๋ยวมาแขวนไว้หน้าห้องเธอตอน 2 ทุ่ม เค้าทำให้เธอ แบบที่ไม่เคยทำให้ใคร”“ฉันไม่ได้ขอให้นายทำ”“ก็ที่ทำเพราะอยากให้เธอยอมให้อภัยไง เค้าอยากกอดเธอ อยากกอดลูก”“มันช้าไปแล้วนอส พอเถอะ ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างมีชีวิต” ฉันพูดหักหาญน้ำใจอีกครั้ง เรื่องของฉันและเขามันควรจบได้แล้วแต่แล้วฉันก็รู้สึกว่าน้ำที่หยดลงเสื้อบริเวณที่นอสเอาหน้ามาซบมันอุ่น ไม่เหมือนน้ำจากฝักบัวที่เย็น“เธอเอากับคนอื่น เธอรู้สึกยังไงวะ ตอนเอากับมันคิดถึงหน้าเค้าบ้างมั้ย เธอเป็นของเค้านะเว้ย เธอไปเอากับคนอื่นได้ไง เธอไม่คิดถึงใจเค้าบ้างเหรอ” นอสเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ดวงตาของเขาแดง“ไม่” ไม่เคยเอากับคนอื่นจะรู้ได้ยังไงกันล่ะว่ารู้สึกยังไง“เหรอ ก็ดี เค้าจะได้ลองไปเอากับคนอื่นดูบ้าง จะได้รู้ว่ามันดีแค่ไหน” พูดอย่างกับว่าที่หายไปไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น หน้าอย่าง

“วันนั้น เมื่อหกปีก่อน นายก็ไม่บอกฉัน วันที่มือนายเปื้อนเลือด ฉันเอาผ้าที่พันคอเช็ดออกให้ ฉันไม่กล้าถามว่านี่เลือดใคร ติดตัวนายมาได้ยังไง ฉันพยายามมองข้าม เพราะแค่นายกลับมาหาฉันก็ดีมากแล้ว แต่แล้วนายก็บอกว่าจะไม่ได้มาหาฉัน เพราะมีบางอย่างต้องทำ ฉันจึงถามนายว่า ‘บอกได้มั้ยว่าสิ่งที่ต้องทำคืออะไร’ แต่นายก็ส่ายหัวแทนคำตอบ นายบอกแค่ว่านายจะกลับมา แล้วนายก็หายไปเลย ไม่เคยกลับมาสักครั้ง ทั้งที่ฉันรอนายตลอด นายเหมือนไม่อยากให้ฉันยุ่งกับโลกของนาย นายทำเหมือนฉันไม่มีความรู้สึก ทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของ นึกจะทิ้งขว้างก็ทิ้ง นึกจะกลับมาสนใจก็กลับมาง่าย ๆ นายใจร้าย ใจร้ายกับฉันมาก นาย…” ฉันยืนพูดเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก แค่เสี้ยวเล็ก ๆ เท่านั้น ฉันพูดออกมาทั้งน้ำตา เหตุการณ์วันนี้คล้ายคลึงกับเหตุการณ์วันนั้น ต่างเพียงแค่วันนั้นไม่มีคนมาดักรอเขาแบบนี้ที่ฉันเงียบ ไม่พูดต่อ เพราะนอสเดินเข้ามาจูบฉัน ก่อนที่เขาจะถอนจูบออก และดึงฉันเข้าไปโอบกอด“เค้าขอโทษ เค้ามันคนไม่ได้เรื่อง เค้ามันเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง เป็นพ่อที่ไม่มีความดี แต่ครั้งนี้เธอไม่ต้องห่วงนะ เค้าจะกลับมา เค้าจะรีบกลับมา ยังไงเค้าก็จะกลับมา

“เนี่ย พอกลับมาบ้านก็เป็นแบบนี้ไง แล้วก็ชอบให้กลับมา”“เบี่ยงประเด็นเก่งนะพี่ เอาตรง ๆ นะพี่ ผมว่าพี่ไม่รอด ความจริงน่าจะพกที่อุดหูมาด้วย”“เลิกกวนกันได้แล้ว สรุปยังไงนอส มีอะไรแกไม่เคยบอกป๊ากับแม่เลย เมื่อไหร่แกจะเลิกนิสัยแบบนี้ แกนี่มันเป็นคนไม่ได้เรื่องจริง ๆ คิดอะไรตามใจตัวเองตลอด ไม่เคยสนใจพ่อแม่ แก 23 แล้วนอส เรียนก็ไม่เอา งานก็ไม่ทำ คิดแต่บ้านรวยไม่ต้องทำอะไรก็ได้ ฉันเบื่อแกเต็มทน ช่วยเอาสมองที่ชาญฉลาดของแกมาทำให้มันก่อเกิดประโยชน์กว่านี้ได้มั้ย ทำแต่เรื่อง ไม่เคยทำอะไรให้ฉันสบายใจได้เลย แล้วรอบนี้เรื่องใหญ่นะ ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแก แกมัน…”“พอแล้วเฮีย จะบ่นอะไรนัก นี่ลูกเพิ่งกลับมานะคะ เฮียขี้บ่นแบบนี้ไงลูกถึงไม่อยากกลับบ้าน”“เพราะหนูให้ท้ายแบบนี้ไง ไอ้นอสมันถึงไม่มีความคิดอยู่อย่างนี้ อีก 5 ปี 10 ปีมันก็คิดไม่ได้หรอก คอยแต่ตามใจกัน”“ก็เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วมั้ยเฮีย แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเครียดขนาดนั้น เรามีหลานเราต้องดีใจสิคะ”“แต่ลูกเราทิ้งเขานานขนาดนั้น หนูคิดว่าลูกเรามันมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่มั้ย หนูคิดว่าเมียเก่ามันจะให้มันเจอลูก จะให้เราเจอหลานเหรอ ถ้าหนู

“พ่อนอสของน้อง พ่อนอสกลับมาหาน้องแล้ว ฮือ… พ่อนอสขาน้องคิดถึงพ่อ” ผมถึงกลับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและกอดหอมลูกสาวที่ผมไม่เคยได้เลี้ยงดูสักครั้ง เธอบอกว่าเธอคิดถึงผมผมจุกจนพูดไม่ออก มันเหมือนมีก้อนอะไรติดอยู่ที่คอของผม ตอนนี้น้ำตาของผมไหลอีกแล้วครับ“พ่อนอส พ่อนอสกลับมาหาน้องกับแม่เวย์แล้วใช่มั้ยคะ กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วใช่มั้ยคะ” นาฬิใช้สองมือป้อม ๆ ของเธอประคองแก้มของผมและเอ่ยถามผมทั้งน้ำตาของเธอผมพยักหน้ารับ เวลานี้ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกมาจริง ๆ“พ่อนอสอย่าร้อง อย่าร้องนะคะ” มือป้อม ๆ ของลูกสาวกำลังเกลี่ยน้ำตาที่ไหลรินของผม “พ่อนอสขาจะไม่ทิ้งน้องกับแม่เวย์ไปอีกใช่มั้ยคะ” นาฬิมองหน้าผมรอคำตอบ ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วกำลังมองอย่างมีความหวัง“ครับ” แค่คำคำเดียวพูดออกมาโคตรจะยาก ทั้งที่ผมอยากจะพูดออกมามากกว่านี้ด้วยซ้ำ มันเป็นความรู้สึกที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ผมมั่นใจแล้วว่าผมจะไม่ไปไหน ผมจะอยู่กับสองคนนี้ตลอดไป“พ่อนอสน่ารักที่สุดเลยค่ะ น้องรักพ่อนอสนะคะ น้องอยากกอดพ่อมานานแล้วรู้มั้ยคะ” จริงอย่างที่ไอ้ทิวเคยบอกไว้ นาฬิเป็นเด็กน่ารัก พูดจาฉะฉาน และไม่ค่อยงอแงเหมือนเด็กคนอื่น ๆ“เข้าห้องกันค่ะพ่