4

เงินหนึ่งร้อยตำลึงยังไม่เท่าไร แต่คลังสมุนไพรของกองทัพต่างหากที่ทำให้นางใจเต้น

กองทัพบูรพาเดินทางไปทั่วสารทิศ อีกทั้งยังมีเครือข่ายจัดหายาและสมุนไพรสำหรับรักษาทหาร สิ่งที่คนธรรมดาตามหาหลายปีอาจนอนนิ่งอยู่ในคลังของค่ายแห่งนี้ก็เป็นได้

'หากในคลังมีสมุนไพรพิษหายากที่ข้าตามหามาหลายปีจริงๆ ล่ะก็...'

เพียงคิด ดวงตาของนางก็แทบเปล่งแสงได้

เซียวหลิงเฟิงมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของหญิงสาว ก่อนกล่าวต่อ

"นอกจากนี้ ข้าอนุญาตให้เจ้าปรุงยาพิษชนิดใดก็ได้ ใส่ในอาหารหรือน้ำชาให้ข้ากินวันละสามมื้อ"

เสี่ยวฉินชะงัก

"เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ"

"ข้าบอกว่า เจ้าจะปรุงยาพิษอะไรมาใช้กับข้าก็ได้ตามใจชอบ หากเจ้าทำให้ข้ามีอาการได้แม้แต่นิดเดียว ข้าจะปล่อยเจ้าไป พร้อมเงินรางวัลหนึ่งพันตำลึง" มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

"แต่ถ้าทำไม่ได้ เจ้าก็ต้องอยู่ที่นี่และปรุงยาให้ข้าต่อไป" เสี่ยวฉินนิ่งอึ้ง สมองเริ่มคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว

'มีที่พัก มีเบี้ยหวัด มีสมุนไพรหายากให้ใช้ แถมยังมีหนูทดลองชั้นยอดที่ทนพิษสารพัดชนิดให้ข้าทดลองยาได้ทุกวัน'

ยิ่งคิด ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย

'นี่มันสวรรค์ของหมอยาชัดๆ'

"ตกลง" เสี่ยวฉินตอบแทบจะทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน

"ข้ารับข้อเสนอ แต่บอกไว้ก่อน หากวันใดเจ้าท้องร่วงจนหมดแรง หรือหน้าเขียวคล้ำจนเดินไม่ได้ อย่ามาร้องขอความเมตตาจากข้าก็แล้วกัน"

"ข้าจะรอดู" เซียวหลิงเฟิงปรายตามองนาง ก่อนพยักหน้าไปทางโต๊ะน้ำชา

"เช่นนั้นเริ่มงานแรกของเจ้า รินน้ำชามาให้ข้าหนึ่งจอก"

"ได้เลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" เสี่ยวฉินลากเสียงหวานหยดย้อยเสียจนฟังอย่างไรก็รู้ว่ามีเจตนาไม่ดีแอบแฝง

นางเดินไปยังโต๊ะน้ำชาอย่างว่าง่าย รินน้ำชาร้อนกรุ่นลงในจอกกระเบื้อง จากนั้นอาศัยจังหวะที่หันหลังให้เซียวหลิงเฟิง หยิบขวดยาจิ๋วออกจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

'ยาผายลมเสียงพิณ'

ยาชนิดนี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และแทบไม่มีรส เมื่อกินเข้าไปแล้วไม่นาน จะกระตุ้นให้ลำไส้บีบตัวและเกิดลมในท้องมากกว่าปกติ จนผู้กินผายลมออกมาเป็นจังหวะต่อเนื่อง ฟังคล้ายเสียงสายพิณดีดผิดทำนอง

เสี่ยวฉินแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

'เหอะๆ ไอ้แม่ทัพเก๊กขรึม โดนยานี้เข้าไป ดูซิว่าเจ้าจะยังหน้านิ่งได้อยู่อีกหรือไม่'

นางหยดน้ำยาลงไปสองหยด คนเบาๆ จนเข้ากับน้ำชา ก่อนหมุนตัวกลับมายื่นจอกให้เซียวหลิงเฟิงด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

"น้ำชาร้อนๆ ได้แล้วเจ้าค่ะ เชิญท่านแม่ทัพดื่มให้อร่อยนะเจ้าคะ" เซียวหลิงเฟิงมองรอยยิ้มหวานผิดปกติของนาง แล้วเลื่อนสายตาลงมองจอกชาในมือ

เขารู้ดีว่านางต้องใส่อะไรลงไปอย่างแน่นอน แต่แทนที่จะซักถาม มือใหญ่กลับรับจอกชามาอย่างไม่ลังเล ก่อนยกขึ้นจรดริมฝีปากและดื่มรวดเดียวจนหมด

อึก!

เสี่ยวฉินยืนตัวเกร็ง ดวงตาจับจ้องไปที่ช่วงท้องของเขาอย่างคาดหวัง ในใจเริ่มนับอย่างตื่นเต้น

'หนึ่ง... สอง... สาม... บรรเลงเพลงพิณออกมาเดี๋ยวนี้'

หนึ่งอึดใจผ่านไป

สองอึดใจผ่านไป

เสี่ยวฉินยังคงรออย่างใจจดใจจ่อ กระทั่งเวลาผ่านไปนานพอที่ยาควรเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีเสียงพิณ

ไม่มีแม้แต่เสียงลมเล็ดลอดออกมาสักนิด

ตรงกันข้าม เซียวหลิงเฟิงกลับรู้สึกถึงกระแสอุ่นจางๆ ที่แผ่จากช่องท้องไปตามเส้นชีพจร ความเย็นที่สะสมอยู่ภายในกายถูกกดลงเล็กน้อย เช่นเดียวกับยาพิษหน้าบูดที่เขากินเข้าไปก่อนหน้านี้

ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย มีเพียงแววตาที่ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"ชารสชาติดี กลิ่นหอมแปลกใหม่ ช่วยให้เลือดลมเดินสะดวกขึ้นไม่น้อย" เซียวหลิงเฟิงวางจอกชาลงบนโต๊ะอย่างสงบ

"เป็นไปไม่ได้" เสี่ยวฉินเผลอหลุดปากออกมา ก่อนก้าวพรวดเข้าไปคว้าข้อมือของเขามาจับชีพจรด้วยความลืมตัว

"ทำไมไม่มีเสียงพิณ ลำไส้ของเจ้าควรจะปั่นป่วนสิ" ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนชีพจรของเขา เสี่ยวฉินขมวดคิ้วทันที

ชีพจรของบุรุษผู้นี้หนักแน่น แต่ภายใต้ความแข็งแกร่งกลับมีบางอย่างผิดปกติ คล้ายมีกระแสเย็นสายหนึ่งซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะจับความผิดปกตินั้นได้ชัดเจน เซียวหลิงเฟิงก็ขยับมือเสียก่อน

สำหรับเขา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของนางกลับชัดเจนกว่าที่ควรจะเป็น ความอบอุ่นที่ร่างกายด้านชามานานหลายปีแทบลืมเลือนไปแล้ว แล่นผ่านข้อมือขึ้นมาตามชีพจร ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย

"ข้าบอกแล้วว่าพิษของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้"

เขาดึงข้อมือกลับอย่างไม่รีบร้อน ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับร่างเล็กจนเสี่ยวฉินต้องแหงนหน้ามอง

"ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูที่พัก"

เซียวหลิงเฟิงเดินนำออกจากกระโจมบัญชาการไปยังกระโจมพักขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ติดกับกระโจมส่วนตัวของเขา ภายในแบ่งพื้นที่ไว้อย่างเป็นสัดส่วน มีเตียงนอน ตั่งไม้ ตู้เก็บของ รวมถึงโต๊ะสำหรับปรุงยาพร้อมอุปกรณ์พื้นฐานครบครัน

เสี่ยวฉินกวาดตามองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจอยู่ไม่น้อย แต่แล้วสายตาก็หยุดลงที่ประตูไม้ด้านหนึ่ง

นางเดินเข้าไปผลักดู ก่อนพบว่าประตูบานนั้นเชื่อมตรงเข้าสู่ส่วนพักส่วนตัวของเซียวหลิงเฟิง คิ้วเรียวกระตุกทันที

"ทำไมประตูนี้ถึงเปิดไปห้องของท่านได้"

"เพื่อความสะดวกในการเรียกใช้ และป้องกันไม่ให้เจ้าแอบหนี" เซียวหลิงเฟิงตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ก่อนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง

เสี่ยวฉินถอยหลังตามสัญชาตญาณหนึ่งก้าว สองก้าว กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะปรุงยา

"ท่านจะทำอะไร"

"เพียงเตือนช่างปรุงยาคนใหม่ของข้า"

เซียวหลิงเฟิงโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จนเสี่ยวฉินมองเห็นดวงตาคมคู่นั้นชัดเจน กลิ่นสะอาดเจือกลิ่นหนังและโลหะจากตัวเขาทำให้นางเผลอกลั้นหายใจ

หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เซียวหลิงเฟิงทอดสายตามองใบหน้าที่พยายามทำเป็นไม่หวั่นไหว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"พรุ่งนี้เช้า หวังว่ายาพิษของเจ้าจะเข้มข้นกว่านี้ หากยังทำให้ข้าไม่รู้สึกรู้สาได้อีก ช่างปรุงยาประจำตัวอย่างเจ้าคงต้องถูกลงโทษเสียบ้าง"

เสี่ยวฉินเบิกตาขึ้นเล็กน้อย

"ท่านกล้าขู่ข้าหรือ"

มุมปากของเซียวหลิงเฟิงยกขึ้นเพียงนิด

"ข้ากำลังรอดูฝีมือเจ้า"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินผ่านประตูเชื่อมกลับเข้าไปยังที่พักของตน ก่อนปิดประตูตามหลัง

ปัง!

เสี่ยวฉินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าแก้มทั้งสองข้างกำลังร้อนผ่าวก็รีบยกมือขึ้นกุม

จากนั้นจึงกระทืบเท้าลงพื้นอย่างขัดใจ แล้วถลึงตาใส่ประตูบานนั้นราวกับต้องการมองให้ทะลุไปถึงคนอีกฝั่ง

"หน็อย ไอ้แม่ทัพหน้าทน ท้าทายข้าดีนักนะ"

นางสะบัดหน้า เดินตรงไปยังโต๊ะปรุงยา วางห่อผ้าลงแล้วเปิดออกอย่างแรง ขวดยาน้อยใหญ่เรียงรายอยู่ตรงหน้า แววตาของหมอยาพิษสาวลุกวาวขึ้นทันที

"คอยดูเถอะ พรุ่งนี้เช้าข้าจะเอา 'ยาคันคะเยอสิบราตรี' ผสมในโจ๊กให้เจ้ากิน ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทนได้นานสักแค่ไหน"

เสี่ยวฉินหยิบขวดยาขึ้นมาเขย่าเบาๆ ก่อนยิ้มอย่างหมายมาด

"ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนขอยาแก้จากข้าให้ได้เลย"