Partager

จุดเริ่มต้น

last update Date de publication: 2026-08-20 01:07:03

แรกรุ่งอรุณมวลกลิ่นดอกไม้หน้าจวนใหญ่สกุลซ่ง สกุลขุนนางยอดนักรบที่สืบต่อกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ รุ่งเรืองที่สุดเห็นจะเป็นช่วงที่บุตรสาวคนรองขึ้นเป็นฮองเฮา หลังเสกสมรสกับฮ่องเต้ราชวงศ์หลู่ ที่ฝ่าฟันปราบกบฏจากแผ่นดินเดิม รวบรวมแผ่นดินเข้าด้วยกันจนกระทั่งเป็นแผ่นดินทอง เหล่าขุนนางสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้หลู่ต้าฉิน!!

และเพราะอายุยังน้อย การลำดับขั้นรัชทายาทจึงตกเป็นของน้องชายอย่างหลู่หยางโหลว รอจนกว่าฮองเฮาจะทรงพระครรภ์จึงจะมีองค์รัชทายาทที่มาจากสายเลือดโดยแท้

“คุณหนูสามตื่นเถิดเจ้าค่ะวันนี้ฮองเฮาเสด็จมาเยี่ยมเยียนบิดามารดาเจ้าค่ะ” เสียงแม่นมหวังเรียกเข้ามาในโสตประสาท

“คุณหนูงั้นหรือ? ฮองเฮาอะไรกัน? พี่สาวข้าไม่ใช่ว่ากำลังยุ่งกับการเลี้ยงองค์ชายน้อยหรืออย่างไร!!” คนที่อยู่ในห้วงฝันยังคนนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น ฝ่ามือบอบบางกอบกุมบริเวณต้นคออย่างเจ็บปวด

“ตายแล้วไปไหน หากตายแล้วจะได้เจอกับแม่ทัพหลี่หรือไม่!! นี่มัน…ทำไมถึงไม่มีเลือดหล่ะ?“ แม้จะงงงวยแต่ไม่ยอมลืมตาตื่นสักที และกังวลจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนที่เดินเข้ามา

”ลูกสาม เหตุใดจึงยังไม่ลุก ตื่นเดี๋ยวนี้!“ เสียงมารดาดังมาแต่ไกลทำนางยกยิ้ม

”ตายแล้วได้เจอมารดาเช่นนี้ก็ดีไม่น้อยเลย“ เพี้ยะ!

”อ๊ะ ทะ ท่านแม่ ท่านตีข้า!!“ ความเจ็บแสบบริเวณต้นแขนมันเหมือนจริงมาก…

”เจ้ามัวนอนยิ้มอะไรกัน ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะเสด็จมาแล้ว เจ้าลูกคนนี้หนิ!!“ ใบหน้าที่ไม่ได้โกรธจริงจังทำนางที่ลูบแขนปอยๆ โผลเข้ากอดเต็มรัก

”ข้าคิดถึงท่านแม่!!“ คิดถึงเหลือเกิน…มันเป็นเช่นนี้สินะ

”เด็กน้อย เจ้าคิดถึงอะไรกัน เราพึ่งเจอกันเมื่อวานเจ้าลืมสิ้นแล้วรึ“ แม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่ก็ยกมือขึ้นลูบหลังบอบบางของบุตรสาวคนเล็กอย่างโอบอ้อมอารีย์

”อี้เหรินเจ้าอ้อนอะไรแม่เจ้าแต่เช้ากันหืม…“ เสียงผู้มาใหม่นำนางเบิกตากว้าง

”ท่านพ่อ!! ข้าเองก็คิดถึงท่าน!“ ร่างเล็กโผลเข้ากอดจนคนแก่หัวเราะลั่นจวนนอนหลังน้อย ที่อยู่ท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม จวนบุพผา

”ซ่ง อี้ เหริน เลิกเล่นก่อนเถอะ เจ้าเองต้องไปเตรียมตัวรับเสด็จฮองเฮา ไปเถอะ ไปให้แม่นมหวังแต่งตัวให้ แม่กับพ่อจะไปดูความเรียบร้อย“ แม้จะแสนคิดถึงและไม่อยากปล่อยกอด แต่เมื่อแม่นมหวังยืนรออยู่นานนางจำเป็นต้องปล่อยอ้อมแขนผู้เป็นพ่อ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ มองดูบิดามารดาเดินออกจากจวนเล็กไปจนไกล นางรีบวิ่งออกไปเปิดหน้าต่างด้านหลังห้องนอน พบว่าป่าดอกท้อที่ขึ้นเต็มภูเขานั้น…เหมือนจวนเดิมของนางไม่มีผิด!!

“เป็นไปได้ยังไงกัน!!” นางวิ่งกลับมาที่จวนด้านข้างก่อนพบว่า เป็นจวนเก่าของฮองเฮาพี่สาวนาง จวนแฝดที่ท่านพ่อตั้งใจทำให้!

“นี่มัน ขะข้า อายุกี่หนาวกัน!!” มองตัวเองผ่านกระจกพร้อมลูบหน้าลูบตา ลูบผมที่ปล่อยยาวอย่างสงสัย

“คุณหนู น้ำกำลังอุ่นได้ที่ไปเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะอาบน้ำให้” นางเดินกลับมาจับมือแม่นมหวังอย่างตื่นเต้น

“แม่นม พี่ชายข้ากลับมาจากชายแดนเมืองเว่ยแล้วหรือ แล้ว… ขะ ข้าตอนนี้อายุกี่หนาวกัน!!“ แม้จะงงกับการกระทำของคุณหนูคนเล็กของบ้าน แต่แม่นมหวังก็ยินดีจะตอบ

”คุณชายใหญ่ตอนนี้ประจำการอยู่ที่เมืองโหลว แต่คาดว่าจะตามไปสมทบกับแม่ทัพหลี่ในอีกไม่ช้า ส่วนตอนนี้คุณหนูของบ่าวจะมีอายุ 15หนาวในอีก1เดือนข้างหน้าเจ้าค่ะ“ คำที่ตอบด้วยรอยยิ้มทำคิ้วขมวด

”พิธีปักปิ่น ที่ข้าต้องเลือกคู่งั้นหรือ“ นางพึมพำพร้อมยกฝ่ามือขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะเอาใส่ปากและกัดเต็มแรง

”คุณหนู!!“

”อ๊าสส เรื่องจริง!! จริงๆด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน ย้อนเวลางั้นหรือ!!“

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ENDมีเพียงตอนนี้และอนาคต

    ฉึบ!! เพียงดาบเดียวของกู่ลี่หง จากร่างหนาที่ดิ้นเร้าแน่นิ่งลงทั้งที่ดวงตายังเบิกกว้าง “อึก!!” พรึบ ฝ่ามือหนาของใครบางคนปิดตานางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่กู่ลี่หงจะใช้มีดจ้วงแทงตัวเอง เขาปิดตานางด้วยฝ่ามือเดียว และดึงร่างบางให้หันกลับมาหาตัวเอง“อย่ามอง…ทหาร คุมตัวสตรีผู้นั้นไว้!!” ฉึก!! ครั้งที่สองที่นางเสียบมีดเข้าร่างกาย…ช่วยไม่ทันแล้ว…“อึก!!”“ว้ายตายแล้ว นางแทงตัวเอง”“แย่แล้ว เลือดที่คอนางเยอะเกินไป ช่วยกันห้ามเลือดก่อน!”“นางใจเด็ดนัก เร็วเข้าตามท่านหมอ”“ไม่ๆ ตามพ่อค้ากู่ด้วยเร็ว!!”“เจอศพเจิ้งฮูหยินอยู่ในบ้านขอรับ!” แม้ไม่เห็นแต่นางกำเสื้อของใครบางคนแน่น พรึบ!!“อี้เหริน!!”“ฮูหยิน!!”“หลี่เฟยข้าอุ้มน้องสามเองเจ้าบาดเจ็บอยู่” สมองของนางขาวโพลน แม้ลืมตาไม่ไหวแต่เสียงรอบข้างนางได้ยินทุกคำ ร่างบอบบางลอยหวือขึ้นก่อนจะถูกอุ้มขึ้นมาบนรถม้าพากันมุ่งหน้ากลับสกุลหลี่“แปลก ครั้งนี้ข้าไม่เห็นอะไร ไม่เห็นอดีต ไม่เห็นอนาคต ไม่เห็นอะไรเลย” แม้จะยังหลับตาอยู่ แต่นางก็สัมผัสได้จากไออุ่นที่ฝ่ามือ“แม่ทัพหลี่” เสียงแผ่วเบาปลุกคนตัวโตที่ฟุบหลับให้ลืมตาขึ้น“เจ้าฟื้นแล้ว” แม้นางจะพยายามลุกขึ้นแต่เขา

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ล้มกระดาน

    คำพูดนั้นทำกู่ลี่หงกำมือแน่น มองดูทั้ง3คนเดินออกไปด้วยความเครียดแค้น“แม่นางกู่ สิ่งที่ฮูหยินหลี่แนะนำเป็นเรื่องที่ดี” คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่มองเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยเตือนสติคนที่ปล่อยน้ำตาเงียบๆ“ไม่หรอก คนอื่นแพ้ได้ แต่ข้าจะไม่มีวันแพ้ ไม่ซมซานกลับไปสกุลกู่ให้แม่ใหญ่กดหัวข้าอีก!!” มือบางลูบท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ ในใจคิดทบทวนทุกอย่างก่อนจะเดินกลับมาที่เรือนหลัง ที่ที่คนบ้านเจิ้งให้นางกับลูกพักอาศัย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง“หากข้าไม่ได้ พวกเจ้าก็จงอยู่กันอย่าง…ตายทั้งเป็น!!” แววตาอาฆาตนี้เหมือนนางอดทนมานาน คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่แอบตามมาดูได้แต่ส่ายหัว“เกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ”2เดือนต่อมานักโทษนับสิบคนถูกต้อนเข้ามาในลานประหาร ชาวบ้านที่ได้รับประกาศชักชวนกันมาดูอย่างตื่นเต้น“ด้วยราชองการแห่งฟ้า ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ปลดองค์รัชทายาทจากเหตุการตั้งซุ้มรีดไถเงินชาวบ้านแคว้นเว่ย เก็บภาษีจากชาวบ้านเข้ากระเป๋าตัวเอง ก่อความเดือดร้อนให้ชนชั้นแรงงานทำงานโดยที่ไม่ได้รับเบี้ยหวัด ความผิดร้ายแรงนี้ ส่งผลให้ราชวงศ์แปดเปื้อน ไม่ควรค่าให้ผู้คนนับถือ มีโทษประหาร!!” เสียงฮือฮาของชาวบ้านเริ่มทำองค์รัชทายาทช

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   คนพาล

    หลี่อี้เหรินหันมามองสตรีตรงหน้าที่มีสภาพโทรมจนนางต้องถอยเท้าหนีอย่างตกใจ“ลี่หง หะเหตุใดเจ้าถึง…” ไม่มีคำใดที่สามารถสื่อออกไปได้นอกจากดวงตาที่เบิกกว้าง พรึบ หญิงสาวคุกเข่าลงหน้า“ข้าท้องลูกของเขาแต่ชายผู้นั้นเอาแต่ขับไล่ข้าออกจากจวน เพียงเพราะเขาสอบจงหงวนไม่ได้ มารดาจึงบังคับให้แต่งงานกับบุตรสาวสกุลอื่นที่ฐานะเทียมกัน เมื่อข้าไม่ยอมออกจากจวน ข้าถูกนางผู้นั้นทุบตี” ไป๋หยวนส่ายหน้าให้รู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังพูดปด“ในเวลาเพียง1เดือน เขาแต่งงานใหม่งั้นหรือ ข้าไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ เจ้ามาบอกข้าคงไม่ได้ประโยชน์” นางไม่ใจอ่อนอยู่แล้ว และยังไม่รู้ว่ากู่ลี่หงมาด้วยเหตุอันใดนางจึงปฏิเสธไว้ก่อน“ในฐานะที่เราเคยเป็นสหายกัน ตอนนี้ข้าไร้ที่พึ่งพิง อยากขอเพียงความเห็นใจจากเจ้า ข้า…ขอเพียงไปพักอาศัยและขอเพียงอาหารวันละมื้อให้บุตรในครรภ์ข้าอิ่มท้องได้หรือไม่” สตรีที่เนื้อตัวมอมแมมรีบเข้ากอดขานางท่ามกลางชาวบ้านที่มีเดินตลาด มาถึงตรงนี้นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอดีตสหายที่แสนชั่วช้าถึงเลือกสถานที่ที่คนพลุกพล่านเช่นนี้!“ลี่หงเจ้าเองต้องเข้าใจบัดนี่ท่านย่าสามีข้าป่วยอยู่ การเข้าออกของแต่ละบุคคลในช่วงน

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   คนสกุลหลี่

    “เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่” ฮองเฮาหันมาถามหลี่อี้เหรินที่ทำหน้าฉงน“ไม่เพคะ แม่ทัพไม่ได้แจ้งสิ่งใดกับข้า” สายตาหวานของฮองเฮาตวัดมามองฝ่าบาทที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“เหตุใดเรื่องนี้หม่อมฉันถึงไม่รู้เพคะ เมื่อเช้าตอนมีคนมาบอกว่าเหรินเอ๋อร์ถูกทิ้งไว้ในห้องหอกลางดึก หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่พระองค์ไม่ไว้ใจหม่อมฉันกับอี้เหรินงั้นหรือ” หลี่อี้เหรินทำได้เพียงมองแต่ละฝั่งไปมา ในใจไม่ได้นึกโกรธสามี เพราะเขาและนางย้อนเวลากลับมาเช่นกัน เรื่องกลยุทธในสนามรบแน่นอนว่าเขาเก่งกาจกว่านางอยู่แล้ว“ใช่ที่ไหนกันเล่า ฮองเฮา…เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ หลอกคนอื่นให้สำเร็จได้ ต้องเริ่มที่หลอกคนของตัวเองก่อน” ใบหน้าหวานที่แสนอ่อนโยนบัดนี้บึ้งบูด“หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ไม่เห็นความสำคัญแล้วหนิเพคะ” มาถึงตรงนี้หลี่อี้เหรินได้แต่อมยิ้ม ใครจะตามใจฮองเฮาได้เท่าฝ่าบาทหายากนัก“ไม่จริง เจ้าสำคัญที่สุด สำคัญกว่าใครแม้คืนไหนที่เจ้าให้ข้าไปนอนกับสนมหลี่ข้าก็รีบกลับมาหาเจ้าอยู่ดี อี้เมิ่งตอนนี้รอบตัวล้วนไว้ใจใครไม่ได้ บางเรื่องข้าอาจจัดการโดยไม่บอกเจ้า แต่ขอให้วางใจข้าบอกช้าแต่ไม่เคยไม่บอก“ ฮองเฮาพยักหน้ารับก่อนคิ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ร้อนรน

    นางเตรียมของระหว่างทางให้เขา รวมถึงเสบียงที่ต้องมีติดตัวทหารระหว่างเดินทาง เพราะคิดว่าเมื่อไปถึงคงได้สู้รบต่อไม่มีเวลาหยุดพัก“แผ่นแป้งย่างนี้ใส่เนื้อสัตว์เข้าไปให้มากหน่อย ลู่ลู่เจ้าส่งคนไปที่จวนซ่ง บอกท่านแม่ว่าข้าต้องการแผ่นแป้งอีกมาก ที่จวนซ่งท่านแม่เตรียมไว้มากมายไปเถอะ ท่านแม่ทัพต้องออกเดินทางในคืนนี้” หลังสั่งสาวใช้เสร็จนางหันกลับมาจัดการอาวุธที่สามีควรมีพกติดตัวมากกว่าดาบเล่มเดียว ทั้งยังจัดเตรียมชุดคลุมเพราะอากาศเริ่มหนาว รวมถึงรองเท้าที่หนาขึ้นกว่าเดิมทุกอย่างเรียบร้อยในเวลาใกล้รุ่ง ร่างบอบบางนั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าจวน จนหลี่เฟยที่กลับมาด้วยความเร่งรีบคุกเข่ามองนางอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนที่อ่อนเพลียอย่างแสนรัก“ท่านกลับมาแล้ว” นางลืมตาตื่นจับฝ่ามือเขามาแนบแก้ม“ต้องเดินทางเลยหรือไม่” เขายกยิ้มอ่อนโยนพร้อมพยักหน้า“ข้าเตรียมเสบียงให้ท่านระหว่างทาง ยังมีอาวุธอีก2อย่างที่ท่านควรมีคิดตัว และนี่ แผนที่ที่ข้าทำไว้หากต้องการจัดการให้ราบคาบข้าคิดว่าสิ่งนี้เป็นประโยชน์” นางจับมือเขาที่เอาแต่จับจ้องนางให้รับแผนที่ที่นางวาดขึ้นมา ก่อนจะลูบแก้มสากแผ่วเบา และเขาเ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   น้ำผึ้งหวาน

    ใบหน้าของนางที่มีความเอียงอายทำเขาเอ็นดูนัก ฝ่ามือหนาปลดชุดคลุมสีแดงออกจากตัวนาง ก่อนจะจับนางที่ตอนนี้มีเพียงผ้าคาดอกตัวบางให้หันมาเผชิญหน้า“กลับมาคราหน้าข้าจะมารับเจ้าไปที่ชายแดนด้วย ข้าจะจัดการทุกอย่างไม่ให้เจ้าต้องเป็นกังวล” ริมฝีปากหนาพูดชิดริมฝีปากบางก่อนจะครอบทับดูดดึงอย่างแผ่วเบาแต่มันซึมลึกในความทรงจำมือที่สั่นเทาของนางยื่นไปปลดชุดเจ้าบ่าวแสนรุงรังออกบ้าง จนตอนนี้หน้าอกแกร่งและรูปร่างแข็งแรงของคนที่ใช้กำลังอยู่เสมอทำนางสะเทิ้นอาย จนเขาต้องเชยคางมนให้หันมาสบตา ความหอมหวานดั่งยกสวนบุปผามาทั้งไร่ทำเขาอดใจไม่ไหวดอมดมตามซอกคองาม ล่วงเลยมายังทรวงออกที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวสายผ้าคาดออกไป“อื้ออออ” หลี่เฟยใช้เวลาเกือบหนึ่งถ้วยชาในการครอบครองทรวงอกอวบอิ่ม ทั่งยังใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างนวลจนครบทุกพื้นที่ ตอนนี้จึงเหลือที่สุดท้ายที่ตัวเขาเองอยากสำรวจที่สุด“ต่อจากนี้ชะตาจะไม่เหมือนเดิม ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องเจ้าเพียงผู้เดียว!!” เรียวขางามขาวผ่องถูกเขากดจูบตามขาด้านใน ล่วงเลยมายังแอ่งสะดือก่อนจะวกกลับมาที่ปากถ้ำสีสวย“ไม่เจ้าค่ะ” นางส่ายหัวให้เขาไม่ทำสิ่งที่ไม่คู่ควร แต่มีหรือที่คนอย่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status