All Chapters of หนี้รัก: Chapter 141 - Chapter 150

เด็กชายมองเด็กตัวกลมที่หน้าตาน่ารักมากๆ แล้วยิ้ม “ไม่กลัวแล้วใช่มั้ย” “โน” ยาหยียิ้มแป้นบอก “ชื่ออะไรเหรอ พี่ชื่อคีธนะ” เสียงของเด็กชายคนนั้นบอก “คี้ดดด” เสียงเล็กพูดตาม “อื้อ” “ไม่เจอหลายวันนะครับหมอ” เสียงของภาสกรณ์ทักขึ้น “ครับคุณภาส วันนี้เข้ามาตรวจลูกวัวนะครับ อ้อ นั่นลูกชายผมครับชื่อคีธ” เสียงของสัตวแพทย์หนุ่มเอ่ยบอก “ตาสวยเหมือนแม่เลยนะ” เพราะเป็นแพทย์ประจำและรู้จักกันมานานจนรู้ว่าหมอหนุ่มมีภรรยาเป็นชาวต่างชาติ “ครับ ได้แม่มาเยอะ สวัสดีคุณภาสรึยังลูก” “สวัสดีคับ” “อืม สวัสดีครับ หล่อแต่เด็กนะ” “หย่อออ” เสียงของยาหยีพูดตามคุณปู่จนทุกคนหัวเราะ “อ้อ นี่หลานสาวผมเองนะ ลูกสาวของภาคินชื่อยาหยี สวัสดีคุณลุงเค้าสิคะ” ภาสกรณ์บอกหลานสาว “น้อนจ๋า” เสียงเล็กที่บอกพร้อมกับมืออวบๆ ที่ยกขึ้นพนมอย่างน่ารัก “จ๋าค่ะยาหยีคนสวย น่ารักจังเลยนะครับ เคยเจอตอนแม่เค้าท้องโต เพิ่งเคยเห็นตัวจริง ค

อยู่อีกพักใหญ่คุณหมอเคนและลูกชายก็ขอตัวกลับเพราะตรวจสัตว์เสร็จแล้ว “สวัสดีคุณอาก่อนเร็วค่ะ” ยี่หวาบอกลูกสาว “น้อนจ๋า~” เสียงเล็กบอกพร้อมกับมือที่พนมอกแล้วก้มลงอย่างน่าเอ็นดู “สวัสดีค่ะคนสวย แล้วค่อยเจอกันอีกนะ” “ค่า” เสียงเล็กตอบกลับอย่างน่ารัก คีธที่ยืนอยู่มองเด็กตัวอ้วนแล้วยิ้ม “ไปนะยาหยี อย่าลืมไปดูหมากับแมวพี่นะ” คีธบอกแล้วโบกมือบ๊ายบาย “เค้ บาย คี้ดดด” “คับ แล้วเจอกันนะ” คีธยิ้ม “โอ๊ะ!” แต่ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปที่รถ ยาหยีก็วิ่งไปหาพี่ชายคนใหม่แล้วจับแขนเอาไว้ ทั้งหมดมองการกระทำของยาหยีอย่างอยากรู้ “มีอะไรเหรอ” คีธถามพร้อมกับคุกเข่าลงเพื่อให้ระดับความสูงเท่ากัน “น้อน โป๊ะ!” ยาหยีบอกอย่างกระตือรือร้น “ตัวอ้วนนน” เสียงของภาคินที่ครางออกมาเบาๆ จนคนเป็นเมียหัวเราะ “โป๊ะ?” คีธไม่เข้าใจเลยถามอย่างงงๆ แต่ก่อนที่จะงงมากไปกว่านั้นยาหยีก็จับแก้มผอมๆ ของคนพี่แล้วจุ๊บลงที่แก้มด้วยปากที่นุ่มนิ่มนั่น เลอะน้ำลายนิดหน่อยเพราะเด็ก

ยาหยีที่ตื่นแต่เช้ามาใส่บาตรกับคุณทวด คุณยายและคุณแม่ของเธอ ตอนนี้กลับเข้ามาก็มานั่งเล่นกับแมวอ้วนสองตัวที่ซุกอยู่ที่พุงกลมๆ นั่นไม่ห่างเหมือนกัน “ชิ! บึ้นนนน” ยาหยีที่เกี่ยวคอโมชิเอาไว้ด้วยแขนอวบๆ เอ่ยขึ้น วันนี้แต่งตัวสวยแล้วด้วยตั้งแต่เช้า “เมี๊ยวว~” โมชิร้องเสียงอ้อนเมื่อเจ้านายเอ่ยชวน “เมี๊ยวว~~” แมวเด็กอีกตัวร้องบ้าง “จิ~ บึ้นนน” ยาหยีหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อโมจิอยากไปด้วย เดี๋ยวยาหยีจะพาไปหมดเลยน้า “ชวนเค้าไปทั่ว เอาพี่ชิกับจิไปก็โดนหมากัดพอดีค่ะ ไปกินข้าวกันก่อนสักสายๆ ค่อยเข้าไปนะตัวอ้วน” ยี่หวาลงไปนั่งข้างๆ แล้วจับโมจิขึ้นมาที่ตักของตัวเอง โมจิก็โตวันโตคืน แต่อีกหลายเดือนกว่าจะถึงช่วงผสมพันธุ์ได้ ยังคิดอยู่เลยว่าพร้อมจะมีหลานแล้วจริงๆ ใช่ไหมนะ โมชิขี้เกียจแบบนี้จะเลี้ยงลูกได้เปล่าเนี่ย วันๆ ก็กินกับนอน “แม้ะ ชิ จิ โน๊ะ” ยาหยีพยักหน้าหงึกหงัก “ไม่เนอะอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ เอาไปไม่ได้นะ” ยี่หวาส่ายหน้าให้ลูกน้อย “...” ยาหยีตาละห้อย ปากอิ่มที่เบะออกน้อยๆ และเตรียมผล

ยาหยีที่กลับมาบ้านในวันต่อมา กลับมาถึงบ้านก็หลับปุ๋ยไปจนถึงเย็น “แม้ะ ป้อ” เสียงเล็กร้องเรียกพ่อแม่ที่ตอนนี้ไม่เห็นใครสักคน ยาหยียันตัวลุกขึ้นด้วยแขนป้อมๆ ของตัวเอง ตากลมยังงัวเงีย และตอนนี้เธอก็อยู่ในคอกเด็กที่ห้องนั่งเล่น มองไปรอบๆ ก็ไม่มีใครแต่ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันเบาๆ จากทั่วทิศ “แม้ะ! ป้อ! โนมมม” เสียงเล็กเรียกทุกคนที่เธอนึกได้ แต่ก็ยังไม่เห็นใคร ยาหยีมองไปที่กั้นก่อนจะจับแล้วยกขาป้อมๆ ของตัวเองขึ้น “ฮึบบ!” เสียงเล็กกระตุ้นตัวเองแต่ก็ยังไม่สามารถขยับตัวขึ้นได้เพราะคอกกั้นมันสูงเกินไป ยาหยีมองไปยังกองของเล่นตัวเองแล้วเดินไปหยิบกล่องใบกลางมาแล้ววางเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปด้านบนแล้วเขย่งเท้าออกมาจากคอก “ฮึ้บบ กี้ดดด แงงงงงงง!!” ก่อนที่เสียงกรี๊ดและร้องไห้ดังลั่นจะตามออกมา ยาหยีที่ตกลงจากที่กั้นและหัวกลมๆ ที่กระแทกลงกับพื้น “ยาหยี!!” เสียงเรียกอย่างตกใจของยี่หวาที่ทิ้งถาดอาหารว่างของลูกจนกระจายเต็มพื้น และเธอที่วิ่งเข้าไปหายาหยีอย่างรวดเร็ว “แงงงง ฮึก แงงงงง” เสียงร้องยังดังลั่น ยี่หวาอุ้มตัวอ้วนข

ตัวอ้วนกลับมาจากบ้านคุณทวดได้หลายวันแล้ว หัวปูดๆ นั่นก็หายไปตั้งแต่สองวันหลังจากหาหมอ “ชิ~~” เสียงเล็กของตัวน้อยพร้อมกับเท้าอวบๆ ที่วิ่งตามแมวสีขาวที่วันนี้เหมือนจะดูหงุดหงิด “เมี๊ยวว~” โมชิร้องขานรับแต่เท้าก็ยังเดินไปที่บ้านหลังใหญ่หลังใหม่ของตัวเองที่มีโมจิอยู่ในนั้นด้วย “ชิ! หา น้อนนน” เสียงเรียกเหมือนจะตวาดเบาๆ เพราะเดินตามไม่ทัน ยิ่งเสียงดังโมชิก็วิ่งเร็วขึ้นและเข้าไปในบ้านกระจกของตัวเอง “ฮึก ชิ ย้ายย!!” เสียงเล็กร้องอย่างเสียใจที่วันนี้พี่โมชิใจร้าย ยี่หวาที่เดินตามอยู่เงียบๆ ส่ายหัวแล้วยิ้มออกมาเบาๆ ก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้น “วันนี้พี่ชิดูหงุดหงิดนะคะ ตัวอ้วนไม่เล่นกับพี่ชิดีกว่าเนอะเราไปดูต้นไม้ของพ่อกันมั้ย” ยี่หวายิ้มถาม “ฮึก โน” เพราะเสียใจที่แมวรักไม่ยอมเล่นด้วยยาหยีถึงกับสะอื้นและไม่ยอมทำอย่างอื่นเลย “ว้า แล้วอย่างงี้เราจะทำอะไรกันดีน้า” “ฮึก โน” ยาหยีส่ายหน้าไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น เธออยากเล่นกับโมชิแต่โมชิใจร้ายไม่ยอมเล่นด้วย “ร้องไห้แล้วไม่สวยเลยค่ะ เร