MasukShare
คู่หมาย
Tanggal publikasi:
2026-08-20 01:07:28หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยนางยังไม่หยุดที่จะยิ้ม และยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ชุดนี้คิดถูกแล้วที่เลือกผ้าจากแคว้นจิงโจวมาตัดเย็บ อีกไม่นานจะถึงวันปักปิ่น ลูกสาวของแม่ดูสง่างามดั่งดอกท้อผลิบาน” นางเดินเข้ามาพร้อมแม่นมพบว่าตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม ทั้งมารดาและบิดาต่างตื่นเต้นที่ฝ่าบาทจะมาเยี่ยมเยือนที่จวน แม้จะมาแล้วหลายหนแต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี “ข้ารักท่านแม่ รักท่านพ่อ รักพี่ใหญ่ รักฮองเฮา รักหมดทุกคนในจวนซ่งเลย” แม้ตอนนี้นางจะมีอายุเกือบ15หนาว แต่หัวใจและสมองของนางคือเด็กสาววัย18หนาวที่ผ่านการมีสามีและมีบุตรชายมาแล้ว วันนี้นางดีใจจริงๆที่สวรรค์ประทานโอกาสให้นางได้กลับมาจัดการอะไรหลายๆอย่าง นางจะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี จะปกป้องทุกคนจากคนชั่วอย่างองค์รัชทายาทรองและคนสกุลเจิ้งให้ได้!! “ตั้งแต่ตื่นมาคุณหนูสามบอกรักบ่าวไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ” แม่นมหวังกระซิบบอกฮูหยินซ่งก่อนจะพากันยกยิ้มเอ็นดู ฝ่ามือบางของผู้เป็นแม่ลูบผมยาวสลวยที่เกล้าผมไว้เพียงครึ่งหัว ปิ่นยังเป็นปิ่นทองธรรมดาเพียง1อันเท่านั้น เพราะยังไม่ถึงเวลาที่จะได้ปิ่นตระกูล “ท่านแม่!!” เสียงคนที่มาใหม่ทำนางตาโต “พี่ชายใหญ่!!” นางรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดด้วยความคิดถึง จนผู้เป็นมารดาเรียกเอาไว้ไม่ทัน “โธ่วเอ้ย แต่งกายเสียสวยงาม กระโดดกอดพี่ชายเช่นนั้นได้อย่างไรกัน” เสียงบ่นมารดาถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของบิดา “นางกำลังอยู่ในวัยซุกซน เจ้าเองก็หย่อนๆลงบ้าง ไม่เจอเจ้าใหญ่หลายเดือน คิดถึงก็ไม่แปลก” เสียงบิดาที่ดังแว่วมาทำนางอมยิ้ม…ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งดีจนนางอยากสวดมนต์ให้องค์เทพไปตลอดชีวิต… “อี้เหริน เหตุใดจึงดีใจเช่นนี้ไม่ใช่ว่าก่อนข้าไปชายแดนเจ้าพึ่งไปก่อเรื่องมาใช่หรือไม่” เมื่อโดนพี่ชายเอ็ดเบาๆทำนางหน้าม้อย “พี่ใหญ่ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านแม่สั่งกักบริเวณข้าถึงสามวัน ให้อภัยข้าเถอะ” นางใช้แววตาออดอ้อนก่อนจะหันไปควงแขนพี่สะใภ้ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ “ข้าเองคิดถึงท่านกับพี่สะใภ้มากกกก อยากคำนับต้อนรับตั้งแต่หน้าจวน” คำพูดของนางทำหลายคนหัวเราะ “เป็นคนที่ขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กันหืม และที่สำคัญท่านแม่ไม่ได้กักบริเวณเจ้าแต่เป็นเพราะเจ้าดำน้ำนานจนป่วยต่างหาก” ใช่สิ!! นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน ”ฝ่าบาทเสด็จ“ ยังไม่ทันได้พูดคุยต่อเสียงที่กั๋วกงตะโกนทำทุกคนรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะทำความเคารพแก่ฮ่องเต้และฮองเฮา ”ลุกเถอะๆ ทำตัวตามสบาย“ เมื่อฮ่องเต้เอ่ยเช่นนั้นทุกคนจึงรีบเดินตามเข้าไปในห้องรับรองใหญ่ของจวน “เมื่อสองวันก่อนข้าไปเยี่ยมแคว้นเหล่ย ได้โสมและรังนกมามากมาย หมายใจเอาไว้ว่าจะเอามาเยี่ยมท่านพ่อตา” ฮ่องเต้ที่อายุยังน้อย เอ่ยอย่างเป็นกันเอง “เป็นพระมหากรุณาธิคุณพะย่ะค่ะ” บ่าวรับใช้ต่างลำเรียงสิ่งของเข้ามาในจวนใหญ่ ทุกคนที่นี่ปลื้มปริ่มใจนักเมื่อเห็นบุตรสาวคนรองที่บัดนี้ได้ถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮามีหน้าตาอิ่มเอิบ “แม่ทัพซ่งสถานการณ์ที่ชายแดนเป็นอย่างไรบ้าง” ฝ่าบาทยังมีน้ำใจเอ่ยถามพี่ชายคนโตอย่างซ่งหยางเหมาโดยไม่ถือตัว “สถานการณ์ที่แคว้นโหลว ปกติดีพะย่ะค่ะ ทั้งทหารที่รักษาการยังปฏิบัติตนอย่างเข้มแข็งฝ่าบาทสบายพระทัยได้พะย่ะค่ะ“ ท่าทางที่ตอบอย่างฉะฉานทำฮ่องเต้ยกยิ้ม ”แต่ที่ชายแดนเว้ยวุ่นวายไม่น้อย เดิมทีข้าตั้งใจเรียกแม่ทัพหลี่กลับมาประจำการข้างกาย แต่สถานการณ์คับขันเกินไป อาจจะเปลี่ยนเป็นส่งเจ้าไปร่วมกับแม่ทัพหลี่“ เหตุใดเพียงแค่เอ่ยชื่อถึงเขาในอกของซ่งอี้เหรินก็ปวดแปลบขึ้นมา ”ด้วยความเต็มใจกระหม่อม“ แน่นอนว่าชายชาตินักรบอย่างเขาย่อมต้องการจะออกแรงมากกว่านั่งสั่งงานในกระโจม ”อี้เหริน เหตุใดคิ้วเจ้าขมวดเป็นปมเช่นนั้น“ ฮองเฮาที่นั่งสั่งเกตุน้องสาวมานานเอ่ยถาม ตอนเดินเข้ามาซ่งอี้เหรินนั้นมีท่าทีดีใจนัก แต่เพราะฝ่าบาทมาด้วยจึงเดินอยู่ห่างๆจนนางนึกเอ็นดู ทั้งๆที่ไม่เคยถูกดุแท้ๆแต่กลัวเสียจนไม่กล้าเข้าใกล้พี่สาวเช่นพระองค์ ”หม่อมฉันเพียงแต่อยากรู้ว่า…เอ่อ“ ดวงตาที่หลุกหลิกไปมาทำทุกคนลุ้นว่านางจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ”ฮองเฮาจะมาประทับที่จวนนานหรือไม่ คือ…” “อี้เหริน เจ้าลูกคนนี้!!” เสียงที่มารดาดุทำนางรีบลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าพระพักร์ “หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันเพียงคิดถึงฮองเฮามากไป ฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วย” ท่าทางเช่นนั้นได้รับสายตาเอ็นดูไม่น้อย ฮ่องเต้ที่หันไปส่งยิ้มให้ฮองเฮาก่อนกระแอ้มไอในลำคอ “คิดถึงได้ แต่ให้ประทับที่นี่นานไม่ได้ ฮองเฮาเป็นของข้าแล้ว แม้เมื่อก่อนเจ้าหวงเพียงใด แต่ครานี้ต้องเป็นข้าที่หวง” น้ำเสียงขึงขังทำนางเบะปากออก อย่างไรก็ไม่ชินเสียที เมื่อก่อนนางหวงพี่สาวจนถึงขั้นประกาศไม่มีทางให้ฮ่องเต้ที่ตอนนั้นเป็นเพียงองค์รัชทายาทได้ตัวพี่สาวไป สุดท้ายมารดากล่าวว่าหากไม่ยกพี่สาวให้ อาจต้องโทษประหารทั้งตระกูล นางที่มีวันเพียงสิบสองหนาว กลัวทุกคนตายจนร้องไห้จ้า คำนับของให้พระองค์แต่งพี่สาวออกไปไวๆ “คริ คริ เด็กน้อย ฝ่าบาทยังไม่ได้ดุเจ้าสักนิด ขยับมานี่ มานั่งใกล้ๆข้า” ได้ยินฮองเฮาเอ่ยเช่นนั้นรีบคลานเข่าเข้าไปหาทันที โดยห่างจากฮ่องเต้หลายฉือ “ใกล้จะถึงพิธีปักปิ่นแล้ว ท่านพ่อบอกว่าสกุลเจิ้งส่งคนมาทาบทาม เจ้า…ไม่มีใครในใจใช่หรือไม่”
Bab terbaru
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ ENDมีเพียงตอนนี้และอนาคต
ฉึบ!! เพียงดาบเดียวของกู่ลี่หง จากร่างหนาที่ดิ้นเร้าแน่นิ่งลงทั้งที่ดวงตายังเบิกกว้าง “อึก!!” พรึบ ฝ่ามือหนาของใครบางคนปิดตานางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่กู่ลี่หงจะใช้มีดจ้วงแทงตัวเอง เขาปิดตานางด้วยฝ่ามือเดียว และดึงร่างบางให้หันกลับมาหาตัวเอง“อย่ามอง…ทหาร คุมตัวสตรีผู้นั้นไว้!!” ฉึก!! ครั้งที่สองที่นางเสียบมีดเข้าร่างกาย…ช่วยไม่ทันแล้ว…“อึก!!”“ว้ายตายแล้ว นางแทงตัวเอง”“แย่แล้ว เลือดที่คอนางเยอะเกินไป ช่วยกันห้ามเลือดก่อน!”“นางใจเด็ดนัก เร็วเข้าตามท่านหมอ”“ไม่ๆ ตามพ่อค้ากู่ด้วยเร็ว!!”“เจอศพเจิ้งฮูหยินอยู่ในบ้านขอรับ!” แม้ไม่เห็นแต่นางกำเสื้อของใครบางคนแน่น พรึบ!!“อี้เหริน!!”“ฮูหยิน!!”“หลี่เฟยข้าอุ้มน้องสามเองเจ้าบาดเจ็บอยู่” สมองของนางขาวโพลน แม้ลืมตาไม่ไหวแต่เสียงรอบข้างนางได้ยินทุกคำ ร่างบอบบางลอยหวือขึ้นก่อนจะถูกอุ้มขึ้นมาบนรถม้าพากันมุ่งหน้ากลับสกุลหลี่“แปลก ครั้งนี้ข้าไม่เห็นอะไร ไม่เห็นอดีต ไม่เห็นอนาคต ไม่เห็นอะไรเลย” แม้จะยังหลับตาอยู่ แต่นางก็สัมผัสได้จากไออุ่นที่ฝ่ามือ“แม่ทัพหลี่” เสียงแผ่วเบาปลุกคนตัวโตที่ฟุบหลับให้ลืมตาขึ้น“เจ้าฟื้นแล้ว” แม้นางจะพยายามลุกขึ้นแต่เขา
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ ล้มกระดาน
คำพูดนั้นทำกู่ลี่หงกำมือแน่น มองดูทั้ง3คนเดินออกไปด้วยความเครียดแค้น“แม่นางกู่ สิ่งที่ฮูหยินหลี่แนะนำเป็นเรื่องที่ดี” คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่มองเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยเตือนสติคนที่ปล่อยน้ำตาเงียบๆ“ไม่หรอก คนอื่นแพ้ได้ แต่ข้าจะไม่มีวันแพ้ ไม่ซมซานกลับไปสกุลกู่ให้แม่ใหญ่กดหัวข้าอีก!!” มือบางลูบท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ ในใจคิดทบทวนทุกอย่างก่อนจะเดินกลับมาที่เรือนหลัง ที่ที่คนบ้านเจิ้งให้นางกับลูกพักอาศัย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง“หากข้าไม่ได้ พวกเจ้าก็จงอยู่กันอย่าง…ตายทั้งเป็น!!” แววตาอาฆาตนี้เหมือนนางอดทนมานาน คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่แอบตามมาดูได้แต่ส่ายหัว“เกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ”2เดือนต่อมานักโทษนับสิบคนถูกต้อนเข้ามาในลานประหาร ชาวบ้านที่ได้รับประกาศชักชวนกันมาดูอย่างตื่นเต้น“ด้วยราชองการแห่งฟ้า ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ปลดองค์รัชทายาทจากเหตุการตั้งซุ้มรีดไถเงินชาวบ้านแคว้นเว่ย เก็บภาษีจากชาวบ้านเข้ากระเป๋าตัวเอง ก่อความเดือดร้อนให้ชนชั้นแรงงานทำงานโดยที่ไม่ได้รับเบี้ยหวัด ความผิดร้ายแรงนี้ ส่งผลให้ราชวงศ์แปดเปื้อน ไม่ควรค่าให้ผู้คนนับถือ มีโทษประหาร!!” เสียงฮือฮาของชาวบ้านเริ่มทำองค์รัชทายาทช
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ คนพาล
หลี่อี้เหรินหันมามองสตรีตรงหน้าที่มีสภาพโทรมจนนางต้องถอยเท้าหนีอย่างตกใจ“ลี่หง หะเหตุใดเจ้าถึง…” ไม่มีคำใดที่สามารถสื่อออกไปได้นอกจากดวงตาที่เบิกกว้าง พรึบ หญิงสาวคุกเข่าลงหน้า“ข้าท้องลูกของเขาแต่ชายผู้นั้นเอาแต่ขับไล่ข้าออกจากจวน เพียงเพราะเขาสอบจงหงวนไม่ได้ มารดาจึงบังคับให้แต่งงานกับบุตรสาวสกุลอื่นที่ฐานะเทียมกัน เมื่อข้าไม่ยอมออกจากจวน ข้าถูกนางผู้นั้นทุบตี” ไป๋หยวนส่ายหน้าให้รู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังพูดปด“ในเวลาเพียง1เดือน เขาแต่งงานใหม่งั้นหรือ ข้าไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ เจ้ามาบอกข้าคงไม่ได้ประโยชน์” นางไม่ใจอ่อนอยู่แล้ว และยังไม่รู้ว่ากู่ลี่หงมาด้วยเหตุอันใดนางจึงปฏิเสธไว้ก่อน“ในฐานะที่เราเคยเป็นสหายกัน ตอนนี้ข้าไร้ที่พึ่งพิง อยากขอเพียงความเห็นใจจากเจ้า ข้า…ขอเพียงไปพักอาศัยและขอเพียงอาหารวันละมื้อให้บุตรในครรภ์ข้าอิ่มท้องได้หรือไม่” สตรีที่เนื้อตัวมอมแมมรีบเข้ากอดขานางท่ามกลางชาวบ้านที่มีเดินตลาด มาถึงตรงนี้นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอดีตสหายที่แสนชั่วช้าถึงเลือกสถานที่ที่คนพลุกพล่านเช่นนี้!“ลี่หงเจ้าเองต้องเข้าใจบัดนี่ท่านย่าสามีข้าป่วยอยู่ การเข้าออกของแต่ละบุคคลในช่วงน
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ คนสกุลหลี่
“เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่” ฮองเฮาหันมาถามหลี่อี้เหรินที่ทำหน้าฉงน“ไม่เพคะ แม่ทัพไม่ได้แจ้งสิ่งใดกับข้า” สายตาหวานของฮองเฮาตวัดมามองฝ่าบาทที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“เหตุใดเรื่องนี้หม่อมฉันถึงไม่รู้เพคะ เมื่อเช้าตอนมีคนมาบอกว่าเหรินเอ๋อร์ถูกทิ้งไว้ในห้องหอกลางดึก หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่พระองค์ไม่ไว้ใจหม่อมฉันกับอี้เหรินงั้นหรือ” หลี่อี้เหรินทำได้เพียงมองแต่ละฝั่งไปมา ในใจไม่ได้นึกโกรธสามี เพราะเขาและนางย้อนเวลากลับมาเช่นกัน เรื่องกลยุทธในสนามรบแน่นอนว่าเขาเก่งกาจกว่านางอยู่แล้ว“ใช่ที่ไหนกันเล่า ฮองเฮา…เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ หลอกคนอื่นให้สำเร็จได้ ต้องเริ่มที่หลอกคนของตัวเองก่อน” ใบหน้าหวานที่แสนอ่อนโยนบัดนี้บึ้งบูด“หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ไม่เห็นความสำคัญแล้วหนิเพคะ” มาถึงตรงนี้หลี่อี้เหรินได้แต่อมยิ้ม ใครจะตามใจฮองเฮาได้เท่าฝ่าบาทหายากนัก“ไม่จริง เจ้าสำคัญที่สุด สำคัญกว่าใครแม้คืนไหนที่เจ้าให้ข้าไปนอนกับสนมหลี่ข้าก็รีบกลับมาหาเจ้าอยู่ดี อี้เมิ่งตอนนี้รอบตัวล้วนไว้ใจใครไม่ได้ บางเรื่องข้าอาจจัดการโดยไม่บอกเจ้า แต่ขอให้วางใจข้าบอกช้าแต่ไม่เคยไม่บอก“ ฮองเฮาพยักหน้ารับก่อนคิ
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ ร้อนรน
นางเตรียมของระหว่างทางให้เขา รวมถึงเสบียงที่ต้องมีติดตัวทหารระหว่างเดินทาง เพราะคิดว่าเมื่อไปถึงคงได้สู้รบต่อไม่มีเวลาหยุดพัก“แผ่นแป้งย่างนี้ใส่เนื้อสัตว์เข้าไปให้มากหน่อย ลู่ลู่เจ้าส่งคนไปที่จวนซ่ง บอกท่านแม่ว่าข้าต้องการแผ่นแป้งอีกมาก ที่จวนซ่งท่านแม่เตรียมไว้มากมายไปเถอะ ท่านแม่ทัพต้องออกเดินทางในคืนนี้” หลังสั่งสาวใช้เสร็จนางหันกลับมาจัดการอาวุธที่สามีควรมีพกติดตัวมากกว่าดาบเล่มเดียว ทั้งยังจัดเตรียมชุดคลุมเพราะอากาศเริ่มหนาว รวมถึงรองเท้าที่หนาขึ้นกว่าเดิมทุกอย่างเรียบร้อยในเวลาใกล้รุ่ง ร่างบอบบางนั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าจวน จนหลี่เฟยที่กลับมาด้วยความเร่งรีบคุกเข่ามองนางอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนที่อ่อนเพลียอย่างแสนรัก“ท่านกลับมาแล้ว” นางลืมตาตื่นจับฝ่ามือเขามาแนบแก้ม“ต้องเดินทางเลยหรือไม่” เขายกยิ้มอ่อนโยนพร้อมพยักหน้า“ข้าเตรียมเสบียงให้ท่านระหว่างทาง ยังมีอาวุธอีก2อย่างที่ท่านควรมีคิดตัว และนี่ แผนที่ที่ข้าทำไว้หากต้องการจัดการให้ราบคาบข้าคิดว่าสิ่งนี้เป็นประโยชน์” นางจับมือเขาที่เอาแต่จับจ้องนางให้รับแผนที่ที่นางวาดขึ้นมา ก่อนจะลูบแก้มสากแผ่วเบา และเขาเ
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ น้ำผึ้งหวาน
ใบหน้าของนางที่มีความเอียงอายทำเขาเอ็นดูนัก ฝ่ามือหนาปลดชุดคลุมสีแดงออกจากตัวนาง ก่อนจะจับนางที่ตอนนี้มีเพียงผ้าคาดอกตัวบางให้หันมาเผชิญหน้า“กลับมาคราหน้าข้าจะมารับเจ้าไปที่ชายแดนด้วย ข้าจะจัดการทุกอย่างไม่ให้เจ้าต้องเป็นกังวล” ริมฝีปากหนาพูดชิดริมฝีปากบางก่อนจะครอบทับดูดดึงอย่างแผ่วเบาแต่มันซึมลึกในความทรงจำมือที่สั่นเทาของนางยื่นไปปลดชุดเจ้าบ่าวแสนรุงรังออกบ้าง จนตอนนี้หน้าอกแกร่งและรูปร่างแข็งแรงของคนที่ใช้กำลังอยู่เสมอทำนางสะเทิ้นอาย จนเขาต้องเชยคางมนให้หันมาสบตา ความหอมหวานดั่งยกสวนบุปผามาทั้งไร่ทำเขาอดใจไม่ไหวดอมดมตามซอกคองาม ล่วงเลยมายังทรวงออกที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวสายผ้าคาดออกไป“อื้ออออ” หลี่เฟยใช้เวลาเกือบหนึ่งถ้วยชาในการครอบครองทรวงอกอวบอิ่ม ทั่งยังใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างนวลจนครบทุกพื้นที่ ตอนนี้จึงเหลือที่สุดท้ายที่ตัวเขาเองอยากสำรวจที่สุด“ต่อจากนี้ชะตาจะไม่เหมือนเดิม ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องเจ้าเพียงผู้เดียว!!” เรียวขางามขาวผ่องถูกเขากดจูบตามขาด้านใน ล่วงเลยมายังแอ่งสะดือก่อนจะวกกลับมาที่ปากถ้ำสีสวย“ไม่เจ้าค่ะ” นางส่ายหัวให้เขาไม่ทำสิ่งที่ไม่คู่ควร แต่มีหรือที่คนอย่
Anda juga akan menyukai
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี25.1K Dibacaพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.6K Dibacaใต้หล้าสยบรัก
จูน196.4K Dibacaเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน36.9K Dibacaม่านรัก ม่านทระนง
ม่านอวี้441 Dibacaข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง
ภัสสพิชชา1.9K Dibacaสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน249 Dibacaอี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ
สายลมละเมอ475 Dibaca
