Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 161 - Kabanata 170

ยี่หวากลับบ้านได้ในวันต่อมา ถึงบ้านก็ติดบ่ายไปแล้ว “แม้ะ กี้ดดด” เสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยที่วันนี้ไม่ยอมนอนเที่ยงเพราะรอให้แม่กลับมาตามสัญญา และเมื่อเห็นยี่หวาลงมาจากรถยาหยีก็ร้องกรี๊ดอย่างดีใจแล้ววิ่งเข้าไปเพื่อกอด ยี่หวาเห็นลูกมาแต่ไกลก็ยิ้มแล้วย่อตัวลงรับกอดของเด็กตัวอ้วน “แม้ะ น้อนถึมม” ยาหยีบอกแล้วกอดแม่แน่น “แม่ก็คิดถึงตัวอ้วนที่สุดเลย” “จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ” ยาหยีกดจูบที่แก้มของแม่ทั้งสองข้างตามด้วยปากอิ่มของแม่อีกทีและจบลงที่หน้าผาก “ชื่นใจจังเลยลูกสาวแม่ ฟอดด” ยี่หวาน้ำตาซึมกับความคิดถึงของลูก “ป้อ น้อนถึมม” ไม่ใช่แม่อย่างเดียวที่ยาหยีคิดถึงเพราะพ่อก็หายไปพร้อมๆ กัน “พ่อก็คิดถึงค่ะ พ่ออุ้มนะ” ภาคินยิ้มแล้วรับตัวอ้วนมาอุ้มเอาไว้ ยาหยีจับใบหน้าหล่อๆ ของพ่อเอาไว้แล้วกดจูบเหมือนที่ทำกับแม่เปี๊ยบ “จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ” “ฟอดด สุดที่รักของพ่อ” ภาคินหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วกอดลูกที่กอดคอตัวเองเอาไว้แน่น คิดถึง.. คิดถึงที่สุดเลยตัวอ้วน “ไม่ยอมนอนเลยค่ะ บอก

“คี้ดดด” เสียงเล็กๆ ที่ขยับลงไปนอน ยาหยีที่ดื่มนมหมดแก้วแล้วเข้าไปแปรงฟันกับพี่คีธขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียงที่แยกออกมาของยาหยี “คับ” คีธยิ้มแล้วนอนตะแคงมองตัวอ้วนที่ขยับลงมานอน มือที่ใหญ่กว่าของพี่ 7 ขวบอย่างคีธจับผ้าห่มแล้วห่มให้น้อง เป็นผ้าห่มผืนเดียวกันที่ทั้งสองใช้มาตลอดหลายวันผ่านมา “น้อน.. ยั่กปายโด้ย” ยาหยีที่หยุดงอแงไปแล้วบอกคนพี่อีกครั้ง “ไหนว่าเก่งๆ แล้วไง เดี๋ยวแม่ก็พาไปหาพี่นะคับ ไม่นานเลยนะ” คีธบอกคนน้อง เกลี่ยนิ้วลงกับแก้มอูมๆ ของน้องด้วย “น้อน นอแน” ยาหยีว่าตาเศร้า “คับ น้องงอแงมากเลย.. แต่คีธดีใจนะที่น้องงอแง” คีธยิ้ม แม้จะเป็นประโยคที่แสนงงสำหรับยาหยี แต่สำหรับคีธ ที่น้องเป็นเท่ากับว่าเขาสำคัญ.. “คี้ดด น้อนถึม” ยาหยีบอกเสียงอ้อน คีธมองก่อนจะขยับไปรั้งน้องตัวเล็กเข้ามากอด แขนป้อมพาดตัวบางๆ ของคนพี่เอาไว้ด้วย “พี่ก็คิดถึงนะคับ.. นอนนะ ตื่นมาเราจะได้ใส่บาตรกัน” คีธว่าอย่างอ่อนโยน “เค้ ฝัมเดคี้ด” “ฝันดีคับตัวอ้วน” คีธขโมยจูบลงบนหน้าผากของน้อ

“วม ก่อมม” ยาหยีที่ลุกขึ้นมาขยี้ตาและไม่ลืมที่จะลุกไปวงปฏิทินที่เธอวงมาตลอดหลายวัน “.. กี้ดดด” เสียงกรี๊ดเพราะความดีใจทำให้ยี่หวาที่กำลังจะเข้ามาปลุกตัวอ้วนเพื่อไปล้างหน้าตักบาตรถึงกับตกใจ “เป็นอะไรลูก” ยี่หวาวิ่งไปหาแต่เสียงกรี๊ดกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มของตัวอ้วน “แม้ะ! น้อน หา คี้ดดด” ยาหยียิ้มกว้างก็ตอนนี้เธอวงถึงเลขที่คุณพ่อขาวาดเธอกับคีธเอาไว้ ยี่หวายิ้มแล้วรั้งลูกเข้ามาหอมแก้ม “ค่ะ วันนี้ไปหาพี่คีธกันนะ แต่ไปตักบาตรแล้วทานอาหารเช้าก่อน อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไปหาพี่คีธกันนะคะ” “เค้ คิก~~ น้อน ใจจ” ยาหยีวางมือลงบนอกของตัวเองแสดงออกมาว่าดีใจมากๆ “ไปค่ะ” ยี่หวายิ้มแล้วอุ้มเจ้าตัวอ้วนไปล้างหน้าล้างตา ตอนนี้เด็กตัวเล็กแต่งตัวสวยพร้อมไปบ้านสวนหาทุกคนแล้ว “ป้อ แม้ะ เย่วววว” ยาหยีรีบบอกให้แม่ของตัวเองเร็วๆ เพราะอยากไปหาพี่คีธกับทุกคนแล้ว “ตัวอ้วนรีบจังเลย พ่อกับแม่เก็บของไม่ทันแล้ว” “หาตวดด” “หาทวดเนอะ” ยี่หวาหัวเราะกับคำพูดที่ไม่เคยชัดของลู

เป็นวันที่ 3 แล้วที่ตัวอ้วนมาอยู่ที่บ้านสวนของคุณทวด “พ้อม!” เสียงเล็กๆ ของยาหยีร้องบอก ชุดที่สวมเป็นชุดขายาวแขนยาวรองเท้าบูตส์และหมวกที่คุณปู่ซื้อให้ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนวันแรกที่คีธได้เจอน้องเลย “พร้อมใหญ่ หึหึ” คนเป็นปู่หัวเราะกับความแก่แดดของหลานสาว “น้อน พ้อม บึ๊นน” ยาหยีร้องบอก “เดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” คนเป็นปู่ว่าขณะที่กำลังจะไปดูวัว ตอนนี้วัวเด็กที่คลอดวันนั้นตัวโตขึ้นเยอะแล้ว วันนี้หมอเคนเข้ามาตรวจในไร่ด้วยคีธเลยจะไปหาพ่อที่คอกวัว แน่นอนว่ายาหยีต้องขอตามไปด้วย “น้อนไม่ย้อง มี คี้ดด” ยาหยีบอกคนเป็นปู่อย่างจริงจังเธอจะร้องได้ไง มีคีธอยู่ด้วยทั้งคน “สัญญาก่อนนะคับว่าจะไม่ร้อง” คีธย่อเข่าลงไปให้ตัวเท่ากับยาหยี ยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปให้ “ฉันยาค่า” ยาหยียื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับคีธ นิ้วป้อมๆ น่ารักๆ เกี่ยวเอาไว้แน่นเลย “โอเค ถ้าไม่ร้องกลับมาคืนนี้คีธเล่านิทาน 2 เรื่องเลย ดีมั้ย” “เย้ น้อน ช๊อบบบ” ยาหยีร้องเสียงสูง แน่นอนว่ามันหมายถึงชอบมากๆ ชอบที่สุด

“น้อนน จุ๊บ” ยาหยีกดปากลงบนท้องที่เริ่มโตของคุณแม่แล้วยิ้มกว้างให้ “อยากเจอน้องแล้วเหรอคะ” “เยส น้อนยั่กก” ยาหยีกอดท้องของคุณแม่อย่างแสนอ้อน “เมี๊ยวว~” เสียงของโมชิที่ตอนนี้ก็อุ้มท้องลูกอยู่ด้วยร้องออกมาเบาๆ แมวตัวขาวนอนอยู่ข้างๆ คุณแม่ท้อง 5 เดือน ใช่ โมชิท้องได้เข้าสัปดาห์ที่ 5 แล้ว พาไปหาหมอแล้วด้วยมีก้อนๆ อยู่ในท้องตั้ง 3 ตัวแหนะ “แล้วในท้องพี่โมชิล่ะคะ” “น้อน ก้อยั่กก” ยาหยียิ้มกว้าง ขยับไปหาโมชิที่เดี๋ยวนี้ขี้หงุดหงิดสุดๆ เนือยๆ เอือยๆ แต่กับยาหยีก็ไม่เคยทำอะไรให้เจ็บหรอก รำคาญมากๆ ก็แค่เดินหนี “จมปูวว” ยาหยีจิ้มลงที่เต้าตึงของโมชิแล้วร้องบอกพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก “อย่าไปทำค่ะเดี๋ยวพี่ชิก็หนีอีกหรอก กว่าจะยอมออกมานั่งเล่นกับแม่” ยี่หวาบอกลูกน้อย ลูบหัวของโมชิเบาๆ ไปด้วย โมชิยังน่ารักเหมือนเดิม ขี้อ้อนสุดๆ แต่เพิ่มมาตอนท้องก็อาการหงุดหงิดนี่แหละ เป็นมาหลายวันเพิ่งจะมารู้ตอนเห็นท้องโตกับนมที่ตั้งเต้าเป็นสีชมพูนี่แหละ “ชิ~~ ยั่กน้อน นะ” ยาหยีขยับไปพูดกับแมวที่นอนอยู