جميع فصول : الفصل -الفصل 90

Katherine Gusto kong umatras habang hindi pa niya ako nakikita. Ngunit ang mga paa ko ay parang may sariling isip. Kusa silang gumalaw at tumungo sa lalaki na para bang iyon ang kailangan nilang gawin. Ang puntahan ang lalaki at magsimulang maghasik ng lagim. Napapikit na lang ako. Hindi na puwedeng umatras nang nasa harapan na niya ako. Ni hindi ko na magawang ma-appreciate ang ganda ng loob ng restaurant dahil sa lakas ng kabog ng puso ko. I kept my composure and didn't do anything that I wouldn't like. Humanda sa akin si Cathryn. Bulong ko sa aking isipan. But somehow, I couldn't help but thank her for doing what I really didn't want. Alam kaya niya na ako ang ka-meeting niya? Nasa menu pa rin ang tingin niya, kaya malaya ko siyang napagmamasdan nang ilang minuto pa. Medyo humaba-haba ang buhok niya na bumagay naman sa kanya. Lumalapad na rin lalo ang kanyang katawan. He also had a beard, but it was neatly trimmed. He was annoyingly han

Katherine Nang matapos kaming kumain. Akala ko ay magpapatuloy na kami sa pag-uusap, pero tumayo siya, kaya nagkasalubong ang mga kilay ko at tiningnan niya akong nagtataka. He didn't look at me. Instead... "Follow me," iyon lang ang sinabi niya. What was that? Pero wala naman akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya dahil iyon nga ang gusto niya. Naglakad ako palabas dala ang aking shoulder bag. Akala ko ay hihintayin niya ako upang papasukin niya ako sa kotse niya, ngunit isinara niya ang pinto ng kotse niya nang makalabas na ako sa restaurant. What a gentleman. Ganyan na ba siya? Dahil iritado ako, inirapan ko siya. Nang malampasan ko ang kotse niya, ibinaba niya ang bintana sa may backseat kung saan siya nakaupo. "You have your own car, and I don't take any girls inside my car." He muttered, isinara ang bintana. I scoffed.Wow!Napakabait naman pala niya. Imbes na hindi ako mainis sa kanya dahil ako ang may atraso, ay nagsisimula na akong mainis. Pakiramdam ko, an

Katherine Ngayong gabi ay papunta dito si Alexander, kaya naghanda ako ng maraming putahe. I even made sure I'd get here before him. He was so excited to see Cathy kaya alam kong magmamadali siyang pumunta dito pagkatapos ng trabaho. Dumating na rin sina Leon at Cathy galing sa school. Cathy looked at me with suspicion on her face. Ipinagkrus niya ang kanyang kamay sa dibdib, saka nakataas ang kilay. Si Leon naman ay nakakunot ang noo nang makita akong naghahanda ng mga masasarap na putahe na paborito ni Alexander. "What is the occasion, ma'am?" Cathy asked. Ngumiti lang ako. "Magbihis ka na at bumaba pagkatapos kumain." Utos ko sa kanya. "May bisita ka, 'no?" akusa sa akin ni Cathy. I saw Cathy's eyes widen, then she pretended she didn't and went back to normal. "Sige, I'll go upstairs na lang." She said and walked upstairs, kaya kami na lang dalawa ni Leon ang nasa loob ng kusina. "Ano?" He tilted his head and scrutinized me. "You look bloo

Katherine "Good morning, Miss Katherine Salvador." Parang umiikot ang mundo ko nang magtagpo ang tingin namin. Si Mr. Beaumont, ang ama ni Alexander, ay nandito. Bakit siya nandito? Lalong humigpit ang paghawak ko sa aking hawak na folder habang nakipagtitigan sa kanya. Anong ginagawa niya sa kumpanya ko? "Mr. Beaumont owns a 12% share of this company, so it's better to put him as your COO, Miss CEO. " Nanginginig ang aking tuhod. Mabuti na lamang at nakaupo ako, kaya hindi halata. Anong 12% na share? Magsasalita pa sana ako nang sunod-sunod na silang nagsalita. "He was next to you, and he has a huge share in this company, so it's better to have him as our COO." "Yes, and besides, he was known for his business skills, so we know that he will be a big help in this company." Sunod-sunod nilang sinabi. May mga nagbubulong-bulungan pa, tapos ay tumatango-tango na, tila ba dapat lang na pagbigyan ko ang hinanaing nila. I was caught off guard. Sp

Katherine "Huwag kang matigas ang ulo sa papa mo, Cathy." Ilang beses ko nang ipinaalala iyon kay Cathy hanggang sa malagay na sa likod ng aking kotse ang mga bagaheng kailangan ko. "Yeah, ma'am," Cathy replied lazily. "Inayos ko na lahat ng kailangan mo. Ibinilin na rin kita sa butler at ang pagkain mo, huwag kang magpapa—" mabilis niya akong tinulak patungo sa kotse at natatawa. Binuksan iyon ni Alexander para sa akin. "Take care, Mama and Dada," nakangiti niyang sinabi, sabay kaway. "Sige na po, Mama, kaya ko na ang sarili ko." Hindi pa rin ako mapakali. Parang kailangan ata na sumama na lang rin siya sa amin. I turned to Alexander. Hinawakan niya ang aking kamay. "Your daughter is aging already, and she knows what she wants to do." Malambing niyang sinabi. Hindi pa rin ako mapakali. Parang kahit anong assurance ang ibigay nila sa akin ay gusto kong makasama ang anak ko. Pero kailangan ko nang umalis dahil baka maiwan pa kami ng flight namin, kaya naman