جميع فصول : الفصل -الفصل 70

เช้าวันต่อมาคิมหันต์ตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเขารีบเอาเกวียนออกไปหากล้าที่บ้านทันที เพื่อไปชวนกล้าเข้าป่าไปด้วยกันวันนี้ ส่วนอนันต์เองก็ไปเรียกกำจรที่บ้านป้าหวานเช่นเดียวกัน กล้าไม่รอช้ารีบเอาเกวียนออกขับตามคิมหันต์ไปทันที ส่วนอาหารบัวตองได้เตรียมเอาไว้แล้ว หลังเวลาอาหารเช้าทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางทันที วันนี้ใบหม่อนไม่ให้สีนวลตามไปด้วยเพราะท้องเริ่มโตแล้ว จึงมีเพียงแค่สีเงินเพียงเท่านั้นที่ตามไป แต่ละคนแบกตะกร้าพร้อมทั้งอาวุธประจำกายและเสียมอันเล็กพร้อมทั้งอาหารและน้ำดื่มทั้งห้าคนเดินขึ้นเขาไปเรื่อยๆ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังหุบเขาอีกที่ ซึ่งป่าบริเวณนั้นใบหม่อนไม่เคยเข้าไป คิมหันต์บอกว่าอันตรายมากมีสัตว์ป่าดุร้ายอยู่ ทั้งห้าคนเดินไปเรื่อยๆ พลางมองหาสิ่งที่กินได้หรือถ้าหากว่าเจอต้นไม้หรืออะไรที่แปลกๆ พวกเขาจะถามใบหม่อนเสมอ ว่าสามารถกินได้หรือไม่ เดินมาได้สักพักพวกเขาเริ่มวางกับดักเมื่อวางกับดักเสร็จแล้วจึงได้ออกเดินต่อ เดินเข้าป่าลึกไปเรื่อยๆ ต้นไม้สูงใหญ่ป่ารกทึบยังไม่ทันที่ ใบหม่อนจะได้เดินต่อหลังจากหยุดมองไปรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่รู้จักและคุ้นเคย ในตอนที่จะชวนสามีและคนอื่นๆ เด

ในฐานะคนเป็นพ่อเขาทำได้เพียงสนับสนุนลูกเพียงเท่านั้น ได้ขนมให้หลานๆ ศีลเดินทางกลับหมู่บ้านทันที วันนี้เขาเดินมาเพราะเกวียนไม่ว่าง หรือว่าเขาจะซื้อม้าสักตัวดีเวลาเดินทางได้สะดวกหรือเกิดเหตุอะไรไม่คาดฝันยังมีพาหนะในการเดินทาง เขาเดินกลับหมู่บ้านไม่ได้รีบเร่งอะไรมากในใจพลางคิดว่าถ้าภรรยาของเขายังอยู่ก็คงจะดีไม่น้อย เขาได้แต่พูดฝากสายลมไปบอกนางว่าเขาและลูกสบายดี ตอนนี้เขามีหลานแล้วตั้งสี่คนทุกคนเป็น เด็กดีมากจวบจนเวลาบ่ายคล้อยบ้านของกล้าทุกอย่างจัดการเรียบร้อย ของที่ขนย้ายมาก็เอาเก็บเข้าที่เรียบร้อย ลุงก้องพ่อของกล้ารู้สึกพอใจกับบ้าน หลังใหม่มาก ป้าอิงแม่ของกล้าร้องไห้ด้วยความดีใจส่วนเด็กๆ ลูกของกล้าไปเล่นกันสามแฝดที่บ้านของคิมหันต์ คนที่ดีใจที่สุดแล้วไม่ใช่ใครคือเหมยภรรยาของกล้านั่นเอง ต่อไปนี้นางจะได้ช่วยงานสามีได้บ้าง บ้านหลังใหม่ รั้วรอบขอบชิด แถมยังมีที่ดินให้ทำกินอีกด้วย คิมหันต์แนะนำให้กล้าเริ่มปลูกถั่วบำรุงดินดังเช่นไร่ของพวกเขา กล้าตอบตกลงทันที โดยคิมหันต์และ พรรคพวกจะมาช่วยด้วยศีลเดินกลับมาถึงบ้านเห็นเด็กๆ เล่นกันสนุกสนาน เขาเรียกให้หลานๆ ไปล้างมือมากินขนมที่เขาซื้อมาให้

อนันต์เองก็เตรียมตัวจะเข้าป่าเช่นเดียวกันและในครั้งนี้ภรรยาของกล้าอย่างเหมยจะร่วมเดินทางไปด้วยบัวตองเองก็อยากไปเช่นกันแต่นางกลัวว่าพ่อสามีจะไม่สามารถดูแลเด็กๆ ทั้งสี่คนได้ จึงต้องจำใจอยู่ที่บ้านเตรียมอาหารรอเท่านั้น เด็กๆ แม้อยากจะตามท่านพ่อท่านแม่ของเขาเข้าป่าไปเหมือนกันแต่พวกเขายังเด็กมากทำให้พวกเขาต้องอยู่บ้านกับท่านปู่เพียงเท่านั้น“วันนี้จะเข้าป่าลึกเตรียมน้ำเตรียมอาหารไปให้พอนะคะข้าตั้งใจจะไปดูให้ทั่วๆ ป่าด้านนั้น”“ไม่ต้องห่วงของทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รอแค่กำจรมาถึงก็ออกเดินทางได้ทันที”“ท่านพ่อฝากลูกๆ ด้วยนะขอรับ”“ไปเถอะไม่ต้องห่วงหลานๆ หรอกวันนี้ข้าจะพาหลานข้าไปให้อาหารสัตว์ที่คอกสัตว์ในไร่ ไม่มีอะไรให้พวกเจ้ากังวลหรอก”“ส่วนพวกเจ้า ดูแลนายของพวกเจ้าให้ดีเข้าใจหรือไม่” คิมหันต์บอกเจ้าหมาป่าสีเงินทั้งห้าตัว“ท่านพี่ ไปกันเถอะประเดี๋ยวจะสายเอากำจรมานู่นแล้ว”ศีลยืนมองส่งบรรดาลูกๆ ที่เดินออกไปจากบ้านจนลับสายตา เขาถึงได้กลับเข้าบ้านไปรอหลานๆ ที่ยังไม่ตื่น หลังจากที่เด็กๆ ตื่นแล้วและกิน มื้อเช้าเสร็จ ศีลก็พาหลานๆ ไปให้อาหารไก่และหมูที่เลี้ยงเอาไว้ในไร่ เด็กๆ คึกคักมากช่วยงานท่

“อาทิตย์ ลูกกับน้องๆ อยู่กับท่านป้าท่านลุงและน้องชายก่อนนะ แม่กับพ่อจะไปตลาดซื้อข้าวและอาหารต่างๆ เพราะที่นี่ไม่มีข้าวให้ แม่ไป ไม่นานลูกเป็นพี่ชายดูแลน้องๆ แทนแม่ได้หรือไม่”“ด้ายขอยับ ท่างแม่วางใจได้เยย”“ขอบคุณค่ะ ลูกแม่เก่งที่สุด”หลังๆ มานี้ใบหม่อนพยายามใช้ภาษาจากโลกเดิมของนางมากขึ้น แต่มันก็ไม่ได้แตกต่างกันมากเพียงแค่ตัดบางคำออกไปเท่านั้น จากนั้นสองสามีภรรยาก็ขับเกวียนไปตลาดเพื่อซื้อข้าวปลาอาหาร อนันต์ก็เข้าป่าหลังบ้านไปหาฟืน เพื่อที่จะก่อไฟรอน้องชายกับน้องสะใภ้ ตลาดที่นี่นับว่าใหญ่พอสมควร มีทั้งอาหารทะเลสดๆ และอาหารทะเลตากแห้ง ใบหม่อนดีใจ ขั้นสุดจะได้กินปลาหมึกย่างแล้วนางเอามะนาว พริก ตะไคร้จากที่บ้านมาด้วยใบหม่อนซื้อปลาไปสามตัวใหญ่ๆ ปลาหมึก และกุ้งอีกจำนวนหนึ่งแต่มากพอให้ทั้งครอบครัวได้กินกันจนอิ่ม ซื้อกับข้าวแล้วก็ไปซื้อข้าวกับเครื่องปรุงต่างๆ ด้วยวันนี้กะเพราทะเลรวมต้องมาแล้วล่ะ ว่าแต่ทำไมไม่เห็นมีพวกปูและหอยขายเลยหรือว่าคนที่นี่ไม่กินกันหรือ หรือว่ายังไม่มีการค้นพบวิธิกินกันแน่นะ เห็นทีเรื่องนี้ต้องลองถามสามีของนางดู หลังจากซื้อข้าวของจนครบแล้วทั้งสองรีบกลับบ้านทันทีเพ

“ตัวตะกละในตัวท่านทำงานอีกแล้วหรือ”สองพี่น้องพูดคุยกันสนุกสนาน และช่วยกันเก็บหอยที่โขดหิน จนดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าใบหม่อนจึงเรียกให้ทุกคนกลับบ้านอาบน้ำและเตรียมมื้ออาหารเย็น อาหารเย็นวันนี้มีไข่เจียวหอยนางรม ปลาหมึกย่างกับน้ำจิ้มรสแซ่บ หอยแมลงภู่อบเกลือ กะเพราปลาหมึก เด็กๆ กินอาหารกันอร่อย ผู้ชายสองคนก็เติมข้าวไปหลายถ้วย บัวตองเองก็กินไปเยอะเหมือนกัน มาทะเลครั้งนี้นับว่าได้เรียนรู้การทำอาหารจากน้องสะใภ้ อีกมากมายหลังจากมื้ออาหารเย็นจบลงต่างคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ตอนเช้าใบหม่อนกะว่าจะไปตลาดแต่เช้า นางจะไปดูว่ามีอะไรขายบ้างและมีอะไรที่สามารถที่จะนำกลับไปบ้านได้เช่นกัน และจะแวะไปดูที่ร้านเครื่องปรุงด้วยว่ามีเครื่องปรุงอะไรที่แตกต่างจากเมืองบ้านเกิดของพวกนาง ที่สำคัญเกลือที่เมืองนี้ถูกมากเพราะติดทะเลชาวบ้านสามารถทำเกลือเองได้ จึงทำให้เกลือมีราคาถูกลงไปด้วย แต่น้ำตาลยังคงแพงอยู่และการค้าน้ำตาลยังคงผูกขาดโดยทางการเช้าวันใหม่ใบหม่อนตื่นแต่เช้า ล้างหน้าล้างตาออกไปหุงหาอาหาร ในครัว เช้าวันนี้นางจะทำข้าวต้มปลาง่ายๆ เพียงอย่างเดียวเพราะของสดในบ้านไม่เหลืออะไรแล้วนอกจากหอยที่พว