Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 131 - Kabanata 140

       “แน่ใจนะคะว่าจะเอาลูกไปทำงาน” เสียงของยี่หวาที่ถามสามีในเช้าของวันที่เธอต้องไปทำธุระที่มหา’ลัย ความจริงจะให้ตัวอ้วนอยู่กับแม่นม กับยายหรือทวดที่บ้านก็ได้ แต่คุณพ่อน่ะอยากพาไปบริษัทใจจะขาด              “แน่ใจครับ เดี๋ยวหนูเสร็จก็ไปบริษัท วันนี้คุณขาเข้าไปเซ็นเอกสารและดูงานที่จะมีคนเข้ามาเสนอนิดหน่อย”              “เอาลูกไปเดี๋ยวก็ไม่มีสมาธิทำงานหรอกค่ะ”              “เจคอปกับดีนก็อยู่ครับ ไม่ไว้ใจคุณขาเหรอ” ภาคินลูบแก้มนิ่มของเมียที่อยู่ในชุดนักศึกษา              “คุณขาก็รู้ว่าหนูไว้ใจค่ะ แค่กลัวว่าจะเสียงาน”              “งั้นก็ไม่ต้องห่วงครับ ป่ะ เราไปกัน” ภาคินยิ้มแล้วจับมือยี่หวาออกไปยังรถที่จอดรออยู่ ตัวอ้วนอยู่ในคาร์ซีทราคาหลักแสนที่คุณพ่อสรรหามาให้อย่างดีที่สุดเพื่อความปลอดภัย ภาคินขึ้นไปนั่งถัดจากลูกและยี่หวาที่นั่งข้างเพราะต้องลงก่อน              “แอ้ คิคิ” เสียงหัวเราะของตัวเล็กที่กำลังมองของเล่นในมือที่ถือเอาไว้อย่างเหนียวแน่น              “เดี๋ยวพี่โมชิงอนคอยดูเถอะ”              “ชิ!” ได้ยินชื่อตัวอ้วนยาหยีก็ร้องเรียก              “เอาพี่ชิไปพ่อก็ตายพอดี เ

มาร้านอาหารคนเป็นแม่แทบจะไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลยเพราะมีหนุ่มๆ คอยช่วยเลี้ยงลูก ยาหยีที่ทานอาหารของตัวเองได้อย่างดี ไม่เลอะเพราะมีอาสุดหล่อทั้งสองและคุณพ่อที่คอยป้อนและเช็ดปากให้ไม่ขาดตกบกพร่อง ยี่หวาที่อยากทำก็ไม่ต้องทำเพราะโดนแย่งหน้าที่ไปหมด “ยี่หวาคิดว่าพี่ดีนกับพี่เจคอปต้องมีลูกแล้วนะคะ มีเป็นของตัวเองจะขนาดไหนคะแต่ละคน” ยี่หวายิ้ม มองเพื่อนสามีแล้วรู้สึกประทับใจไม่หยุด “ต้องหาแม่ก่อนนะครับ ถึงจะมีลูกได้” ดีนหัวเราะ “ก็หาได้แล้วค่ะ คนที่พี่เจคอปบอกเมื่อวันก่อนล่ะคะที่คุณป้าหาให้” ยี่หวาถาม เพราะสนิทกันมากๆ แล้วเรื่องพวกนี้เลยเป็นเรื่องที่ยี่หวากล้าถาม เพราะปกติพี่เจคอปก็เอามาพูดหยอกดีนอยู่ตลอด “เด็กเอาแต่ใจแบบนั้นเป็นแม่คนไม่ได้หรอกครับ” ดีนยกมุมปากเมื่อพูดถึงสาวน้อยที่แม่หมายหมั้นปั้นมือมาให้เป็นเมียเขา “ระวังเถ้อะ” เสียงของภาคินร้องขึ้น “ใครจะอ่อนเหมือนมึง แพ้ยี่หวาราบคาบ” ดีนยักไหล่ พูดอย่างเหนือกว่า “ถ้ามีเมียน่ารักแบบยี่หวาแล้วเรียกว่าอ่อน กูก็ยอม” แต่ภาคินไม่ได้สะท้านเลย เขายอมรั

ตัวกลมๆ ของยี่หวาที่ตอนนี้กำลังคลานอยู่กลางบ้านไล่ตามโมชิที่วิ่งไปมา “ชิ~~~~~~~” เสียงเรียกลากยาวเพราะเริ่มหงุดหงิดที่โมชิไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ให้ตัวเองจับ “เมี๊ยวว~” โมชิร้องก่อนจะเดินเข้าไปแล้วถูหัวกลมๆ ของตัวเองกับแก้มของยาหยี “คิก~ ชิ โป๊ะๆ” ตัวอ้วนนั่งลงจับโมชิเข้ามาแล้วกดจุ๊บลงบนหัวสีขาวนั่น “เดี๋ยวโมชิก็เปียกน้ำลายหมดหรอกอ้วน” เสียงของแฟร์พูดขึ้น “โป๊ะ!” “ก็รู้แล้วว่าโป๊ะๆ แต่โมชิเปียกน้ำลายน้องยาหยีนี่คะ” แฟร์ว่าแล้วจับตัวกลมๆ ของหลานมานั่งทับบนตักของตัวเอง โมชิรีบเดินออกแล้วไปนอนบนฟูกแทนและแต่งขนของตัวเองไปด้วยหลังจากที่ทั้งตัวเปียกไปด้วยน้ำลายของยาหยี “แป ม่ำๆ” ยาหยีวางมือสองข้างของตัวเองลงบนหน้าอกของแฟร์แล้วบีบ เพื่อบอกว่าตัวเองจะม่ำๆ นม “ม่ำๆ อะไรคะ นี่ของแฟร์ตัวอ้วนกินไม่ได้” “ม่ำๆๆ” ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาแฟร์หันไปมองแล้วต้องหน้าแดงเมื่อสายตาของคนคนนั้นมองตามมือของหลานสาวก่อนจะรีบหันกลับไปเพราะรู้สึกเขิน “ยุงงงแม้บ” เสียงเล็

สองเท้าที่เดินได้อย่างมั่นคงในวัย 1 ปีกับอีก 3 เดือน เด็กตัวอ้วนจ้ำม่ำที่มีใบหน้าสวยเด่น ขนตางอนหนาล้อมกรอบดวงตากลมโตให้ดูเข้มในแบบฉบับของคนเป็นพ่อ จมูกที่ปลายโด่งเพราะส่วนอื่นแก้มยึดไปหมดแล้ว ริมฝีปากอวบอิ่มเป็นกระจับยู่เข้าหากันเพราะกำลังงอน “ปู่ไม่ได้ว่าสักหน่อยค่ะ” “โจดด” เสียงเล็กๆ ร้องบอกแล้วตากลมเริ่มทอน้ำใส “ปู่ขอโทษ งั้นปู่พาไปหาพี่ชิกับโมจิดีมั้ย” ปู่ภาสกรณ์ร้องถามหลานตัวอ้วนอย่างเอาใจ “โน” เสียงเล็กๆ บอกพร้อมกับส่ายหน้า “ใจร้ายจังตัวแค่นี้” เสียงของภาสกรณ์ว่าอย่างหงอยๆ “ย้ายย ปู่ย้าย” “ตัวอ้วนนั่นแหละใจร้ายกับปู่” ภาสกรณ์ว่าอย่างงอนๆ เหมือนกัน แต่ก็ไม่กล้าหันหน้าหนีเพราะกลัวว่าหลานจะเดินไปทางอื่น “ไม้” เสียงเล็กบอกแล้วเบะปาก “จะเอาให้ได้ใช่มั้ย โอเค” ภาสกรณ์พยักหน้าแล้วเดินไปเด็ดดอกกุหลาบดอกสวย จัดการเอาหนามออกจนหมดแล้วส่งให้ยาหยี “จายดี คิก~” เมื่อได้สิ่งที่ต้องการก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที ภาสกรณ์ส่ายหน้าอย่างมันเขี้ยว “น้ำ

วันนี้ตัวอ้วนและครอบครัวจะไปหาคุณยายที่ต่างจังหวัดกัน เด็กตัวน้อยโดนอุ้มไปนั่งที่คาร์ซีทประจำตัวของตัวเอง “บึ้นนนน” เสียงเล็กร้องบอกพร้อมกับน้ำลายที่พุ่งจนตาที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องเช็ดให้ “คุณหนูของนม เปียกน้ำลายหมดแล้วค่ะ” ตายิ้ม เช็ดเสร็จก็ก้มลงไปหอมแก้มนิ่มเบาๆ ด้วย “คิคิ ถึมตวด บึ้นนน” เสียงเล็กบอกอีก ยี่หวานั่งมองหน้าสามีแล้วหัวเราะกับความอารมณ์ดีของลูกสาว “จะร้องนั่งแต่กับนม งั้นฝากนมด้วยนะคะ” ยี่หวาบอกตา “ได้ค่ะ นมจะดูคุณหนูเอง” “ขอบคุณมากนะตา” ภาคินยิ้มให้คนสนิทที่อยู่กันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย “ค่ะ คุณภาคิน” สำหรับตา ทุกคนคือเจ้านายและมากไปกว่านั้นคือครอบครัวไปแล้วล่ะ.. ตลอดทางตัวอ้วนพูดเยอะมาก ทั้งพ่อแม่และปู่ต้องหันไปทุกครั้งที่ตัวอ้วนเรียก เกือบชั่วโมงก็หลับปุ๋ยไปตามระเบียบ “นกแก้วนกขุนทองจริงๆ” ภาสกรณ์ว่าแล้วหัวเราะออกมา “ช่างพูดแบบนี้ไงคะ อ้อนคนนู้นคนนี้จนเค้าหลงกันไปหมด โตไปไม่รู้จะขนาดไหน” ยี่หวาหัวเราะ “ก็น่าจะเหมือนแม่ไงครับ ว่ามั้ย