All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 41 - Chapter 50

“เหอะ ท่านเองก็เช่นกันข้าหวังว่าท่านจะมัดผู้ชายของท่านเอาไว้ ให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ กี่ปีมาแล้วล่ะยังไม่เคยได้สักครั้งไม่ใช่หรอ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วนี่”นางหลี่อันได้แต่เจ็บใจที่ลูกสาวพูดความจริงกระแทกหน้านาง ใช่นางไม่เคยมีอะไรกับศีลเลย ที่ศีลรับนางและลูกมาอยู่ด้วยเพราะเข้าใจว่าเขาได้ล่วงเกินนางไปแล้ว แต่ความจริงมันไม่ใช่เลย เมื่อรับนางมาอยู่ด้วยในฐานะภรรยาแต่ไม่เคยร่วมหลับนอนกับนางสักครั้งห้องนอนก็แยกกันเด็ดขาดแต่ยังดีที่ยังให้นางดูแลบ้านและส่งเงินให้ถึงทำให้นางลำพองใจจนทำเรื่องที่ผิดพลาดออกไปเพราะนางคิดไม่รอบคอบบีบบังคับให้ลูกชายของศีลแยกตัวออกไปเพราะต้องการยึดเอาทุกอย่างมาเป็นของตัวเองแต่นางกลับลืมว่านางเข้ามาโดยฐานะอะไรถึงจะบอกว่าเป็นภรรยาแต่ก็ไม่ได้ถูกต้องถ้าเพราะนางไม่มีชื่อในผังตระกูลนางแค่คนอาศัยศีลไม่ได้เอาชื่อของนางและบุตรสาวไปแจ้งทางการเพื่อเพิ่มชื่อลงในทะเบียนบ้านเพียงแค่แจ้งหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้นให้นางได้เข้ามาอาศัยร่วมชายคาบ้านเท่านั้น นางลืมคิดถึงข้อนี้ไปได้ยังไงคิมหันต์นั่งเลื่อนเข้าไปในเมืองเพื่อขายเห็ดทั้งสิบห้าดอกนั้น หมาป่าทั้งสองตัวแข็งแรงมากและวิ่งเร็วมากเช่นกัน

บ้านเชิงเขาทุกอย่างดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีแต่สิ่งดีๆ ตามมา ตอนนี้หิมะเริ่มละลายบ้างแล้วหลังจากที่หิมะหยุดตกไปหลายวันเช้าหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว คิมหันต์เอาสีเงินและสีนวลผูกเข้ากับเลื่อนวันนี้ เขาจะเอาถั่วงอกที่ภรรยาเขาปลูกขึ้นมาไปให้กล้าสหายเพียงหนึ่งเดียวของเขาได้ลองกินและพรุ่งนี้ถั่วงอกชุดใหม่ก็จะโตพอให้กินได้คิมหันต์จะเอาไปเสนอให้เหลาอาหารลุงตงถึงแม้ว่าตอนนี้ครอบครัวเขาจะมีเงินแล้วแต่ก็ยังต้องทำงานหาเงินต่อเก็บเอาไว้ให้ลูกๆ ในอนาคต“คิม เจ้าจะเอาถั่วงอกไปให้ที่บ้านกล้าก็อย่าลืมแวะเอาไปให้กำจรด้วยล่ะ” อนันต์บอกน้องชาย“ขอรับพี่ใหญ่ ข้าไปล่ะจะได้รีบไปรีบกลับ ไปกันเถอะสีเงินออกเดินทางได้”หมาป่าสีเงินตัวใหญ่สองตัววิ่งลากเลื่อนไปตามถนนกลางหมู่บ้านท่ามกลางหิมะขาวโพลน มีชาวบ้านบางคนที่ออกมากวาดหิมะหน้าบ้าน เมื่อเห็นหมาป่าสองตัววิ่งมาก็ตกใจแทบสิ้นสติแต่เมื่อมองดูดีๆ ก็เห็นคนนั่งอยู่บนเกวียนเล็กๆ แต่ไม่มีล้อวิ่งไปตามถนนที่มีหิมะปกคลุมอยู่ เมื่อชาวบ้านมองเห็นว่าเป็นใครถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เลื่อนวิ่งมาจอดที่หน้าบ้านของกำจร คิมหันต์ตะโกนเรียกกำจรที่หน้าบ้านไ

เช้าวันรุ่งขึ้นคิมหันต์รีบเอาแบบบ้านเข้าไปในเมืองเพื่อพูดคุยกับ นายช่างและตกลงราคาและวัสดุในการใช้สร้างบ้านใบหม่อนต้องการสร้างบ้านอิฐตามแบบที่นางได้ออกแบบไว้ห้องโถงใหญ่จะมีเตาผิงอยู่ เมื่อช่างได้เห็นแบบบ้านที่สวยงามก็ตาเป็นประกายทันทีห้องน้ำห้องครัวแล้วเป็นสิ่งที่แปลกใหม่นายช่างเป็นอย่างมาก วัสดุทุกอย่างล้วนแต่ใช้ของดีทั้งนั้น เพราะบ้านมีขนาดใหญ่มากเฉพาะห้องนอนทั้งหมด สิบห้อง ห้องน้ำสามห้องห้องครัวใหญ่หนึ่งห้อง ห้องใต้ดินสำหรับเป็นห้องเก็บเสบียงอีกหนึ่งห้อง ห้องกินข้าวอีกหนึ่งห้องและมีเตาผิงด้วยเช่นกันนายช่างคำนวนค่าวัสดุที่ต้องใช้ทั้งหมดเป็นเงิน 500 เหรียญทองนับว่าเป็นจำนวนเงินที่มากมายมหาศาลสำหรับชาวบ้านธรรมดาส่วนค่าแรงงานช่างอีก 100 เหรียญทองและค่าแรงงานทำกำแพงล้อมรอบที่ดิน ทั้งหมด 105 ไร่พร้อมทั้งค่าวัสดุก่อสร้าง เป็นเงิน 70 เหรียญทอง รวมแล้วค่าใช้จ่ายทั้งหมด 670 เหรียญทองคิมหันต์ถึงกับปาดเหงื่อเย็นตอนจ่ายเงินด้วยความเสียดายแต่ในเมื่อภรรยาบอกว่าบ้านคือที่อยู่อาศัยและเป็นทั้งหลุมหลบภัยเมื่อมีเงินสร้างแล้วต้องทำให้ดีจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาต่อเติมทีหลังเมื่อภรรยาบอกมาเช่นนี้ เขาก็

ในที่สุดฤดูหนาวที่ยาวนานได้สิ้นสุดลงเสียที ที่บ้านเชิงเขาตอนนี้คึกคักเป็นอย่างมากเด็กๆ เล่นกันในลานบ้านพร้อมทั้งลูกหมาที่ตัวโตขึ้นมากจากลูกหมาเข้าสู่วัยหมาหนุ่ม สีเงินยังคงคอยตามติดคิมหันต์ไปทุกที่ สีนวลจะคอยอยู่ดูแลลูกๆ ของมันและนายน้อยทั้งสาม ใบหม่อนบอกหมาป่าสีเงินว่าพวกมันสามารถกลับเข้าไปอยู่ในป่าได้แล้วเพราะตอนนี้ไม่มีหิมะหลงเหลืออยู่แล้วฤดูใบไม้ผลิได้เริ่มตินขึ้น หากแต่ว่าครอบครัวหมาป่าไม่ยินยอมที่จะกลับเข้าไปอยู่ในป่าพวกมันอาศัยอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะมีสัตว์ตัวอื่นมาทำร้ายพวกมันนายช่างได้เข้ามาดูพื้นที่สำหรับสร้างบ้านและสำรวจรอบๆ ที่ดินเพื่อทำกำแพงล้อมรอบ ใบหม่อนต้องการกำแพงสูงถึงสามเมตรเพราะนางไม่ชอบให้ใครก็ตามมาสอดรู้สอดเห็นเรื่องภายในไร่ของนาง เรื่องคนงานทำกำแพงนายช่างบอกว่าทางเขามีคนไม่พอคิมหันต์จึงให้อนันต์ไปขอให้หัวหน้าหมู่บ้านรับสมัครคนงานเมื่อเสร็จจากงานสร้างกำแพงแล้ว ยังมีงานแผ้วถางและปรับหน้าดินโดยให้ค่าแรงวันละ 60 อิแปะ นับว่าเป็นค่าแรงที่สูงกว่าค่าจ้าง ในเมืองถึง 10 อิแปะเลยทีเดียวทางด้านศีลที่เร่งรีบเดินทางกลับบ้านที่หมู่บ้านไผ่งามที่มีลู

“ลูกสะใภ้คนเล็กเจ้ายังไง ใครอย่าได้ไปทำให้นางโกรธเข้าล่ะ รับรองได้นางเอาคืนเป็นสองเท่า”“ใบหม่อนนะหรือ นางเรียบร้อยพูดจาน้อยคำจะไปสู้รบปรบมือ กับใครเขาได้ท่านพูดเกินไปแล้ว ถ้าเป็นบัวตองข้าจะไม่ว่าเลยนะ”“ไม่ผิดหรอกใบหม่อนนั่นแหละ หลังจากนางคลอดลูกแล้วสลบไปพอฟื้นขึ้นมาอีกทีเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเลยล่ะ”“ห๊ะคลอดลูกหรือ ข้าจะมีหลานแล้วเช่นนั้นหรือ”“อืม ใช่ ไม่เพียงแค่ใบหม่อนเท่านั้นที่คลอดลูกนะ บัวตองเองก็คลอดลูกด้วยเช่นกัน”“หึหึ ข้าเป็นปู่แล้วสินะ ดีจริงๆ”“ดีใจตอนนี้เร็วไปสหายข้าว่าเจ้ารีบๆ ไปจัดการเถอะ ต่อไปก็ไปปรับความเข้าใจกับลูกๆ เจ้าซะ”“เอ่อ ข้าลืมบอกไปหลังจากที่เจ้าออกจากหมู่บ้านไป นางหลี่อันก็บังคับให้ลูกชายทั้งสองของเจ้าแยกบ้านออกไปและเขียนหนังสือตัดขาดด้วยและไม่ให้อะไรพวกเขาติดตัวไปสักอย่าง”“สารเลวยิ่งนัก ทำเลวกับข้าไม่พอ นี่ยังกล้าไล่ลูกๆ ข้าออกไปจากบ้านอีก ที่ผ่านมาข้าไม่ดีเองหากลูกๆ ไม่ยกโทษให้ข้าตายไปข้าคงไม่กล้าไป สู้หน้าเมียข้าในปรโลกแล้ว”“เจ้าไม่ต้องคิดไปไกลขนาดนั้นแก้ปัญหาตรงหน้าก่อน ข้าเอาใจช่วย”“ขอบคุณท่านหัวหน้าหมู่บ้านมากขอรับ พวกข้าสองคนลาล่ะ”ทั้งสองออกมาจ