All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 11 - Chapter 20

“ได้ๆ หากเจ้ามีสมุนไพรดีๆ อย่าลืมร้านข้าล่ะพ่อหนุ่ม”“ขอรับข้าไม่ลืมแน่นอน”คิมหันต์ต้องทำเป็นตีหน้านิ่งทั้งที่ในใจแทบกรีดร้องกับเงินที่ขายสมุนไพรได้วันนี้ จากนั้นเขาก็ไปซื้อข้าวสารอีก 200 ชั่ง และแป้งสาลีอีก 100 ชั่ง เกลือ 20 ชั่ง น้ำตาล 20 ชั่ง ทั้งหมดเขาจ่ายเงินไปถึง 20 ทองแดงเลยทีเดียว ซื้อของครบแล้วเขารีบกลับบ้านทันทีเพราะต้องรีบไปซ่อมหลังคาบ้านในตอนที่เขาขับเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้านนั้น เขาสวนกลับเกวียนรับจ้างของหมู่บ้านบนเกวียนนั้นมี น้องสาวต่างแม่ของเขาอยู่จะว่าต่างแม่ก็คงไม่ใช่เพราะนางเป็นลูกติดนางหลี่อันภรรยาใหม่ของท่านพ่อที่ได้มาตอนไปคุ้มกันขบวนคาราวานสินค้าเมื่อแปดปีก่อนหลังจากที่ท่านแม่ของเขาตายไปท่านพ่อจึงได้รับนางมาเป็นภรรยาหวังให้นางได้ดูแลบ้านและพวกเขา แต่เปล่าเลยต่อหน้าท่านพ่อนางทำดีกับพวกเขาสองพี่น้องแต่ลับหลังพวกเขาไม่ต่างจากทาสในเรือน หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องมอบให้นางโดยอ้างถึงการแสดงความกตัญญูต่อบิดามารดาเพราะเขาและพี่ชายคือลูกชายคนโตและคนที่สองของบ้าน ส่วนน้องสาวต่างสายเลือดนั้น ต่อหน้าท่านพ่อนางคือสตรีที่อ่อนหวานแต่พอลับหลังนางคือตัวขี้เกียจและมารร้า

“ไม่ทำเจ้าค่ะ ข้าว่าจะทำปลาหมักเปรี้ยว (หรือปลาส้มในโลกที่นางจากมา) เจ้าค่ะ”“หืม อาหารชนิดใหม่ของเจ้าอีกแล้วหรือ”“ใช่แล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ท่านพี่ช่วยไปซื้อไหมาให้ข้าด้วยเอามา สักยี่สิบไหนะเจ้าคะ”“มากมายเพียงนั้นหรือ”“เจ้าค่ะข้ามีอะไรที่อยากทำอีกเยอะแยะไม่ว่าจะเนื้อหมักเค็ม เนื้อหมักเปรี้ยว เนื้อตากแห้ง”“ตามใจเจ้า พี่จะไปซื้อมาให้ก็แล้วกันอย่าลืมเอาแบบบ้านมาให้พี่เสียด้วย พี่จะได้เลยไปคุยกับช่างไม้เอาไว้และตกลงราคาพอหมดหน้าหนาวจะได้ให้ช่างมาเริ่มลงมือก่อสร้าง และจะได้ทราบราคาตั้งแต่เนิ่นๆ หากเงินที่เรามีไม่พอจะได้หาเพิ่ม”“เจ้าค่ะ เอาไว้คืนนี้ข้าจะเอาให้ท่านพี่นะเจ้าคะ”“อืม รีบเดินเถอะ เดี๋ยวเจ้าแสบเสี่ยวเป่าตื่นมาไม่เจอเจ้าจะร้องลั่นบ้านเอา”“เจ้าค่ะ” ทั้งสองคนมุ่งหน้าเข้าป่าวันนี้พวกเขามาอีกทางซึ่งเป็นทางที่ชาวบ้านไม่เข้ามาหาของป่ามากนัก ทำให้ยังเป็นป่ารก ใช่รกจริงๆ รกจนกลัวว่าจะมีสัตว์เลื้อยคลานออกมา คิมหันต์ต้องใช้มีดถางเพื่อเปิดทางให้ ทั้งสองคนสามารถเดินเข้าไปได้“ท่านพี่เดี๋ยวก่อนทำไมมีไก่ป่าสีดำด้วย ดูนั่นมีเยอะมาก ข้าอยากได้ไปเลี้ยงที่บ้าน ท่านช่วยข้าเอากับดักไปวางห

“ท่านลุงเทียนขอรับข้ากับภรรยาต้องการซื้อที่ดินว่างเปล่าที่ติดกับบ้านข้าไม่ทราบว่าราคาเท่าไหร่หรือขอรับ”“ที่ดินที่เป็นที่ว่างติดกับบ้านเจ้าไม่มีเจ้าของแถมมันใกล้ภูเขาอีกด้วยก็ราคาไม่ได้แพงเหมือนในหมู่บ้าน ราคาไร่ละ หนึ่งเหรียญเงิน”“มีทั้งหมดจำนวนกี่ไร่หรือขอรับข้าเอาทั้งหมด”“ข้าดูแปบนะ ค่อนข้างเยอะทีเดียว หนึ่งร้อยไร่ เจ้าจะเอาหมดหรือไม่ คิดเป็นเงิน หนึ่งเหรียญทองพอดี”“เอาหมดขอรับ”คิมหันต์ยืนเงินหนึ่งเหรียญทองกับอีกหนึ่งเหรียญเงินให้หัวหน้าหมู่บ้านถือว่าเป็นค่าน้ำร้อนน้ำชาหลังจากที่ลงชื่อในหนังสือสัญญาซื้อขายทั้งสามฉบับแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านเอาให้คิมหันต์เก็บไว้หนึ่งใบ ส่วนอีกใบจะเก็บเอาไว้ให้หัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนใบที่สามหัวหน้าหมู่บ้านจะเอาไปส่งให้ทางการและให้ทางการออกโฉนดที่ดินให้ เมื่อได้โฉนดที่ดินมาแล้วค่อยนำมามอบให้คิมหันต์อีกทีเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วคิมหันต์กับใบหม่อนก็ขอตัวลากลับบ้านทันที ทั้งสองเดินผ่านหมู่บ้านระหว่างทางมีชาวบ้านเข้ามาทักทายเช่นเดิม ตอนที่เดินกลับมามีชาวบ้านเข้ามาทักทายเช่นเคยบางคนก็พูดให้กำลังใจ บางคนก็พูดจาไม่ดีใส่แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจต่างจูงมือกัน

“ดีแล้วล่ะ ต่อไปนี้เจ้าก็จะมีแต่ความโชคดีไม่ต้องทำงานงกๆ ลูกเมียอดมื้อกินมื้ออีกข้าดีใจกับเจ้าด้วย”“ข้ามาวันนี้ข้าอยากมาชวนเจ้าไปล่าสัตว์กับข้าหากโชคดีได้เยอะ เจ้าจะได้นำไปขายและซื้อข้าวมากักตุนไว้เหลือจากขายจะได้นำมาเก็บไว้กินหน้าหนาวด้วย ป่าแถวบ้านข้าอุดมสมบูรณ์มากกว่าที่นี่ เจ้าจะว่าอย่างไร”“ข้าย่อมต้องไปกับเจ้า ดีกว่าข้าไม่ทำอะไรเลยป่าหุบแล้งเองถ้าไม่ใช่หน้าฝนแม้แต่ผักป่าสักยอดก็หายากแล้ว”“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าตอนเช้ามืดนะ วันนี้ข้ากับพี่ชายกลับก่อน”“ขอบใจเจ้ามากพรุ่งนี้เจอกัน”หลังจากสองพี่น้องกลับไปแล้วครอบครัวของกล้าร่วมกันกินอาหารอย่างมีความสุขนางอิงถึงกับน้ำตาคลอนับว่าลูกชายมีสหายที่ดี ไม่ทิ้งกัน แม้ยามลำบากเด็กๆ เองก็กินอย่างมีความสุขเป็นวันแรกที่พวกเขาได้กินอิ่มและมีเนื้อกินปลาตัวใหญ่มากเนื้อแน่นและหวานคิมหันต์เองเอามาให้ถึง สิบห้าตัวด้วยกันและยังมีปลาตากแห้งอีกตะกร้าใหญ่“ท่านพ่อท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าจะไปล่าสัตว์กับคิมนะขอรับอาจจะกลับดึกหน่อยพวกท่านไม่ต้องรอข้ากินข้าวก่อนได้เลย”“ได้ พ่อกับแม่รู้แล้วเจ้าไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วง”“ส่วนเจ้าอาเหมยไม่ต้องเข้าป่าหุบ

“ฝากขอบใจคิมด้วยนะลูก เจ้านับว่ามีสหายที่ดีจริงๆ”“ขอรับท่านแม่ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ส่วนงานทางนี้ฝากท่านแม่กับอาเหมยด้วยนะ”“ได้ๆ แม่กับสะใภ้จะจัดการต่อให้เองเจ้าไปนอนพักเถอะ”หลังจากที่ลูกชายกลับเข้าบ้านไปนอนพักผ่อน แม่สามีลูกสะใภ้ก็ช่วยกันจัดการกับเนื้อหมูเนื้อไก่ที่สามีหามาได้ในวันนี้และพูดคุยกันอย่างมีความสุข“ท่านแม่นี่เป็นสูตรวิธีการหมักเนื้อหมูเพื่อทำเนื้อตากแห้งที่ท่านพี่ได้มาจากภรรยาของพี่คิม ท่านแม่หมักตามสูตรนี้นะเจ้าคะ ข้าจะออกไปก่อไฟและรมควันขาหมูพวกนี้ ส่วนเครื่องในหมักเกลือแล้วใส่ไหปิดฝาให้สนิท เจ้าค่ะ”“ได้ๆ เจ้าไปเถอะที่เหลือแม่จัดการเอง”“ท่านแม่ ท่านย่าพวกข้าต้องการช่วยด้วยขอรับ”“หลานย่าพวกเจ้าไปนอนเป็นเพื่อนพ่อเจ้าเถอะไม่ต้องมาช่วยย่าหรอกพ่อเจ้าเหนื่อยมากนะ”“ได้ขอรับท่านย่าข้ากับน้องจะไปนอนกับท่านพ่อเองขอรับ”เมื่อเด็กๆ ออกไปแล้ว ก้องบิดาของกล้าได้เดินเข้ามาในครัวเพื่อช่วยภรรยาลงมือหมักเนื้อและนำเนื้อที่ภรรยาหมักเสร็จแล้วใส่ถังไม้และเอาผ้าคลุมเอาไว้ พรุ่งนี้ตอนเช้าพวกเขาจะช่วยกันนำออกไปตากแดดให้แห้ง เมื่อจากจนแห้งได้เนื้อแห้งสำหรับเป็