Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 171 - Kabanata 180

“ยี่หวา..” ภาคินมองเมียที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ “หรือจะให้หนูพาลูกไปอยู่บ้านสวนจนกว่าจะคลอดก็ได้นะคะ ถึงตอนนั้นถ้าหนูไม่ใช่ความสุขของคุณแล้วหนูก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก” เสียงของยี่หวาสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย เธอปาดมันทิ้งอย่างลวกๆ ตาที่เดินกลับเข้ามาถึงกับตกใจกับสภาพของเจ้านาย “พูดอะไรยี่หวา” “ไปนะคะ” ยี่หวาโอบท้องโตของตัวเองแล้วเดินออกจากตรงนั้น แต่มีหรือที่ภาคินจะยอม แขนเล็กโดนจับเอาไว้ทันที “คุณขาไม่ให้ไป จะไปไหน” “ปล่อย..” ยี่หวาพูดเสียงนิ่ง มองมือที่จับอยู่ที่แขนเล็กของเธอด้วยภาพที่พร่าเลือน “โกรธคุณขาขนาดนั้นเลยเหรอครับ ขอโทษที่กลับดึก” ภาคินบอกน้องอย่างรู้สึกผิด “ไม่ต้องขอโทษหรอกมันเป็นสิทธิ์ของคุณที่จะกลับตอนไหนก็ได้” “ยี่หวา..” “ลูกในท้องยี่หวาจะดูแลให้ดี ไม่ต้องห่วง” ยี่หวาปลดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมและมันก็แน่นจนเธอไม่สามารถดึงให้หลุดได้ จนยี่หวาต้องแกล้งร้อง “โอ้ยย” แค่นั้นภาคินก็ปล่อยยี่หวาจนเป็นอิสร

ยี่หวาที่โดนแฟร์ไล่ให้ขึ้นมาพักผ่อนด้านบนก่อนก็ขึ้นมานอนคิดอะไรไปเรื่อยๆ จนผ่านไปสักพักแฟร์ก็พายาหยีที่ร้องจะนอนกับแม่ขึ้นมาส่ง “แม้ะ” “บอกจะนอนกับแม่กับน้องอย่างเดียวเลย” แฟร์ยิ้มให้ยี่หวาที่ตอนนี้ขนตาแห้งแล้ว “ขอบคุณพี่แฟร์มากนะคะที่ดูแลยาหยีให้ เดี๋ยวยี่หวาดูแลต่อเองค่ะ ขอบคุณนะคะ” “จ้ะ พักผ่อนเยอะๆ นะยี่หวา คิดถึงลูกเข้าไว้นะ” แฟร์ย้ำเตือนเผื่อว่าความโกรธที่มีต่อภาคินจะได้ลดน้อยลง “ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ยี่หวายิ้ม รับตัวอ้วนขึ้นมาบนเตียง แฟร์ปิดประตูลงเพื่อให้ทั้งสองได้พักผ่อน “แม้ะ ป้อ โท” ยาหยีเล่าให้คนเป็นแม่ฟัง “หายคิดถึงพ่อรึยังคะ” ยี่หวาถามแล้วยิ้มให้ลูก เธอนอนตะแคงแล้วลูบแก้มนิ่มของลูกสาวไปด้วยเบาๆ “โน น้อนถึมป้อ” ยาหยีไม่ได้งอแงที่ห่างจากพ่อหรือแม่มากนัก เธอไปอยู่บ้านคีธก็แค่โทรหาพ่อแม่เที่ยงและก่อนนอน แต่เมื่อมาอยู่กับแม่แบบนี้ ยาหยีชินที่เรามีกัน 3 คนมากกว่า ทำไมพ่อไม่อยู่กับแม่ล่ะ “พ่อมาหาพรุ่งนี้ใช่มั้ยคะ เดี๋ยวก็ได้เจอแล้วนะ” “เยส ป้อ ห

หลังจากที่คืนดีกันคุณพ่อคุณแม่ก็รู้สึกว่าจะหวานกันมากกว่าเดิมจากที่หวานอยู่แล้ว “ป้อ” เสียงหวานๆ ของยาหยีที่ตอนนี้หนีบลูกแมวเด็กเอาไว้ที่รักแร้หนึ่งตัวและอุ้มอยู่ที่พุงกลมๆ ของตัวเองอีกหนึ่งตัว เป็นภาพที่ภาคินเห็นแล้วต้องยิ้มออกมา เพราะอีกตัวร้องเมี๊ยวๆ เดินตามหัวหน้าทีมมา นี่มันหัวหน้าแก๊งแมวเหมียวชัดๆ “ขา ว่าไงลูก” ภาคินอมยิ้มเอาไว้แล้วเข้าไปหา รับตัวที่โดนหนีบเอาไว้มาอุ้มเอง จับอีกตัวที่เดินตามมาอุ้มด้วย เจ้าแมวเด็กพวกนี้ชินกับการโดนยาหยีอุ้มแล้วล่ะ แล้วเหมือนแม่ด้วยนะคือยอมให้ยาหยีทำทุกอย่างเลย ไม่เคยแยกเขี้ยวหรือทำให้ยาหยีเจ็บเลยแม้แต่นิด โมชิเลี้ยงลูกได้ดีสุดยอดไปเลย “ชิ โป้นน้อน” ยาหยีหน้ายู่ฟ้องคนเป็นพ่อ เสื้อสายเดี่ยวที่ใส่อยู่สายเล็กๆ สีแดงนั่นก็ตกลงมาตามแขนอวบๆ ขาวๆ ดูน่ารักน่ามันเขี้ยว “ไปทำอะไรชิอีกล่ะคะ ชิถึงไม่เล่นด้วย” ภาคินถาม กดจูบบนหัวกลมๆ ของลูกแมวสองตัวแล้ววางลง วางปุ๊บก็วิ่งไล่จับกันทันทีเรียกรอยยิ้มของพ่อแมวอย่างภาคินได้เต็มๆ “หงึ น้อนเย่น ชิโป้น” ยาหยีแค่ไปเล่นด้วยแต่โมชิโป้งน้องไม่เล่นด้วยเ

บ้านของภาคินเต็มไปด้วยญาติๆ และเพื่อนสนิทที่ตอนนี้เข้ามาแสดงความยินดีกับลูกคนที่ 2 “ได้พ่อมาหมดอีกแล้วคนนี้” เสียงของภาสกรณ์พูดยามที่อุ้มหลานชายอายุ 4 วันในอ้อมแขน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับทายาทอีกคน และก็หวังว่าจะมีเพิ่มขึ้นๆ อีก เพราะท่าทางทั้งลูกชายและลูกสะใภ้สนุกกับการเลี้ยงเด็กมากจริงๆ “นั่นสิ ดูซิหน้าภาคินเต็มๆ เลย” คุณทวดของเด็กๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มีอีกเมื่อไหร่ดีลูก” เป็นยุพินที่ถาม เล่นเอาคุณแม่ที่ยังเดินไม่คล่องเท่าไหร่ถึงกับหน้าเหวอก่อนจะส่ายหน้าออกมา “ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่ค่ะแม่” คำตอบที่ทำให้ทุกคนถึงกับหัวเราะ เพราะนั่นหมายความว่ายี่หวาจะมีน้องอีกแน่นอน “น้อนนน” เสียงของยาหยีที่วิ่งออกมาจากห้องหลังจากที่กินเลอะจนตาต้องพาไปอาบน้ำวิ่งออกมาหาทุกคน “พี่สาวเค้ามาแล้วนู้น” เสียงของดีนที่บอกพร้อมกับยิ้มกว้าง “มาหาอาเร็วค่ะ น้องคุณปู่กำลังอุ้มอยู่” เสียงของแฟร์บอกเด็กน้อยที่วิ่งมาทางเธอ ยาหยีรับฟังแล้วเข้าไปกอดแฟร์เอาไว้ “ปู่เอาน้องไปนอนด้วย ให้มั้ย” “โน นอนน้อน

“ชิ~~” เสียงของเด็กตัวอวบอ้วนวิ่งไปหาโมชิในเช้าวันจันทร์ที่พิเศษใส่ไข่ ทำไมนะเหรอ “เดี๋ยวขนชิก็ติดชุดนักเรียนหรอกค่ะ เผื่อเพื่อนที่โรงเรียนแพ้ขนสัตว์นะยาหยี” เสียงของคนเป็นแม่ตะโกนไล่หลังเด็กอ้วนในชุดนักเรียนน่ารัก ผมเส้นสวยที่วันนี้มัดแล้วมวยเป็นเขาเล็กๆ สองข้างโชว์แก้มอ้วนสีชมพูโดดเด่น “หง่ะ น้อนอุ้มไม่ได้หย๋อ” ยาหยีที่เริ่มพูดได้เป็นประโยคติดๆ กันแล้วถามคนเป็นแม่ “ไปโรงเรียนวันแรกก็ให้สะอาดสะอ้านหน่อยค่ะเดี๋ยวเพื่อนไม่เล่นด้วยนะ” ใช่แล้ว และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ตัวอ้วนได้ไปโรงเรียนในชั้นอนุบาล 1 แต่งตัวสดใสตั้งแต่ตักบาตรเสร็จ ตอนนี้กำลังจะเดินไปทานข้าวเช้ากัน “โป๊ะด้ายเป่า” ยาหยีถามแม่ตาละห้อย ยี่หวาทั้งขำทั้งเอ็นดูจนต้องขยับไปจับตัวโมชิมาอุ้มแล้วยื่นไปหาลูก ยาหยียิ้มแล้วขยับไปจุ๊บลงที่หัวกลมๆ “เชิ่นจายย” ยาหยียิ้มจนตาหยี ยี่หวาเองก็หัวเราะออกมา วางโมชิที่มองหน้าเจ้านายแล้วร้องเหมียวออกมาเหมือนกำลังจะอวยพรให้การไปโรงเรียนวันนี้เป็นไปได้ด้วยดี ทานข้าวเช้าโดยมีคุณพ่อนั่งหัวโต๊ะ ยาหยีนั่งข้างคุณพ่อและคุณแ