All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 31 - Chapter 40

ในตอนนี้ก็ดีแล้วที่เขามารู้ความจริงหากคาราวานสินค้าไม่มาแวะ ที่เมืองนี้อีกครั้งเขาคงไม่ได้รู้ความจริง นางหลี่อันได้วางยาเขาและจัดฉากเหมือนกับว่านางและเขามีอะไรกันแล้วจากนั้นก็กดดันให้เขารับไปเป็นภรรยา เหตุการณ์ครั้งนั้นเจ้าของโรงพักม้าเป็นผู้เห็นเหตุการณ์แต่เจ้าของโรงพักม้ากลับเข้าใจผิดคิดว่าตัวเขาและนางหลี่อันพึงใจกันอยู่แล้วและเขาไม่อยากยุ่งเรื่องผัวเมีย จนเจ้าของโรงพักม้ามารู้ทีหลังว่าเขาและนางหลี่อันหาได้เป็น คนรักกันไม่จากปากของพนักงานในร้าน จะออกหน้าไปแก้ต่างให้ก็สายไปเสียแล้วเพราะคาราวานได้เดินทางออกไปแล้วแต่ในวันนี้สิ่งที่เขาเก็บเอาไว้มานานหลายปีได้หลุดออกไปจากเขาเสียที ศีลขอบคุณเจ้าของโรงพักม้าที่ทำให้เขาตาสว่างและไม่ต้องมารู้สึกผิดอีกต่อไปถึงแม้มันจะใช้เวลาหลายปีก็ตาม สาเหตุที่เขายังออกมาคุ้มกันขบวนคาราวานเพราะไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับนางหลี่อัน ถึงแม้ว่าตลอดเวลาเขาจะไม่พูดอะไรออกมาให้ใครได้รับรู้แต่ในใจเขาเป็นเช่นไรเขาย่อมรู้ดี หากกลับไปครานี้เขาคงต้องไปคุกเข่าขอขมาต่อหน้าหลุมศพภรรยาและขอโทษลูกๆ ที่นำพาความเดือดร้อนมาให้ครอบครัวเขาช่างเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยเงินทองที่ส่

คิมหันต์นำข้าวของที่ซื้อมาวันนี้เอาเข้าไปเก็บไว้ในห้องเก็บเสบียงจากนั้นเขาจึงได้ไปอาบน้ำและไม่ลืมที่จะเอาเสื้อผ้าไปซักด้วย เมื่ออาบน้ำและซักผ้าเสร็จแล้วเข้าเดินกลับบ้านทันที และรีบนำผ้าไปตากหลังจากนั้นจึงไปเอาของเล่นที่ซื้อมาไปให้ลูกๆ ด้วย เด็กๆ ดูดีใจมากที่ได้ของเล่นที่ท่านพ่อซื้อมาฝากช่างถูกใจเจ้าเอ้อร์เป่ายิ่งนัก ต้าเป่าเป็นเด็กที่เงียบมากไม่ค่อยร้องไห้หรืองอแงเลย บางทีใบหม่อนและคนอื่นๆ ในบ้านแอบคิดว่าเจ้าเด็กนี่ทำตัวแก่เกินวัย เขาจะเป็นพี่ชายที่คอยห้ามปรามน้องๆ เวลาเล่นซนแต่ก็รักน้องมากเช่นกัน ส่วนเจ้าเพลิงกัลป์นั้นซนทะลุปล้องเลยทีเดียว“หม่อนพี่ว่าจะไปเดินดูที่ดินที่ซื้อใหม่เสียหน่อย ยังไม่ได้เดินดูเลยว่าต้องปรับปรุงตรงไหนหรือทำอะไรก่อน”“ข้าก็ว่าจะไปเดินดูเหมือนกันเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ไปพร้อมกันเลยก็ได้ท่านพี่เอาลูกผูกใส่หลังและอุ้มอีกคนไปได้หรือไม่ ข้าจะอุ้มไปคนหนึ่ง”“พี่ว่าเอาเกวียนไปเถอะ ที่ไม่ใช่ผืนเล็กๆ จะลำบากเอาเพราะมีลูกๆ ไปด้วย”“ดีเจ้าค่ะ เอาตะกร้าไปด้วยนะเจ้าคะเผื่อเจออะไรที่กินได้จะได้เก็บกลับมาด้วย”ได้ เจ้ารอพี่ที่นี่แหละพี่เตรียมเกวียนเสร็จจะมารับ”ในตอนที่พ่อแม่คุย

หลังจากวันที่บัวตองคลอดลูกเวลาก็ผ่านมาแล้วสองเดือนตอนนี้ยังอยู่ในช่วงหน้าหนาว วันนี้หิมะไม่ตกใบหม่อนจึงมีความคิดที่จะออกไปข้างนอกและให้สามีอยู่ดูแลลูกๆ ฤดูหนาวในปีนี้คาดว่าจะยาวนานกว่าปีที่แล้วมาก ยังดีที่พวกเขานำหลังคาฟางมามุงเล้าไก่เล้าหมู และยังทำฝาผนังให้ด้วยไม่เช่นนั้นสัตว์เลี้ยงคงได้หนาวตาย ทั้งยังก่อกองไฟให้พวกสัตว์ในวันที่หิมะตกหนักอีกด้วยลูกชายของบัวตองและอนันต์แข็งแรงดีและเป็นเด็กเลี้ยงง่ายเช่นกัน ไม่งอแงหรือร้องไห้โยเยจะร้องเพียงแค่ตอนที่หิวหรือรู้สึกไม่สบายตัวจากฉี่หรืออึของตัวเท่านั้น บัวตองอยู่เดือนเป็นเวลาหนึ่งเดือนเมื่อร่างกายแข็งแรงดีแล้วตอนนี้นางก็ใช้ชีวิตตามปกติ ชีวิตประจำวันในช่วงฤดูหนาวไม่มีอะไรให้ทำมากนักทำให้ใบหม่อนรู้สึกเบื่อขึ้นมา นางยังไม่ได้สำรวจรอบๆ ป่าเลยและที่ดินที่ซื้อใหม่ก็ยังสำรวจไม่หมดเลย“ท่านพี่ ท่านดูลูกๆ คนเดียวไหวหรือไม่”“ทำไมหรือใบหม่อนเจ้าถามพี่แบบนี้ เจ้าจะออกไปที่ใดในวันที่อากาศหนาวเช่นนี้”“ข้าแค่อยากไปเดินดูอะไรสักหน่อยเผื่อจะเจอผลไม้หน้าหนาว น่ะ”“มันจะดีหรือ อันตรายมากนะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับใบหม่อนพี่และลูกจะอยู่ยังไง”“ข้าไม่ได้เข้าป่าลึ

“โอ๊ย พี่อนันต์ท่านเลิกตื่นตูมสักทีเจ้าค่ะ มันจะลุกขึ้นมาได้ยังไง ในเมื่อมันตายแล้ว แล้วข้าจะบ้าเอาเสือเป็นๆ กลับมาบ้านทำไมเจ้าคะ ท่านนี่ก็แปลกคน”“ข้าจะไปรู้รึ ขนาดหมาป่าเจ้ายังเอามาด้วยเลย”“นี่มันไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว ปวดหัวจริงๆ”“พาพวกมันไปทำแผลก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะไปหายาใส่แผลมาให้” คิมหันต์บอกภรรยาเสียงอ่อนโยน“ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ”บัวตองที่ได้ยินว่าไม่มีอะไรแล้วและเป็นการเข้าใจผิดก็อุ้มลูกชายออกมาข้างนอกทันที พลางกล่าวตำหนิสามีว่าหุนหันพลันแล่นไม่ดูให้ดีก่อนถ้าเกิดใบหม่อนโดนหมาป่ากัดจริงๆ นางจะได้กลับมาสภาพนี้ไหม“ท่านพี่ ท่านนี้ยังไงหุนหันพลันแล่นไม่หาย ทีหลังดูให้ดีก่อน ขยันทำให้คนอื่นตกใจจริงๆ”“ข้าก็กลัวว่าน้องสะใภ้จะถูกทำร้ายก็เลยตกใจไปหน่อย”“ท่านไม่คิดว่าน้องสะใภ้ท่านจะเป็นฝ่ายทำร้ายพวกมันบ้างหรือ”“แหะๆ นั่นสิพี่ลืมคิดไปใบหม่อนไม่เหมือนเดิมแล้ว”“ไม่ต้องพูดแล้วท่านเอาซากเสือนี่ไปจัดการเถอะ”“จ้ะๆ พี่ไปเดี๋ยวนี้จ้ะ”หลังจากที่คิมหันต์และใบหม่อนช่วยกันทำแผลให้หมาป่าทั้งสองตัวและหาที่ให้มันนอนส่วนลูกๆ ของมันนางทำโจ๊กใส่เนื้อปลาให้กินและหาผ้ามาปูรองตะก

ใบหม่อนที่เดินมาบอกพี่ชายสามีวันนี้นางจะเข้าป่าอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เข้าไปนานนับเดือนแล้วหลังจากวันนั้นที่นางได้เจอกับครอบครัวหมาป่าสีเงิน ใบหม่อนออกจากบ้านไปพร้อมแม่หมาป่าสีเงินที่นางตั้งชื่อให้มันใหม่ว่าสีนวลส่วนพ่อหมาป่าชื่อสีเงินตามเผ่าพันธุ์ของมัน ส่วนลูกๆ นั้นชื่อ หนึ่งถึงห้าเพราะมันง่ายต่อการเรียกไม่ต้องมานั่งคิดชื่อให้ปวดหัว หนึ่งคนกับอีกหนึ่งหมามุ่งหน้าเข้าป่าไปเรื่อยๆ ตอนนี้หิมะหยุดตกมาหลายวันแล้วและเริ่มมีแดดหิมะบางส่วนเริ่มละลายไปบ้างอีกไม่นานจะถึงเทศกาลปีใหม่แล้ว บ้านเชิงเขาเองไม่ได้เคร่งครัดอะไรมากมายเทศกาลปีใหม่ของคนในหมู่บ้านไผ่งามนั้นคือแต่ละครอบครัวจะต้องนำอาหารไปรวมกันที่ศาลบรรพชนที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านหลังจากที่ทำพิธี เซ่นไหว้ดวงวิญญาณเสร็จแล้วทุกคนสามารถนำอาหารมากินร่วมกันได้หรือหากใครไม่ต้องการกินอาหารร่วมกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็สามารถนำอาหารของตัวเองกลับไปกินที่บ้านร่วมกับครอบครัวของตัวเองก็ได้เช่นกัน“สีนวล เจ้าว่าวันนี้เราจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปหรือไม่” ใบหม่อนถามแม่หมาป่าเพื่อนร่วมทางในวันนี้“โฮ่งๆ”“นั่นสิหิมะยังไม่ละลายเลยนี่นะ มันจะมีอะไรให้