Partager

ห้วงลมหายใจสุดท้าย

last update Date de publication: 2026-08-20 01:06:40

”หึ โกหกสิ้นดี ข้าเพียงต้องการคู่ชีวิตที่ซื่อสัตย์ เงินทองมีมากมายแล้วข้าจะต้องการไปทำไมกัน!!“ หลังแต่งงานและท้องบุตรชาย สร้างความยินดีให้สองตระกูล อย่างมาก แต่จู่ๆสามีที่รักยิ่งจับจูงมือสหายคนสนิทของนางเข้ามาบอกว่าท้องเช่นกัน หากนางใจกว้างสักนิด ย่อมอยู่ด้วยกันได้อย่างสันติ

”ข้าใจกว้างแล้วอย่างไร ลูกข้ารอด…ลูกนางตายเพราะเล่นบทรักกันทั้งวันทั้งคืน!! แต่เป็นข้าที่ต้องมาเสียสละลูกให้งั้นหรือ!! ฝันไปเถอะ ที่ๆพวกเจ้าควรอยู่คือนรกเท่านั้น!!“ เท้าบางเหยียบขึ้นที่หน้าจวนเจิ้ง ก่อนจะยกดาบขึ้นมาจอที่คอ จนชาวบ้านที่กำลังจะไปลานประหารหยุดดูด้วยความตกใจ!!

”พวกท่านสงสัยใช่หรือไม่ เหตุใดข้าจึงยืนร้องไห้ถือดาบเช่นนี้ เพราะไอ้อีหน้าด้านที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตั้งใจจะบังคับให้ข้ายกบุตรชายให้ แทนที่บุตรชายของนางที่ตายไป ทั้งยังเตรียมวัดให้ข้าออกบวช โดยเอาเรื่องทางการทหารของพี่ชายข้ามาข่มขู่“ คำพูดของนางสร้างความตกใจและฮือฮา แต่คนไม่รู้สำนึกอย่าง เจิ้งเกาซี กลับหัวเราะเสียงดัง

“นางพึ่งคลอดลูก!! นางเสียสติเช่นนี้ทุกคนต้องเห็นใจข้า ข้าอดทนกับภรรยาที่ไม่ได้เรื่องมานาน พวกท่านเห็นหรือไม่ว่านางเอาแต่ใจแค่ไหน ซ่งอี้เหริน วางดาบลงหน่า…เจ้าจะทำให้ข้าอับอายไปถึงไหน!!“ แม้ปากจะพูดเช่นนั้นแต่สตรีที่เคยเป็นสหายสนิทของนางกลับแย้มยิ้มเย้ยยัน ก่อนจะตีหน้าเศร้าเดินเข้าไปเกาะแขนสามีของนาง

”นางเพียงเรียกร้องความสนใจจากท่านพี่ ข้าเสียใจที่ทำให้ครอบครัวบาดหมางกันเช่นนี้!!“ น้ำตาที่แสร้งบีบออกมา ทำเจิ้งเกาซีรีบปลอบโยน นางมองภาพนั้นพร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!!

”หากข้าตาย บุตรชายข้าท่านก็ไม่มีสิทธิ์!! เรื่องนี้ใต้เท้าเกาจัดการให้ข้าเรียบร้อย ข้า…อวยพรให้คนติดสัตว์เช่นเจ้าสองคนลงนรกขุมที่ลึกที่สุด ไม่มีโอกาสที่ชีวิตจะเจริญได้อีก…และที่สำคัญ“

ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง นางยกยิ้มเมื่อเสียงกลองดังลั่นลานประหาร

”หากเกิดชาติหน้าข้าจำอดีตชาติได้ จะตามเหยียบย่ำเจ้าสองคนให้จมอยู่เพียงพื้นพสุธา เป็นเพียงรากหญ้าที่ตายอย่างไร้ประโยชน์!!“ ฉึบ!! เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นหิมะสีขาว เสียงคนกรีดร้องด้วยความตกใจและเสียงโวยวายที่ตามมานางไม่ได้รับรู้แล้ว ห้วงคำนึงลมหายใจสุดท้ายมีเพียงคำอธิฐานถึงคนที่มีชะตากรรมไม่ต่างจากนาง ท่านแม่ทัพหลี่เฟย…

“หากมีโอกาสสักครั้ง ข้าจะเลือกท่าน จะทำให้ท่านยิ่งใหญ่จนใต้หล้าแห่งนี้เกรงกลัว เพื่อปกป้องบุตรชายของข้า!!” ฮึก!!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ENDมีเพียงตอนนี้และอนาคต

    ฉึบ!! เพียงดาบเดียวของกู่ลี่หง จากร่างหนาที่ดิ้นเร้าแน่นิ่งลงทั้งที่ดวงตายังเบิกกว้าง “อึก!!” พรึบ ฝ่ามือหนาของใครบางคนปิดตานางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่กู่ลี่หงจะใช้มีดจ้วงแทงตัวเอง เขาปิดตานางด้วยฝ่ามือเดียว และดึงร่างบางให้หันกลับมาหาตัวเอง“อย่ามอง…ทหาร คุมตัวสตรีผู้นั้นไว้!!” ฉึก!! ครั้งที่สองที่นางเสียบมีดเข้าร่างกาย…ช่วยไม่ทันแล้ว…“อึก!!”“ว้ายตายแล้ว นางแทงตัวเอง”“แย่แล้ว เลือดที่คอนางเยอะเกินไป ช่วยกันห้ามเลือดก่อน!”“นางใจเด็ดนัก เร็วเข้าตามท่านหมอ”“ไม่ๆ ตามพ่อค้ากู่ด้วยเร็ว!!”“เจอศพเจิ้งฮูหยินอยู่ในบ้านขอรับ!” แม้ไม่เห็นแต่นางกำเสื้อของใครบางคนแน่น พรึบ!!“อี้เหริน!!”“ฮูหยิน!!”“หลี่เฟยข้าอุ้มน้องสามเองเจ้าบาดเจ็บอยู่” สมองของนางขาวโพลน แม้ลืมตาไม่ไหวแต่เสียงรอบข้างนางได้ยินทุกคำ ร่างบอบบางลอยหวือขึ้นก่อนจะถูกอุ้มขึ้นมาบนรถม้าพากันมุ่งหน้ากลับสกุลหลี่“แปลก ครั้งนี้ข้าไม่เห็นอะไร ไม่เห็นอดีต ไม่เห็นอนาคต ไม่เห็นอะไรเลย” แม้จะยังหลับตาอยู่ แต่นางก็สัมผัสได้จากไออุ่นที่ฝ่ามือ“แม่ทัพหลี่” เสียงแผ่วเบาปลุกคนตัวโตที่ฟุบหลับให้ลืมตาขึ้น“เจ้าฟื้นแล้ว” แม้นางจะพยายามลุกขึ้นแต่เขา

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ล้มกระดาน

    คำพูดนั้นทำกู่ลี่หงกำมือแน่น มองดูทั้ง3คนเดินออกไปด้วยความเครียดแค้น“แม่นางกู่ สิ่งที่ฮูหยินหลี่แนะนำเป็นเรื่องที่ดี” คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่มองเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยเตือนสติคนที่ปล่อยน้ำตาเงียบๆ“ไม่หรอก คนอื่นแพ้ได้ แต่ข้าจะไม่มีวันแพ้ ไม่ซมซานกลับไปสกุลกู่ให้แม่ใหญ่กดหัวข้าอีก!!” มือบางลูบท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ ในใจคิดทบทวนทุกอย่างก่อนจะเดินกลับมาที่เรือนหลัง ที่ที่คนบ้านเจิ้งให้นางกับลูกพักอาศัย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง“หากข้าไม่ได้ พวกเจ้าก็จงอยู่กันอย่าง…ตายทั้งเป็น!!” แววตาอาฆาตนี้เหมือนนางอดทนมานาน คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่แอบตามมาดูได้แต่ส่ายหัว“เกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ”2เดือนต่อมานักโทษนับสิบคนถูกต้อนเข้ามาในลานประหาร ชาวบ้านที่ได้รับประกาศชักชวนกันมาดูอย่างตื่นเต้น“ด้วยราชองการแห่งฟ้า ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ปลดองค์รัชทายาทจากเหตุการตั้งซุ้มรีดไถเงินชาวบ้านแคว้นเว่ย เก็บภาษีจากชาวบ้านเข้ากระเป๋าตัวเอง ก่อความเดือดร้อนให้ชนชั้นแรงงานทำงานโดยที่ไม่ได้รับเบี้ยหวัด ความผิดร้ายแรงนี้ ส่งผลให้ราชวงศ์แปดเปื้อน ไม่ควรค่าให้ผู้คนนับถือ มีโทษประหาร!!” เสียงฮือฮาของชาวบ้านเริ่มทำองค์รัชทายาทช

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   คนพาล

    หลี่อี้เหรินหันมามองสตรีตรงหน้าที่มีสภาพโทรมจนนางต้องถอยเท้าหนีอย่างตกใจ“ลี่หง หะเหตุใดเจ้าถึง…” ไม่มีคำใดที่สามารถสื่อออกไปได้นอกจากดวงตาที่เบิกกว้าง พรึบ หญิงสาวคุกเข่าลงหน้า“ข้าท้องลูกของเขาแต่ชายผู้นั้นเอาแต่ขับไล่ข้าออกจากจวน เพียงเพราะเขาสอบจงหงวนไม่ได้ มารดาจึงบังคับให้แต่งงานกับบุตรสาวสกุลอื่นที่ฐานะเทียมกัน เมื่อข้าไม่ยอมออกจากจวน ข้าถูกนางผู้นั้นทุบตี” ไป๋หยวนส่ายหน้าให้รู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังพูดปด“ในเวลาเพียง1เดือน เขาแต่งงานใหม่งั้นหรือ ข้าไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ เจ้ามาบอกข้าคงไม่ได้ประโยชน์” นางไม่ใจอ่อนอยู่แล้ว และยังไม่รู้ว่ากู่ลี่หงมาด้วยเหตุอันใดนางจึงปฏิเสธไว้ก่อน“ในฐานะที่เราเคยเป็นสหายกัน ตอนนี้ข้าไร้ที่พึ่งพิง อยากขอเพียงความเห็นใจจากเจ้า ข้า…ขอเพียงไปพักอาศัยและขอเพียงอาหารวันละมื้อให้บุตรในครรภ์ข้าอิ่มท้องได้หรือไม่” สตรีที่เนื้อตัวมอมแมมรีบเข้ากอดขานางท่ามกลางชาวบ้านที่มีเดินตลาด มาถึงตรงนี้นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอดีตสหายที่แสนชั่วช้าถึงเลือกสถานที่ที่คนพลุกพล่านเช่นนี้!“ลี่หงเจ้าเองต้องเข้าใจบัดนี่ท่านย่าสามีข้าป่วยอยู่ การเข้าออกของแต่ละบุคคลในช่วงน

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   คนสกุลหลี่

    “เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่” ฮองเฮาหันมาถามหลี่อี้เหรินที่ทำหน้าฉงน“ไม่เพคะ แม่ทัพไม่ได้แจ้งสิ่งใดกับข้า” สายตาหวานของฮองเฮาตวัดมามองฝ่าบาทที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“เหตุใดเรื่องนี้หม่อมฉันถึงไม่รู้เพคะ เมื่อเช้าตอนมีคนมาบอกว่าเหรินเอ๋อร์ถูกทิ้งไว้ในห้องหอกลางดึก หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่พระองค์ไม่ไว้ใจหม่อมฉันกับอี้เหรินงั้นหรือ” หลี่อี้เหรินทำได้เพียงมองแต่ละฝั่งไปมา ในใจไม่ได้นึกโกรธสามี เพราะเขาและนางย้อนเวลากลับมาเช่นกัน เรื่องกลยุทธในสนามรบแน่นอนว่าเขาเก่งกาจกว่านางอยู่แล้ว“ใช่ที่ไหนกันเล่า ฮองเฮา…เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ หลอกคนอื่นให้สำเร็จได้ ต้องเริ่มที่หลอกคนของตัวเองก่อน” ใบหน้าหวานที่แสนอ่อนโยนบัดนี้บึ้งบูด“หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ไม่เห็นความสำคัญแล้วหนิเพคะ” มาถึงตรงนี้หลี่อี้เหรินได้แต่อมยิ้ม ใครจะตามใจฮองเฮาได้เท่าฝ่าบาทหายากนัก“ไม่จริง เจ้าสำคัญที่สุด สำคัญกว่าใครแม้คืนไหนที่เจ้าให้ข้าไปนอนกับสนมหลี่ข้าก็รีบกลับมาหาเจ้าอยู่ดี อี้เมิ่งตอนนี้รอบตัวล้วนไว้ใจใครไม่ได้ บางเรื่องข้าอาจจัดการโดยไม่บอกเจ้า แต่ขอให้วางใจข้าบอกช้าแต่ไม่เคยไม่บอก“ ฮองเฮาพยักหน้ารับก่อนคิ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   ร้อนรน

    นางเตรียมของระหว่างทางให้เขา รวมถึงเสบียงที่ต้องมีติดตัวทหารระหว่างเดินทาง เพราะคิดว่าเมื่อไปถึงคงได้สู้รบต่อไม่มีเวลาหยุดพัก“แผ่นแป้งย่างนี้ใส่เนื้อสัตว์เข้าไปให้มากหน่อย ลู่ลู่เจ้าส่งคนไปที่จวนซ่ง บอกท่านแม่ว่าข้าต้องการแผ่นแป้งอีกมาก ที่จวนซ่งท่านแม่เตรียมไว้มากมายไปเถอะ ท่านแม่ทัพต้องออกเดินทางในคืนนี้” หลังสั่งสาวใช้เสร็จนางหันกลับมาจัดการอาวุธที่สามีควรมีพกติดตัวมากกว่าดาบเล่มเดียว ทั้งยังจัดเตรียมชุดคลุมเพราะอากาศเริ่มหนาว รวมถึงรองเท้าที่หนาขึ้นกว่าเดิมทุกอย่างเรียบร้อยในเวลาใกล้รุ่ง ร่างบอบบางนั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าจวน จนหลี่เฟยที่กลับมาด้วยความเร่งรีบคุกเข่ามองนางอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนที่อ่อนเพลียอย่างแสนรัก“ท่านกลับมาแล้ว” นางลืมตาตื่นจับฝ่ามือเขามาแนบแก้ม“ต้องเดินทางเลยหรือไม่” เขายกยิ้มอ่อนโยนพร้อมพยักหน้า“ข้าเตรียมเสบียงให้ท่านระหว่างทาง ยังมีอาวุธอีก2อย่างที่ท่านควรมีคิดตัว และนี่ แผนที่ที่ข้าทำไว้หากต้องการจัดการให้ราบคาบข้าคิดว่าสิ่งนี้เป็นประโยชน์” นางจับมือเขาที่เอาแต่จับจ้องนางให้รับแผนที่ที่นางวาดขึ้นมา ก่อนจะลูบแก้มสากแผ่วเบา และเขาเ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ   น้ำผึ้งหวาน

    ใบหน้าของนางที่มีความเอียงอายทำเขาเอ็นดูนัก ฝ่ามือหนาปลดชุดคลุมสีแดงออกจากตัวนาง ก่อนจะจับนางที่ตอนนี้มีเพียงผ้าคาดอกตัวบางให้หันมาเผชิญหน้า“กลับมาคราหน้าข้าจะมารับเจ้าไปที่ชายแดนด้วย ข้าจะจัดการทุกอย่างไม่ให้เจ้าต้องเป็นกังวล” ริมฝีปากหนาพูดชิดริมฝีปากบางก่อนจะครอบทับดูดดึงอย่างแผ่วเบาแต่มันซึมลึกในความทรงจำมือที่สั่นเทาของนางยื่นไปปลดชุดเจ้าบ่าวแสนรุงรังออกบ้าง จนตอนนี้หน้าอกแกร่งและรูปร่างแข็งแรงของคนที่ใช้กำลังอยู่เสมอทำนางสะเทิ้นอาย จนเขาต้องเชยคางมนให้หันมาสบตา ความหอมหวานดั่งยกสวนบุปผามาทั้งไร่ทำเขาอดใจไม่ไหวดอมดมตามซอกคองาม ล่วงเลยมายังทรวงออกที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวสายผ้าคาดออกไป“อื้ออออ” หลี่เฟยใช้เวลาเกือบหนึ่งถ้วยชาในการครอบครองทรวงอกอวบอิ่ม ทั่งยังใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างนวลจนครบทุกพื้นที่ ตอนนี้จึงเหลือที่สุดท้ายที่ตัวเขาเองอยากสำรวจที่สุด“ต่อจากนี้ชะตาจะไม่เหมือนเดิม ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องเจ้าเพียงผู้เดียว!!” เรียวขางามขาวผ่องถูกเขากดจูบตามขาด้านใน ล่วงเลยมายังแอ่งสะดือก่อนจะวกกลับมาที่ปากถ้ำสีสวย“ไม่เจ้าค่ะ” นางส่ายหัวให้เขาไม่ทำสิ่งที่ไม่คู่ควร แต่มีหรือที่คนอย่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status