《ตัวประกอบผู้นี้ขอไม่ตายตามบท 》全部章節：第 1 章 - 第 8 章

“ฉิบหายแล้ว! ฉิบหายแบบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!”หลินซิงเยียนแทบจะกระโดดทึ้งหัวตัวเอง ขนแขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ตามเนื้อเรื่องในนิยาย เซวียซาจะมาถึงสำนักในช่วงกลางยามจื่อ (เที่ยงคืน) ตอนนี้มองจากตำแหน่งของดวงจันทร์ น่าจะเพิ่งเข้าสู่ยามซวี นางยังมีเวลาอีกประมาณหนึ่งถึงสองชั่วยาม ก่อนที่มัจจุราชจะมาเคาะประตูหน้าบ้านความคิดที่จะวิ่งออกไปตะโกนป่าวประกาศให้เจ้าสำนักและทุกคนรู้ว่า‘หนีเร็ว! คืนนี้จะมีมารโลหิตมาบุกฆ่าล้างสำนักเรา!’ ถูกนางปัดตกไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจใครจะไปเชื่อ? นางเป็นแค่ศิษย์สายนอกขี้ขลาดที่เพิ่งโดนอันธพาลผลักตกบันไดจนหัวฟาดพื้น แถมถ้าเกิดโวยวายขึ้นมา อาจจะถูกพวกศิษย์พี่จับมัดขังคุกใต้ดินข้อหาสร้างความแตกตื่นเสียก่อน หรือแย่กว่านั้น ถ้าพานางพาคนหมู่มากหนี การเคลื่อนไหวของคนนับร้อยย่อมเป็นเป้าสายตา และเซวียซาที่มีวรยุทธ์ระดับสูงจะต้องตามมาสับพวกนางกลายเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย“ขอโทษนะทุกคน แต่ข้ายังไม่อยากตาย ข้าเพิ่งมาถึง ข้ายังไม่ได้ใช้ชีวิตเลย”หลินซิงเยียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาดกฎข้อแรกของการเป็นตัวประกอบคือ อย่าทำตัวเด่น อย่าจุ้นจ้านกับบท และต้องวิ่งหนีให้เร็วกว่าความตายนางเร

...ในห้วงแห่งความมืดมิดอันหนาวเหน็บและสิ้นหวัง...‘เยี่ยนอู๋จิ่ว’ ประมุขแห่งยอดเขาหมื่นมาร คิดว่าคืนนี้คงเป็นวาระสุดท้ายของเขาแล้วผู้ที่ชาวยุทธภพต่างหวาดกลัวและขนานนามว่าเป็นปีศาจร้ายกระหายเลือด กลับต้องมาพลาดท่าเสียทีให้กับแผนการสกปรก เขาถูกคนที่ไว้ใจลอบวางยาพิษ ‘สลายลมปราณ’ ลงในสุรา จากนั้นจึงเปิดทางให้กองกำลังของฝ่ายธรรมะที่ซุ่มซ่อนอยู่นับร้อยคนล้อมปราบเขาในหุบเขาไร้เสียงใครกัน..หากเขาฟื้นคืนกลับไปได้ คนผู้นั้นจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมานใต้ฝ่าเท้าของเขาแน่แม้เขาจะระเบิดพลังฝ่าวงล้อมออกมาได้ สังหารศัตรูและฉีกร่างพวกมดปลวกฝ่ายธรรมะไปกว่าครึ่ง แต่ร่างกายก็บอบช้ำเกินเยียวยา พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่จุดตันเถียน ลมปราณแตกซ่าน เขาโซเซหนีมาจนถึงป่าลึกแห่งนี้ก่อนที่สติจะดับวูบลงเขาเกลียดชังมนุษย์ เกลียดความหน้าไหว้หลังหลอก เกลียดพวกสวะที่ปากบอกว่ามีคุณธรรมแต่กลับร่วมมือกับคนทรยศเพื่อลอบกัดอย่างขี้ขลาด เขาไม่กลัวความตาย แต่ในใจลึกๆ กลับเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความอาฆาตแค้นที่รอวันชำระ!ทว่าในขณะที่วิญญาณกำลังจะจมดิ่งลงสู่ขุมนรก...เขากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นสบายที่ชะโลมลงบนบาดแผล ความเจ็บปวดที่แผดเ

สองชั่วยามต่อมา ณ อารามร้างกลางป่าอันห่างไกลหลินซิงเยียนทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจพิงเสาไม้ที่ผุพัง หลังจากทำแผลและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้ว โชคดีที่มีชุดผ้าหยาบของชาวบ้านเผื่อไว้ในห่อผ้า จึงจัดการเผาชุดศิษย์สายในสีฟ้าอ่อนทิ้งไปเพื่อทำลายหลักฐานจนไม่เหลือซากตอนนี้ซ่งจือชิวนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและพิษไข้ ลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอขึ้นมากร่างบางมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับพลางถอนหายใจยาว“เธอทำลิขิตสวรรค์บิดเบี้ยวไปหมดแล้วซิงเยียน...” เจ้าตัวพึมพำกับตัวเองในนิยายต้นฉบับ ซ่งจือชิวต้องตาย! ตายตั้งแต่บทที่สิบสอง! แต่ตอนนี้ คนที่ควรจะเป็นศพกลับนอนหายใจอยู่ตรงหน้า การที่อีกฝ่ายรอดชีวิตมาได้ หมายความว่าระลอกคลื่นแห่งโชคชะตาได้ถูกสลัดกวนแล้ว การกระทำเล็กๆ ได้เปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องไปอย่างถาวรแล้วไหนจะความลับเรื่องเมื่อคืนอีก... ชายชุดดำแปลกหน้าที่บาดเจ็บสาหัสและแผ่กลิ่นอายมารผู้นั้นตอนนี้เริ่มใจคอไม่ดีเมื่อนึกย้อนกลับไป ชายคนนั้นมีบาดแผลจากการต่อสู้ รัศมีกดดันราวกับพญามัจจุราช... หรือว่า... จะเกี่ยวข้องกับคนที่มาฆ่าล้างสำนักชิงหยาง? หรืออาจจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตของพรรคมารที่โดนลอบกัดเสียเอ

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักหมื่นมาร อันเป็นศูนย์กลางอำนาจของพรรคมารบรรยากาศภายในโถงใหญ่ศิลานั้นเย็นยะเยือกและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดยังคงลอยคลุ้งจางๆ บ่งบอกถึงการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ศพของผู้ที่แข็งข้อและสายลับจากฝ่ายธรรมะถูกลากออกไปโยนทิ้งที่หุบเหวด้านหลังจนหมดสิ้นบนบัลลังก์ศิลาสีดำทะมึนที่สลักลวดลายพยัคฆ์ทมิฬเหยียบเมฆ บุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงพนักด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน แต่กลับแผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างถึงที่สุดเยี่ยนอู๋จิ่ว ประมุขมารผู้เลื่องชื่อ บัดนี้บาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายหายสนิทแล้วด้วยวิชามารขั้นสูงสุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาด นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะนิ่งสนิทเหมือนบ่อน้ำลึก บัดนี้กลับมีประกายความหงุดหงิดพาดผ่าน นิ้วเรียวยาวของเขากำลังไล้ไปตามเศษผ้าสีน้ำตาลหยาบๆที่ถูกพับเก็บไว้อย่างทะนุถนอมในมือ ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้าเบื้องล่างของบัลลังก์ มีชายหนุ่มในชุดบัณฑิตสีขาวบริสุทธิ์ยืนประสานมือค้อมศีรษะอยู่ เขามีใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร ขัดกับบรรยากาศของพรรคมารอย่างสิ้นเชิง ชายผู้นี้คือ ‘ลู่เหวิน’ มือขวาคนสนิทผู้มีฉายาจิ้งจอกหน้ายิ้ม...