جميع فصول : الفصل -الفصل 80

นางจะนำไปเป็นเสบียงตอนเดินทางเพราะกลัวลูกๆ จะหิว และเผื่อคนอื่นๆ ด้วย เช้ามืดคิมหันต์อุ้มลูกๆ ที่นอนหลับอยู่ไปวางบนเกวียนและ ห่มผ้าให้ทั้งสามคนอนันต์เองก็อุ้มลูกชายมาเช่นกันเด็กๆ ทั้งสี่คนนอนเรียงกันบนเกวียนหลับสบาย ใบหม่อนไปจ่ายเงินค่าซาลาเปาและรับซาลาเปาจากห้องครัวบัวตองเองก็ขึ้นไปนั่งรอบนเกวียนแล้วเมื่อใบหม่อนมาถึงก็เอาซาลาเปาแจกให้ทุกคนคนละสามลูกจากนั้นนางกลับมาขึ้นเกวียนและออกเดินทางต่อทันทีสำหรับการเดินทางใช้เวลาทั้งหมดสามวันด้วยกัน ตลอดเวลา การเดินทาง พวกเขาพักค้างคืนที่โรงพักม้าและมีพักระหว่างทางบ้างให้วัว ให้ม้าได้กินน้ำกินหญ้าดั่งเช่นตอนนี้คิมหันต์พาขบวนเกวียนพักระหว่างทางกลางป่า วันนี้พวกเขาจะกินมื้อเที่ยงในป่า เพราะใบหม่อนบอกว่าจะเดินดูอะไรแถวนี้ด้วย อนันต์ขับเกวียนนำหน้าไปข้างลำธารสายหนึ่ง เมื่อหาที่เหมาะๆ ได้แล้วก็จอดเกวียนนำม้าไปกินน้ำและผูกเอาไว้กับต้นไม้ให้เล็มหญ้าไปพลางๆ ส่วนเกวียนขนของก็ปลดวัวออกจากเกวียนพาไปกินน้ำและปล่อยให้เล็มหญ้าบริเวณริมน้ำ“บัวตองเอาเสื่อไม้ไผ่ลงมาปูให้ลูกและหลานๆ นั่งรอก่อนจากนั้นก็นำเอาข้าวสวยที่ซื้อมาจากโรงพักม้าที่พักล่าสุดออกมา ใบ

“แกงนี้รสชาติกลมกล่อมมาก หอมมากเช่นกันน้ำแกงนี้ใส่เจ้า ที่เรียกว่ากะทิลงไปด้วยหรือใบหม่อน” ศีลถามลูกสะใภ้“ใช่เจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ไม่มีที่ขูดกว่าจะได้กะทิมาลำบากน่าดู พี่คิมพรุ่งนี้เอาแบบที่ขูดมะพร้าวไปให้ช่างเหล็กหน่อยนะเจ้าคะ”“ได้ๆ พี่จะไปทำมาให้”เมื่อจบจากของคาวก็เป็นของหวานตบท้าย เด็กๆ ชอบบัวลอยมาก ส่วนอนันต์ชอบสังขยามาก เขาไม่คิดเลยว่าอาหารที่ทำมาจากมะพร้าว จะรสชาติดีขนาดนี้ ทุกคนก้มหน้าก้มตากิน ในที่สุดอาหารและขนมหวาน ทุกอย่างลงไปนอนในท้องของผู้ชายบ้านนี้ทั้งหมดไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง“อร่อยมาก ข้าไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนถึงแม้จะออกเดินทางไปต่างเมืองก็ไม่สามารถจะหากินได้ ใบหม่อนนับว่าเจ้ามีฝีมือในการทำอาหารมาก เจ้าคิดจะเปิดร้านอาหารหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าจะเก็บเอาไว้เป็นสูตรลับของตระกูลเรา”“อ่อ เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ”“ถั่วของพวกเจ้าต้นเริ่มโตแล้ว ตอนนี้ต้นสูงเลยเข่ามาเยอะเลย จะปล่อยเอาไว้ให้มีฝักหรือไถกลบเลย”“ไถกลบเลยค่ะ ต่อไปเราค่อยปลูกอีกรอบจากนั้นค่อยปล่อยให้ ต้นแก่จัดจนมีฝักถึงตอนนั้นเราจะเก็บเกี่ยวแค่ฝักถั่วส่วนต้นถั่วไถกลบเหมือนเดิมจะได้เป

เมื่อเอาของฝากให้ลุงตงแล้วคิมหันต์เข้าไปนั่งในร้านและสั่งอาหารรอท่านพ่อของเขาไม่นานศีลก็มาถึง ทั้งสองคนกินข้าวไปคุยกันไปศีลได้บอกกับลูกชายว่าได้ซื้อร้านค้าในตลาดเอาไว้สองร้านและทั้งสองร้านนั้นอยู่ฝั่ง ตรงข้ามกัน ในราคาร้านละ แปดร้อยเหรียญทอง โดยทั้งสองร้านนั้นใส่ชื่อลูกสะใภ้ทั้งสองคนคนละร้าน ส่วนเงินที่ลูกชายให้มาคนละหนึ่งพันตำลึงทองนั้นเขาเหลือมาคืนคนละสองร้อย เหรียญทอง หลังจากกินข้าวอิ่มแล้วคิมหันต์ไปรับที่ขูดมะพร้าวที่ร้านช่างเหล็กจากนั้นก็พาท่านพ่อของเขากลับบ้านทันที โดยที่พรุ่งนี้ช่างไม้จะเข้าไปดูสถานที่ก่อสร้างบ้านพักคนงานที่ไร่และยังเป็นท่านปู่อย่างศีลอีกเช่นเคยที่ไม่ลืมซื้อขนมกลับไปฝากหลานๆ ทุกคนและเจ้าหมาพวกนั้นด้วยส่วนคิมหันต์นั้นจะจำได้แค่คำสั่งของเมียเท่านั้น เพราะถึงยังไงท่านพ่อของเขาก็รักหลานมากที่สุด ก็ให้ท่านพ่อรับหน้าที่นี้ไปเลยก็แล้วกันส่วนตัวเขาทำหน้าที่เป็นสามีที่ดีไม่ให้ขาดตกบกพร่องก็พอแล้ว แต่ถึงจะพูดแบบนั้นคิมหันต์เองก็ไม่เคยละเลยลูกๆ เลยจากเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพบเจอนั่นถือว่าเป็นสิ่งเลวร้ายมากเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นกับลูกๆ เขาเหมือนอย่างที่เขาเคยพบเจอมาใบหม

ไม่นานอนันต์กับศีลเดินกลับมาถึงร้านและเริ่มลงมือจัดร้านทันที อนันต์นำเห็ดออกมาวาง และผักป่าก็เอาออกมาวางข้างๆ กัน ส่วนปลาใส่ถังน้ำตั้งเอาไว้ข้างๆ ผักป่า ส่วนแตงโมวางเอาไว้อีกด้านของร้านและผ่าแตงโมหนึ่งลูกหั่นใส่ถาดพร้อมกับไม้จิ้มเล็กๆ เสียบเอาไว้ให้สำหรับลูกค้าชิมตามที่ใบหม่อนได้บอกมา และตอนนี้ก็เป็นเวลากินอาหารเช้าแล้ว หลังจากจัดร้านเสร็จอนันต์ยกตะกร้ากับข้าวออกมาและเรียกให้ทุกคนมากินข้าว หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วก็เป็นเวลาที่พ่อค้าน้อยจะทำงานแล้ว เด็กๆ ทั้งสี่คนออกไปยืนหน้าร้านเรียงแถวหน้ากระดานและเริ่มร้องเพลงแตงโมลูกโตตามที่ท่านแม่ท่านอาสอนมาเสียงแจ๋วๆ ของเด็กๆ ทำให้ชาวบ้านที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยนั้นสนใจเป็นอย่างมาก ทั้งสี่เด็กอวบอ้วน ร้องเพลงเสียงดังพร้อมกับเต้น ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กไปด้วย ทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมารู้สึกเอ็นดู เด็กน่ารักทั้งสี่คนมาก“แตงโม แตงโม แตงโม ลูกโตๆ หวานๆ แตงโม แตงโม เชิญมาซื้อหาไปรับประทาน แตงโมหวานๆ เย็นชื่นใจ”“วันนี้ วันนี้ เรามีเห็ดป่า ผักป่า ปลาตัวใหญ่มาขาย เชิญท่านน้า ท่านป้า ท่านย่า ท่านยาย แวะมาดูมาชมกันก่อน”เด็กๆ ร้องเพลงพร้อมทั้งเต้นแบบนี้แบบไม่รู้จักเหน

“ได้ๆ พี่จะรอชิม แล้วต้องใช้อะไรบ้างหรือ พี่จะได้เตรียมของให้”“ข้าต้องการไหขนาดใหญ่จำนวน 50 ไห ค่ะ และเกลือจำนวนมาก พี่คิมซื้อแป้งข้าวเหนียวมาสักกระสอบนะแล้วถ้าจะให้ดีพี่ซื้อข้าวเหนียวมาด้วย”“ได้เลย เจ้าไม่ต้องห่วงพี่จะจัดการให้”“ใบหม่อนวันนี้เราจะเข้าป่าฝั่งนู้นกันหรือ” บัวตองที่ไม่เห็นสองสามีภรรยาเลี้ยวไปยังทางเข้าป่าที่เคยไปตามปกติ“ใช่แล้วล่ะพี่บัวตองเรามาสายขนาดนี้ป่าด้านนั้นไม่มีอะไรเหลือ ให้เราเก็บแล้ว”“อืม งั้นก็รีบเดินกันเถอะ ข้าไม่เคยไปทางด้านนั้นเลย ข้ารู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้”“ฮ่าๆ พี่วางใจได้ข้าไปมาหลายรอบแล้วรับรองว่าพี่จะต้องชอบแน่ๆ”ทั้งสามคนมุ่งหน้าเข้าป่าอีกด้านของภูเขา บัวตองเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้เพราะนางไม่เคยมาที่ป่าฝั่งนี้เลยสักครั้ง ในใจคิดว่าจะมีอะไรให้เก็บบ้างตลอดทางที่เดินผ่านมามีผักป่ายอดอวบๆ ให้เห็นอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ใบหม่อนบอกว่ายังไม่ต้องเก็บเพราะถ้าเกิดเข้าไปข้างในป่าแล้วจะมีเยอะกว่าด้านนอกของป่ามากบัวตองเชื่อฟังใบหม่อนทุกอย่างเพราะใบหม่อนเข้าป่าตลอดนางย่อมรู้ว่าป่ามีอะไรให้เก็บบ้าง เดินกันมาได้ไม่นานใบหม่อนก็เดินไปตรงที่เคยเก็บเห็ดผึ้งหวานเมื่