All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 21 - Chapter 30

ที่บ้านเชิงเขา อนันต์นำหมูที่ได้มาวันนี้ไปชำแหละและทำความสะอาดที่ลานหลังบ้าน จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของน้องสะใภ้ที่จะมาจัดสรร ปันส่วนว่าจะต้องทำอะไรกับสัตว์ที่ล่ามาได้ เมื่อหมดหน้าที่ของตัวเองแล้วอนันต์ย้ายตัวเองไปอาบน้ำและซักผ้าที่ลำธารทันที คิมหันต์และกล้านำสัตว์ป่าที่ล่ามาได้วันนี้เอาไปส่งที่เหลาอาหารลุงตงทันที คิมหันต์เร่งฝีเท่าวัวให้เร็วขึ้นเพราะกลัวว่าหากไปถึงช้าแล้วสัตว์ที่ล่ามาได้จะไม่สดใหม่และเขากลัวว่าคนจะเยอะด้วยเขาไม่ชอบความวุ่นวายสักเท่าไหร่ยิ่งวันนี้พวกเขาได้สัตว์ที่ ตัวใหญ่อย่างหมีมาด้วยแล้วนั้นยิ่งทำให้เขาร้อนใจเป็นอย่างมากพูดถึงหมีหากไม่โชคดีจริงๆ อย่าหวังว่าจะล่ามันได้ มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่จะถูกมันล่าทำให้มันมีราคาแพงมากและไม่ค่อยมีมาขายมากนักนานๆ จะมีมาสักตัวกวางก็เช่นกันหากไม่เสี่ยงเข้าป่าลึกก็คงจะหาพวกมัน ไม่เจอ เมื่อวัวเทียมเกวียนวิ่งมาถึงเหลาอาหารลุงตงอันเป็นร้านประจำของคิมหันต์และพี่ชายที่นำของที่หามาได้มาขายเป็นประจำ เขาบังคับเกวียนเข้าไปด้านหลังของร้านทันทีและถามถึงลุงตงกับพนักงานประจำจุดรับซื้อของป่าจากชาวบ้าน“ท่านลุงตงอยู่หรือไม่”“อยู่ขอรับ”“ช่วยไปเร

“ให้พี่ไปด้วยดีแล้วถึงยังไงเจ้าก็ต้องรีบกลับมาให้นมลูกอยู่ดี”“ก็ได้เจ้าค่ะท่านไปตัดไม้มาทำคอกกั้นเถอะข้าจะเข้าครัวแล้ว”คิมหันต์เดินเข้าไปตัดไม้ไผ่มาทำคอกกั้นให้ลูกชายพอดีกับอนันต์ ที่ตื่นขึ้นมาพอดีจึงได้มาช่วยน้องชายทำทั้งสามแสบเองก็ตื่นแล้วเช่นกันตอนนี้แข่งกันคลานไปทั่วห้อง เสี่ยวเป่าเริ่มรื้อของออกมาโดยมีต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามองอยู่ข้างๆ บัวตองเริ่มปวดหัวโชคดีเท่าไหร่แล้วที่นางไม่ได้ท้อง ลูกแฝดไม่เช่นนั้นไม่อยากจะคิดแค่หลานสามคนนี้ก็แย่แล้ววันนี้ใบหม่อนตื่นแต่เช้าให้นมลูกตามปกติและรอจนลูกๆ หลับไปอีกรอบนางถึงจะเข้าป่าไปตามหาหัวเผือกหัวมันไม่รู้ว่าจะหาเจอหรือไม่เจอก็คงต้องลองไปหาก่อนส่วนหมามุ่ยถ้าเจอก็ดี นางยังคงไม่ลืมความแค้นที่มีต่ออสรพิษเหนียงยานอย่างนางหลี่อัน เหอะรอก่อนเถอะรอให้หาเจอก่อนเถอะใบหม่อนจะไปสนองให้ถึงบ้านเลยทีเดียว คิมหันต์ที่หันมาเห็นใบหม่อนที่ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์อยู่เขาได้แต่คิดในใจว่าใครหนอจะโชคร้ายอีกจากที่เห็นนาง ทำหน้าตาแบบนี้ครั้งสุดท้ายคือนางหลี่อันและนางหลี่อ้ายโดนนางจัดการ“ท่านพี่วันนี้พี่อนันต์กับกำจรจะเข้าป่าหรือไม่เจ้าคะ”“เข้านะแต่ไม่ได้เข้าป่าลึกเพราะพ

“คิมมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่ายังไม่ถึงเวลาที่เรานัดกันเลยนี่” กล้าที่ลงมาจากหลังคาได้ก็รีบถามทันที“ไม่มีอะไรข้าแค่เอามันเทศมาให้น่ะแล้วก็มีเรื่องจะคุยกับเจ้า นิดหน่อย ข้ามารบกวนเวลาเจ้าหรือไม่”“ไม่ๆ ไม่รบกวนเลยแล้ว มันเทศคืออะไรหรือข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”“นี่ เจ้าสิ่งนี้เรียกว่ามันเทศ ข้ากับเมียขุดเจอบนเขามันสามารถนำมาทำอาหารได้กินแทนข้าวได้อิ่มท้องนัก”“จริงหรือ วิเศษนักแล้วมันทำอะไรกินได้บ้าง”“เจ้าจะต้มผสมข้าวทำเป็นโจ๊ก หรือจะต้มจะนึ่งก็แล้วแต่เจ้า แต่ถ้าเอาไปเผาจะอร่อยและหอมมาก วิธีเผาคือเอาไปซุกไว้ในกองขี้เถ้าในเตาไฟน่ะ”“ดียิ่งนัก ขอบใจเจ้ามากคิม”“ไม่เป็นไร เมียข้าให้ข้ามาชวนเจ้าไปขุดหัวมันพวกนี้ลงมาให้ได้มากที่สุดน่ะ นอกจากจะนำมาทำอาหารแล้ว ยังสามารถนำมาฝานตากแห้งและทำเป็นแป้งสำหรับทำอาหารได้ด้วยนะ”“โอ ดีจริงๆ ขอบใจเจ้ามากแล้วจะไปขุดกันวันไหนหรือ”“พรุ่งนี้น่ะ วันนี้ไหนๆ ข้าก็มาแล้วข้าอยู่ช่วยเจ้าซ่อมหลังคาเลย ก็แล้วกัน”“ได้ๆ ข้าไม่ขัด ขอบใจที่ช่วย”“จะได้เสร็จเร็วๆ ไง เหลืออีกไม่มากแล้วเร่งมือเถอะเย็นนี้คงเสร็จ ว่าแต่ข้าวของอย่างอื่นเจ้าเตรียมไว้พอแล้วหรือยัง

ใบหม่อนเดินไปเรื่อยๆ วันนี้นางเดินมาไกลจากที่เคยมาเมื่อครั้งก่อนนางเร่งความเร็วใจการเดินเพราะมีเวลาจำกัดสายตาสอดส่องมองหาไปเรื่อยๆ นางพบเห็ดหูหนูดำบ้างประปราย นางเก็บทุกอย่างที่กินได้ลงตะกร้าเดินมาจนถึงชายป่าอีกด้านและการเข้าป่ามาครั้งนี้ก็ไม่ทำให้นางผิดหวังนางเจอเข้ากับเผือกจริงๆ และที่สำคัญมันเป็นเผือกหอมด้วยดงเผือกที่เกิดอยู่ข้างๆ ดงกล้วย ป่าด้านนี้นางยังไม่เคยเดินมาไกลถึงขนาดนี้ นางรีบขุดเผือกหัวที่แก่แล้วใส่ตะกร้าว่องไว ขุดได้เกือบเต็มตะกร้านางถึงได้หยุดใบหม่อนเดินกลับบ้านทันทีระหว่างทางนางไม่ได้แวะเก็บอะไรอีกเพราะกลัวลูกๆ จะตื่น ถ้าลูกๆ นางโตกว่านี้นางคงสามารถเข้าป่าได้นานขึ้นกลับมาถึงบ้านลูกๆ ยังไม่ตื่นพี่สะใภ้อย่างบัวตองยังคงขยันทำปลาตากแห้งเช่นเคย บัวตองนางขยันจนเกินไปขยันจนใบหม่อนกลัวว่านางจะคลอดลูกก่อนกำหนดเสียอีกจึงได้เตือนให้นางพักผ่อนให้มาก“พี่บัวตองข้าเจอแล้วล่ะเผือกน่ะท่านมาดูสิ ประเดี๋ยวข้าจะทำอาหารจากเผือกให้พี่ลองชิมดู”“นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าเรียกว่าเผือกน่ะนี่มันหัวของต้นคันไม่ใช่หรือ”“นี่เรียกว่าเผือกเจ้าค่ะ ลำต้นมันถ้าเราไม่ไปโดนยางของมันก็จะ ไม่คันหรือบ

คิมหันต์และกล้าขับเกวียนที่มีซากหมาป่าและสุนัขจิ้งจอกโดยที่ทั้งสองได้นำเสื่อไม้ไผ่คลุมไว้เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน เมื่อมาถึงเหลาอาหารลุงตงคิมหันต์ลงจากเกวียนและโดยทิ้งให้กล้าคอยอยู่เฝ้าเกวียนเอาไว้ เขาเดินเข้าไปในเหลาอาหารจากทางด้านหลังเพราะตอนนี้เป็นเวลาที่เหลาอาหารเปิดแล้วพนักงานทุกคนจึงอยู่ด้านในหมดคิมหันต์เดินเข้ามาและถามหาลุงตงจากพนักงานคนหนึ่ง เขาบอกให้คิมหันต์รอสักครู่ก่อนที่จะไปบอกให้ลุงตงรับรู้ ไม่นานลุงตงเดินออกมาจากส่วนที่เป็นห้องทำงาน ตรงมาหาคิมหันต์ทันทีในใจลุงตงบอกว่าวันนี้คิมหันต์ต้องมีของมาให้เขานำไปทำกำไรอีกแน่ๆ จากคราวก่อนหมีและกวางทำให้ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามากินอาหารที่นี่โดยเฉพาะลูกค้าที่นิยมกินอาหารจากป่า ทำให้ตอนนี้การค้าของเขาเป็นไปในทางที่ดีกว่าแต่ก่อนมาก“คิม เจ้ามีอะไรหรือเปล่าหรือว่ามีสัตว์มาขาย”“เหมือนเดิมขอรับลุงตง ข้ารบกวนลุงตงออกไปข้างนอกกับข้าสักครู่”“ได้ๆ ไปกันเถอะ ว่าแต่วันนี้มีอะไรมาหรือ”“เอาไว้ลุงตงออกไปดูแล้วจะรู้ขอรับ”“บ๊ะ เจ้านี่มีอะไรก็ไม่พูด ทำท่าทางมีลับลมคมในอยู่ได้ ชวนให้คนอยากรู้จนทรมาน”“เอาน่า ลุงตงขืนข้าบอกท่านไปก่อนก็ข้ากลั