Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 151 - Kabanata 160

เช้านี้ยาหยีมาใส่บาตรกับคุณแม่เสร็จแล้วก็มาทานข้าวเช้ากับคุณพ่ออย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ทานเสร็จก็มาส่งคุณพ่อไปทำงานเหมือนทุกๆ วัน ภาคินยังคงต้องทำงานเหมือนเดิม เรียกว่าน้อยลงคงไม่ได้แต่มันคือการทำงานตามปกติมากกว่า เพราะก่อนที่จะมียี่หวาเข้ามาในชีวิต ภาคินเป็นคนบ้างานจนชีวิตประจำวันแทบจะเป็นงานเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้ไปเช้ากลับเย็น หากวันไหนไม่มีงานสำคัญก็กลับตั้งแต่เที่ยงเลย มักจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่ยี่หวาตั้งท้องแล้ว “โป๊ะ ป้อ~~” เสียงเล็กร้องแล้วกอดคอคุณพ่อก่อนจะจุ๊บลงบนแก้มสากนั่นจนเปียกชื้น “ชื่นใจพ่อที่สุดเลยค่ะ ฟอดด” ภาคินกดจมูกลงบนแก้มนุ่มๆ ของลูกอย่างชื่นใจ “คิก~ กับ น้อนน” ยาหยีพยักหน้า “ค่ะ พ่อจะรีบกลับมาหาน้องนะ” “เค้” ยาหยียิ้มแป้น ยี่หวาขยับไปกอดเอวสอบของสามีแล้วรับจุ๊บๆ ที่ปากอย่างเช่นทุกวัน “จุ๊บ คุณขากลับมาเที่ยงนะครับ” “ค่ะ หนูรอนะ ฟอดด” ยี่หวาขยับไปหอมแก้มสามีฟอดใหญ่ การแสดงความรักของพ่อแม่คือสิ่งที่ยาหยีเห็นมาตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าโป๊ะๆ คืออะไรเลย “มานี่ค่ะตัวอ้วน

ในคืนแรกที่หมอเคนกับเจสซี่ยอมนอนที่นี่ตามคำชวนของภาคินและยี่หวา ทั้งสองรวมถึงลูกชายอย่างคีธก็นอนกันที่ห้องพักแขก และคืนที่เหลือคีธเพียงคนเดียวที่จะต้องนอนที่นี่ แม้ช่วงกลางวันจะเล่นกับน้องทั้งวัน แต่กลางคืนก็ยังไปนั่งเล่านิทานกันในห้องของยี่หวาและภาคินอยู่ “กลัวรึเปล่าคะ” เป็นยี่หวาที่ถามหลานชายอย่างคีธในคืนที่สองที่ต้องนอนพักที่นี่ “.. ไม่กลัวคับ” คีธตอบไม่ค่อยเต็มเสียงนักจนยี่หวายิ้ม “นอนห้องนี้แหละเนอะ นอนกับน้อง” และยี่หวาเป็นคนบอกประโยคที่ทำให้คีธสบตาคนที่แก่กว่า หันไปมองภาคินที่กำลังมองมาอยู่พอดีเช่นกัน “ลุงว่าคีธนอนนี่แหละ นอนกับน้อง น้องแยกเตียงออกไปแล้วอยู่หลังม่านนั่นล่ะ” ภาคินที่ไม่ห้ามแต่กลับสนับสนุนทำให้คีธยิ้มออกมา “จะไม่รบกวนเหรอครับ.. คุณพ่อกับหม่ามี้บอกว่าไม่อยากให้รบกวน” “ไม่รบกวนหรอกครับ นอนนี่แหละเนอะ ดีมั้ยตัวอ้วน” ภาคินถามลูกสาว “ดี เย่ม!” ยาหยียกนิ้วโป้งให้จนคนทั้งห้องยิ้ม “งั้นให้พี่คีธไปเล่านิทานที่เตียงหนูดีมั้ย คืนนี้แบ่งเตียงให้พี่คีธด้วยนะคะ” ยี

ปากกระจับเล็กๆ ที่ตอนนี้เป็นสีแดงสดจากความเย็นของเกล็ดน้ำแข็งที่เจคอปป้อนเข้าปากให้อย่างเอ็นดู “หย่อยย” ยาหยียิ้มบอก “แต่กินเยอะไม่ได้หรอกนะคะ เดี๋ยวป่วย” เจคอปบอกหลาน แต่ก็ยังป้อนให้อยู่เพราะกินไปแค่ไม่กี่คำ “โตย้อนน” ยาหยีตาโตแล้วบอก “ใช่ค่ะ ตัวร้อน ไม่ชอบเลยใช่มั้ย” “น้อนจัว แฉบตา” ยาหยีบอกแล้วทำตาหยี ฮานะยิ้มกับความน่ารักนั่น.. ก็ว่าทำไมคุณเขาถึงได้หลงขนาดนี้ น่ารักเป็นบ้าเลย “แสบตาอย่างเดียวเหรอ” “ยาโขมม” ยาหยีทำหน้าหยีอีกรอบจนทุกคนหัวเราะ “เนอะ แบบนั้นกินนิดเดียวก็พอ ดีมั้ย” เจคอปถาม “หงึ น้อนยั่กจิน” แต่กลับส่ายหน้าเมื่อบอกให้กินนิดเดียว “หึหึ ฟอดดด ให้กินก็ได้” เจคอปหัวเราะแล้วก้มลงไปฟัดแก้มของยาหยีฟอดใหญ่และในที่สุดก็ต้องยอมนั่นแหละ “คี้ดด ม่ำ” ยาหยีหันไปหาคีธที่เริ่มตักแพนเค้กของตัวเอง คีธรอให้น้องหันมานานแล้ว เลยป้อนให้เด็กตัวอ้วนทันที “อ้ามมม” ยาหยีร้องเสียงหวานแล้วอ้าปากรับมาเคี้ยวตุ้ยๆ “อร่

ภาคินเดินลงมาด้านล่าง ได้ยินเสียงเด็กๆ หัวเราะกันอยู่ที่สนามเลยเดินมุ่งออกไป “อ้าว แล้วคุณยี่หวาล่ะคะ” เป็นตาที่ถามหาอีกคน “บ่นว่าเวียนหัวแต่ไม่ยอมไปหาหมอ ฉันเลยปล่อยให้อยู่บนห้อง” ภาคินว่า “ทิ้งคุณเค้าไว้คนเดียวเหรอคุณภาคิน เป็นลมขึ้นมาทำยังไงคะ” ตาถามพร้อมกับคิ้วที่ขมวด “..ก็ดื้อ” ภาคินตอบไม่เต็มเสียงนักเมื่อได้ยินคนสนิทพูดแบบนั้น.. เพราะเขาเองก็ลืมคิดไป “งั้นตาขอขึ้นไปดูคุณยี่หวาแล้วกันค่ะ” ตาบอกแล้วเตรียมตัวเดินขึ้นไป “.. กล่อมให้เค้าไปหาหมอหน่อย เมื่อกี้เผลอดุไปไม่รู้ว่าโกรธฉันไปรึยัง” ภาคินบอกอย่างรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ อาการหงุดหงิดมันเริ่มกลับมาอีกแล้ว แม้จะไม่หนักเหมือนก่อนที่จะมียาหยี แต่ภาคินก็ไม่อยากทำให้เมียรู้สึกถึงความหงุดหงิดนี้ “คุณนี่มันจริงๆ เลย” เสียงบ่นจากตามักจะมีเสมอหากมันเป็นเรื่องของยี่หวา ภาคินเดินไปเฝ้าลูกแทนตา ส่วนตาก็รีบขึ้นไปด้านบนชั้น 5 เพื่อไปหายี่หวาอย่างเป็นห่วง ตาขึ้นมาบนชั้นนี้ที่เธอขึ้นมาแทบจะทุกวันเพราะมาดูความเรียบร้อย “ยี่หวาคะ” เสียงข

ยาหยีถูกกล่อมให้กลับไปนอนกับนมและพี่คีธเพราะหากจะมานอนกันที่นี่ก็คงไม่สะดวกเพราะมีพี่คีธอยู่ด้วย เด็กๆ จะนอนไม่สบายตัว อีกอย่างหากหมอเคนรู้ว่าเอาลูกเขามานอนค้างอ้างแรมที่โรงพยาบาลแบบนี้ภาคินคงโดนด่า และยาหยีก็ยอมแต่โดยดี ตัวอ้วนที่อยู่บนเตียงคนเป็นแม่อยู่แล้วก็ขยับไปกอดอยู่ช่วงอก มืออวบลูบที่ผ้าก๊อซของคนเป็นแม่เบาๆ ก่อนจะเลื่อนมาที่แก้ม นิ้วป้อมๆ ที่ลูบลงที่แก้มทำให้ทุกคนเอ็นดูสุดหัวใจเลย ยาหยีรู้ว่าแม่เจ็บ.. “น้อน โป๊ะ น้า” ยาหยียิ้มแล้วขยับไปจุ๊บลงที่ปากอิ่มของยี่หวา “ชื่นใจจังเลยค่ะ พรุ่งนี้แม่ก็กลับแล้วนะคะหนูรอแม่ที่บ้านนะ” ยี่หวาลูบแก้มลูกสาวแล้วกดจมูกลงไปชื่นใจ “น้อนยอ” ยาหยีพยักหน้าแล้วยิ้มแป้นจนเห็นลักยิ้ม ได้มาเจอแม่แบบนี้ก็ดีใจเขาแล้วแหละ “เดี๋ยวพ่อไปส่งที่รถนะคะ ฟอดด” ภาคินหอมแก้มลูกสาวย้ำๆ อย่างแสนคิดถึงมากเหมือนกัน ตั้งแต่มียาหยีก็ไม่เคยไปทำงานค้างคืนที่ไหนเลย ติดลูกติดเมียจนต้องส่งคนไปทำแทนจนหมด คืนนี้เป็นคืนแรกเลยล่ะที่จะได้นอนคนละที่ คิดถึงแย่ “เค้” ยาหยีกอดคอคนเป็นพ่อ แนบแก้มกับแก้มสากของพ่ออย่าง