All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 51 - Chapter 60

“ให้เวลาน้องหน่อย ตอนนี้เรื่องทุกอย่างก็กระจ่างแล้วท่านเองก็ไม่ได้ตั้งใจอยากจะให้เรื่องมันเกิดขึ้น ข้าเชื่อว่าไม่นานน้องจะให้อภัยท่านพ่อได้”“พ่อก็หวังว่าน้องของเจ้าจะยอมยกโทษให้พ่อที่ไม่ได้เรื่องเช่นข้า”“ท่านพ่อต่อไปท่านไม่ต้องไปทำงานคุ้มกันคาราวานสินค้าแล้ว ได้หรือไม่ อยู่บ้านเลี้ยงหลานเถอะข้าจะได้มีเวลาไปช่วยน้องทำงานบ้าง ทุกวันนี้ข้าแทบไม่ได้หยิบจับอะไรช่วยน้องกับน้องสะใภ้เลย”“พูดถึงหลาน ข้ายังไม่เจอหลานเลยเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง”“อ่อ ผู้ชายทั้งหมดน่ะขอรับ”“เจ้าหมายความว่ายังไง ที่ว่าผู้ชายทั้งหมดน่ะ ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรือ”“ขอรับทั้งหมด ไม่ได้มีแค่คนเดียว ข้าได้ลูกชายตอนนี้อายุหกเดือนแล้ว ส่วนของคิมสามคนน้องสะใภ้คลอดออกมาเป็นแฝดสาม ตอนนี้อายุขวบกับสี่เดือนแล้ว”“โอ แฝดสามเมียเจ้าคิมไม่แย่หรือ”“ก็เกือบแย่ไปเหมือนกันตอนที่นางคลอดนางสลบไปตั้งนานพอนางฟื้นขึ้นมานางก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยจากที่เคยเรียบร้อยก็ไม่มีแล้ว นางในตอนนี้ไม่ยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ นางจะลงมือตอบโต้ทันทีที่มาหาเรื่องนางถึงบ้าน หมอบอกว่าเป็นผลมาจากการที่นางคลอดลูกและอาจจะเพราะถูกรังแกมาตลอดทำให้นางลุ

“พี่เองก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ท่านแม่บอกว่าให้พี่ยกโทษให้ท่านพ่อแต่พี่ ทำใจยกโทษให้ไม่ได้จริงๆ”“พี่คิม ชีวิตคนเรามันสั้นมาก เรื่องเลวร้ายก็ผ่านไปแล้วทุกอย่างสามารถเริ่มใหม่ได้ หากเราไม่ก้าวออกจากอดีตที่เจ็บปวดแล้วเราจะมีอนาคตที่มีความสุขได้ยังไงเจ้าคะ ท่านพ่อเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านเติบโตมากับท่านพ่อ ท่านจะไม่รู้เชียวหรือว่าท่านพ่อเป็นคนอย่างไร แต่ไม่ว่าท่านพี่จะตัดสินใจอย่างไรข้าก็เคารพในการตัดสินใจของท่าน เพียงแต่ข้าไม่อยากเห็นท่านทุกข์ใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว”“พี่จะพยายามนะขอบใจเจ้ามาก นอนเถอะดึกแล้ว”วันนี้เป็นอีกวันที่คิมหันต์ตื่นมามีสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะมีเรื่องให้คิดอยู่มากมายภายในจิตใจ แต่เขายังต้องทำงานทำหน้าที่พ่อที่ดีและสามีที่ดีต่อไป เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ใบหม่อนมองสามีด้วยความเป็นห่วง ด้วยรู้ว่าสามีนั้นรักบิดามากและเสียใจมากเช่นกันบิดาไม่กลับมาก็แล้วไปเถอะแต่เมื่อคนก็กลับมาแล้วก็เลี่ยงที่จะพบเจอยากยิ่งอนันต์พี่ชายของเขามีท่าทีว่าจะยกโทษและให้อภัยกับท่านพ่อแล้ว เขาก็ไม่ว่าอะไรนั่นเป็นความคิดของพี่ใหญ่ แต่สำหรับตัวเขายังทำใจยกโทษให้ไม่ได้จริงๆอนั

“อืม พี่เข้าใจ ใบหม่อนเองไม่ต้องคิดมากนะ ท่านพ่อรักคิมมากที่สุด คิมเองก็รักท่านพ่อมากที่สุด คงไม่มีอะไรร้ายแรงมากไปกว่านี้แล้วล่ะให้เวลาเขาสักหน่อยเถอะไม่แน่ว่าคิมอาจจะคิดได้และไปหาท่านพ่อแล้ว พวกเราเองก็กินข้าวกันเถอะเด็กๆ หิวกันแล้ว”ที่บ้านเชิงเขาทุกคนกำลังกินมื้อเช้าและที่บ้านหลังเก่าคิมหันต์เองก็ทำอาหารให้ท่านพ่อคอยดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วหลังจากที่ให้ท่านพ่อดื่มยาแล้ว เขาจึงกลับบ้านเพราะเขาหายออกมากลางดึกไม่ได้บอกใครแม้แต่ภรรยาอย่างใบหม่อนป่านนี้นางคงจะเป็นห่วงเขาอยู่“ท่านพ่อข้าจะกลับบ้านเชิงเขาก่อนนะขอรับ ข้าอยากให้ท่านพ่อย้ายไปอยู่ด้วยกันข้าจะเอาเกวียนมารับนะขอรับ”“อืมพ่อดีใจนะที่เจ้าไม่โกรธพ่อแล้ว ไม่ว่าเจ้าต้องการให้พ่อทำอะไรพ่อก็จะทำตามใจเจ้าทุกอย่าง”“ท่านรอข้าอยู่ที่นี่นะขอรับข้าไปไม่นาน ข้าเองก็ขอโทษท่านพ่อด้วยที่อกตัญญูจนทำให้ท่านพ่อเป็นแบบนี้”“พ่อไม่เคยโกรธเจ้า พ่อยังรักเจ้ากับพี่ของเจ้าเสมอ ที่ผ่านมาพ่อ ขอโทษจริงๆ”“ช่างมันเถอะมันผ่านไปแล้ว เราทุกคนล้วนเจ็บปวดข้าไม่อยากเสียใจอีกแล้ว ข้าจะพาหลานๆ มารับท่านพ่อนะ”คล้อยหลังลูกชายศีลได้แต่นอนน้ำตาไหลออกมาในที่สุดเขาก

กำจรเองก็ไม่ได้ไปทำงานในเมืองแล้วป้าหวานเองก็ไม่ต้องมาคอยทุกข์ใจว่าอาหารจะไม่พอกินเงินจะไม่พอให้ซื้อข้าวของเครื่องใช้นางขอบคุณครอบครัวของคิมหันต์มากจริงๆ ตอนนี้ครอบครัวนางเองก็กำลังเริ่มต้นใหม่ไปในทางที่ดีเช่นเดียวกันกับครอบครัวของกล้า ภรรยาของกำจรเองก็ขยันขันแข็งทำงานช่วยสามีทุกอย่างป้าหวานผู้เป็นแม่สามีจึงมีหน้าที่เพียงแค่เลี้ยงหลานเช่นกัน หัวหน้าหมู่บ้านเองก็รู้สึกโล่งใจมากเขาดีใจกับครอบครัวของศีลมากจริงๆ ที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีส่วนทางด้านนางหลี่อันในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มต้นชีวิตใหม่ไปในทาง ที่ดี แต่มันไม่ใช่สำหรับนางหลังจากที่โดนขับไล่ออกมาจากหมู่บ้านไผ่งาม นางเดินทางเร่ร่อนไปตามเมืองต่างๆ และหางานทำงานโรงน้ำชาแต่ทว่านางกลับโชคร้ายโดนโจรภูเขาฉุดคร่าไปสนองตัณหาจนนางขาดใจตายเพราะโจรภูเขาพวกนั้นมีจำนวนไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน โจรพวกนี้ทั้งป่าเถื่อนและรุนแรง นางจึงไม่อาจทนไหวนางขาดใจตายไปในวันที่สามที่โดนฉุดมา และพวกโจรก็นำศพของนางไปโยนทิ้งลงในเหวลึกทำให้นางหลี่อันตายโดยไร้ดินกลบหน้าคนที่บ้านเชิงเขาไม่มีใครได้รับรู้ถึงชะตากรรมที่นางหลี่อันได้รับ ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขทุกวันมีอาหารการก

“ท่างพ่อ ข้ายักปายเที่ยว” ตะวัน“ไปเที่ยวไหนล่ะ ตอนนี้พ่อยังไม่ว่างพาพวกเจ้าไป ให้ท่านปู่พาไปสิ”“ข้ายักปายเที่ยวตลาด” อาทิตย์“ทำไมถึงอยากไปเที่ยวตลาดล่ะ ต้าเป่า ลูกอยากได้อะไรหรือ”“ยักด้าย หนังฉือ”“ลูก สามารถอ่านหนังสือได้แล้วหรือไง”“ยางอ่านม่ายได้ แต่ท่านปู่อ่านห้ายฟังด้าย”“อ่อ เป็นเช่นนั้น แล้วเจ้าล่ะ ไม่อยากได้อะไรเหมือนพี่เขาหรือ เสี่ยวเป่า”“ข้ายัก เข้าป่ากับท่างแม่” เพลิงกัลป์ตอบออกมาด้วยสายตามุ่งมั่น“เอ่อ เรื่องนี้พ่อช่วยเจ้าไม่ได้หรอกนะ เอาไว้พวกเจ้าโตกว่านี้ก่อนพ่อกับแม่ค่อยพาพวกเจ้าไปดีหรือไม่”“ก็ได้ขอยับ”“เด็กๆ ได้เวลาเข้านอนแล้ว ดึกมากแล้วนะลูก”“ขอยับ” เด็กๆ ทั้งสามต่างเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปอย่าง ว่าง่ายโดยมีเจ้าหมาทั้งห้าตัว ตามไปด้วยส่วนสีเงินกับสีนวลนอนที่ห้องโถงกลางบ้านบางครั้งสีเงินก็ออกไปนอนหน้าบ้านทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ตรวจตราความเรียบร้อยในตอนกลางคืน ที่ดินทั้งหมดที่ซื้อมาเตรียมดินเสร็จแล้ว คิมหันต์ย้ายหมูป่า ไก่ป่าไปเลี้ยงในส่วนที่ทำไว้สำหรับเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะ บ้านหลังเก่าเองก็รื้อออกเช่นกันและสร้างเป็นห้องเก็บของขนาดใหญ่แทน พรุ่งนี้จะทำการปลูก